Autor: T

  • O CO BIEGA?

    O CO BIEGA?
    Philip King

    przekład: Bożena Sławińska
    reżyseria: Marcin Sławiński
    scenografia: Józef Napiórkowski
    opracowanie muzyczne: Jan Zawierski

    Obsada:
    Lucyna Malec, Grzegorz Wons, Paweł Wawrzecki, Ewa Ziętek, Magdalena Stużyńska/Ilona Chojnowska, Andrzej Grabarczyk, Maciej Kujawski, Bronisław Surmiak, Marek Siudym, Wincenty Grabarczyk

    Bardzo elegancki i przystojny pan, którego gra Grzegorz Wons ma wiele kłopotów, których powodem jest młoda żona, była aktorka (Lucyna Malec). Jej zachowanie budzi wiele zastrzeżeń wśród mieszkańców miasteczka, a zwłaszcza u miejscowej bigotki w tej roli Ewa Ziętek. Początkiem wielu dalszych nieporozumień i zabawnych sytuacji jest przypadkowe spotkanie żony pastora z jej byłym partnerem ze sceny, którego gra Paweł Wawrzecki.

    Galeria, fotografie z przedstawienia Teatr Kwadrat

  • DULSCY Z O.O.

    DULSCY Z O.O.

    (blogteatralny)

    Reżyseria:
    Marta Ogrodzińska
    Dekoracje i kostiumy:
    Diana Marszałek
    Julia Skrzynecka
    Muzyka:
    Bartosz Chajdecki
    Serwis fotograficzny:
    Stefan Okołowicz
    Wystepują:
    Pani Dulska: Grażyna Barszczewska
    Pan Dulski: Bogdan Potocki
    Zbyszko: Tomasz Borkowski
    Mela: Iza Kała
    Hesia: Katarzyna Glinka
    Juliasiewiczowa: Iza Kuna
    Hanka: Anna Grycewicz

    Czy żyjemy w kraju „40 milionów kołtunów”, w którym z pokolenia na pokolenie przekazujemy sobie „dulszczyznę”, niczym chorobę genetyczną? Zgadzamy się na to? Wszyscy, czy tylko niektórzy? Przekażemy ją dalej?

    Ponad sto lat od prapremierowego wystawienia Moralności Pani Dulskiej pytania Gabrieli Zapolskiej są nadal aktualne. A odpowiedzi bolesne. Niejednoznaczne. Albo nie istnieją.

    „DULSKA: Gdy patrzę na ciebie,
    To chwilami wierzyć mi się nie chce, że jesteś moim dzieckiem.
    ZBYSZKO: Jestem, mamciu! Jestem, niestety!
    I to właśnie cała moja tragedia…”

    Akt I scena 2

    Fotografia teatralna: Stefan Okołowicz

  • Do Amsterdamu. Wieczór piosenek J. Brela

    Do Amsterdamu. Wieczór piosenek J. Brela

    (blogteatralny)

    Teksty piosenek:
    Jacques Brel
    Muzyka:
    Jacques Brel
    Reżyseria:
    Adam Biernacki
    opracowanie muzyczne:
    Urszula Borkowska
    Ruch sceniczny:
    Katarzyna Anna Małachowska
    Osoby
    śpiew: Izabella Bukowska
    śpiew: Piotr Bajtlik
    śpiew: Wojciech Czerwiński
    fortepian: Urszula Borkowska
    fortepian: Mateusz Dębski
    akordeon: Klaudiusz Baran
    akordeon: Rafał Grząka
    kontrabas: Konrad Kubicki
    kontrabas: Wojciech Gumiński

    „Do Amsterdamu. Piosenki Jacquesa Brela” to spektakl muzyczny, który opowiada fabularną historię trojga bohaterów: kobiety – beznadziejnie oczekującej na powrót swojego ukochanego (Izabella Bukowska), księdza – wątpiącego w swoje powołanie (Piotr Bajtlik) oraz mężczyzny – nieporadnego rogacza (Wojciech Czerwiński). To właśnie oni decydują się porzucić dotychczasowe pełne rozczarowań życie i wyjechać do wymarzonego miasta wolności. Do Amsterdamu… gdzie w każdej z knajp czeka obrus wielki jak świat, a marynarze piją piwo i klną.”

    Do Amsterdamu to opowieść o podróży po autentyczność, o próbie uwolnienia się od krępujących nas schematów, o otaczających nas absurdach. O tym, że warto ryzykować, choćby za cenę gorzkich rozczarowań. Bo Amsterdam to także miejsce, gdzie wolność prowadzi do zguby, a skrzydła rosną po to, by wzlecieć tam, „skąd się pluje na świat i na port Amsterdam”

    Wśród wybranych piosenek Jacquesa Brela znalazły się utwory w tłumaczeniu: Wojciecha Młynarskiego, Jerzego Menela, Dariusza Wasilewskiego, Józefa Opalskiego i Romana Kołakowskiego.


    foto Teatr Polski

    Posłuchaj fragmentu – Do_Amsterdamu_spot.mp3

  • KANTATA NA CZTERY SKRZYDŁA

    KANTATA NA CZTERY SKRZYDŁA

    Autor:Robert Brutter
    Reżyseria: Grzegorz Warchoł
    Wystąpują: Agata Kulesza, Sławomir Orzechowski, Marek Kudełko

    Polska komedia w reżyserii Grzegorza Warchoła, z Agatą Kuleszą w roli głównej.

    Zabawna opowieść o kobiecie (Agata Kulesza), która w momencie kryzysu postanawia się powiesić . Dwa Anioły: doświadczony (Sławomir Orzechowski) i młody, początkujący (Marek Kudełko) na różne sposoby starają się odwieść ją od tego pomysłu. Miedzy innymi od zaangażowania publiczności (to Szanowni Państwo) zależeć będzie, czy im się to uda. Argumenty za życiem, szczęściem i sensem są tematem tej opowieści.

  • PRZYGODA

    PRZYGODA

    Autor: Sandor Marai
    Tłumaczenie: Katarzyna Lewicka
    Reżyseria: Krystyna Janda
    Scenografia: Janusz Sosnowski
    Asystent scenografa: Małgorzata Domańska
    Kostiumy: Magdalena Biedrzycka
    Światło: Piotr Pawlik
    Muzyka: Tatiana Czabańska-Cacko i Michał Cacko
    Producent wykonawczy: Ewa Ratkowska

    Wystąpią: Jan Englert, Edyta Olszówka, Beata Ścibakówna, Zofia Zborowska, Wiesław Komasa, Maciej Marczewski, Mariusz Zaniewski.

    „Przygoda” to trochę gotycka opowieść o domu wielkiego Profesora. Najpierw personel, a zarazem jakby i domownicy w jednym budują legendę bohatera – wybitnej jednostki w świecie nauki i wspaniałego człowieka, trochę groźnego i tajemniczego. Profesor, jego żona, asystent, sekretarka i jakby recepcjonistka oraz przyjaciel ze studiów to osoby, wokół których dzieje się mnóstwo dziwnych zdarzeń. Są oni powiązani ze sobą cienkimi nićmi, często tworzącymi plątaniny niczym sieci. Kto wije sieć? Kto w tej intrydze rozdaje karty?
    źródło Teatr Polonia i www.stacjakultura.pl

  • Koleżanki

    Koleżanki

    KOLEŻANKI
    Komedia Pierra Chesnota
    w reżyserii Grzegorza Chrapkiewicza
    Tłumaczenie Barbara Grzegorzewska
    Scenografia Wojciech Stefaniak
    Kostiumy Dorota Roqueplo
    Opracowanie muzyczne Robert Leszczyński

    Występują: Katarzyna Figura, Katarzyna Cygler, Marzena Trybała, Grażyna Wolszczak, Katarzyna Żak, Rafał Cieszyński/ Michał Kruk, Jerzy Gorzko, Jan Jankowski.

    Gwiazdorski zespół aktorski (w obsadzie m.in. Katarzyna Figura, Marzena Trybała, Grażyna Wolszczak, Katarzyna Żak, Jan Jankowski, Rafał Cieszyński) prowadzony pewną reżyserska ręką Grzegorza Chrapkiewicza (który z równym powodzeniem realizuje kasowe przeboje, jak Gombrowicza, Ioneskę czy – ostatnio – przejmujący „Fantom bólu” Sigariewa) to gwarancja, że czeka nas nie tylko świetna zabawa, ale także interesujące wydarzenie teatralne.

  • Zamiana na wakacje

    Zamiana na wakacje

    IAN OGILVY
    „ZAMIANA NA WAKACJE”
    (SWAP)

    Tłumaczenie Elżbieta Woźniak
    Reżyseria Tomasz Dutkiewicz
    Scenografia Wojciech Stefaniak

    Występują: Joanna Kurowska, Karolina Muszalak, Bartosz Dziedzic, Jan Jankowski, Piotr Polk, Przemysław Sadowski, Piotr Zelt.

    Jeśli chcecie Państwo zobaczyć jak zwyczajna angielska rodzina w przyśpieszonym tempie i w najbardziej niezwykły sposób rozpracowuje londyńską mafię, eliminuje mafię hiszpańską i skutecznie unieszkodliwia wszystkich gangsterów południowego wybrzeża Morza Śródziemnego, to koniecznie musicie Państwo obejrzeć światową prapremierę brawurowej farsy „Zamiana na wakacje”.

  • Wydmuszka

    Wydmuszka

    MARCIN SZCZYGIELSKI
    „WYDMUSZKA”

    Reżyseria TOMASZ DUTKIEWICZ
    Scenografia WOJCIECH STEFANIAK
    Kostiumy DOROTA ROQUEPLO

    Anna Guzik, Joanna Liszowska.

    Błyskotliwe dialogi, bezkompromisowe, chwilami czarne poczucie humoru i celność obserwacji sprawiają, że ta utrzymana w klimacie angielskich klasyków komedii sztuka Marcina Szczygielskiego, to trafny, chwilami przejmujący, a zarazem nieodparcie zabawny portret kobiecej osobowości.

  • Persona. Marilyn

    Persona. Marilyn

    Persona. Marilyn

    scenariusz, reżyseria i scenografia: Krystian Lupa
    muzyka: Paweł Szymański
    kostiumy: Piotr Skiba
    projekcje wideo: Jan Przyłuski
    fotografie: Katarzyna Pałetko
    współpraca dramaturgiczna: Marcin Zawada
    efekty specjalne: Piotr Krzyczmonik
    produkcja: Małgorzata Cichulska
    asystent reżysera: Katarzyna Kalwat
    asystent scenografa: Jan Polivka
    inspicjent: Tomasz Karolak
    sufler: Jaga Dolińska
    realizacja światła: Krzysztof Solczyński, Rafał Rudkowski
    realizacja dźwięku: Piotr Mastalerski

    występują:
    Sandra Korzeniak – Marilyn
    Katarzyna Figura – Paula
    Piotr Skiba – Andre
    Władysław Kowalski – Greenson
    Marcin Bosak – Francesco
    Henryk Niebudek – Antropolog
    Agnieszka Wosińska – Salzman
    Zbigniew W. Kaleta (gościnnie) – Wielki Mag
    Agnieszka Roszkowska – Caruso
    Krzysztof Dracz – Reżyser
    Adam Ferency – Gabriel Baltazar
    Operatorzy: Andrzej Szeremeta, Marcin Tyrol
    Ćwiczący: Adam Graczyk, Małgorzata Maślanka (gościnnie), Jolanta Olszewska


    Krystian Lupa o spektaklu:

    „Andy Warhol mówił o swoich filmach, że ich tematem i bohaterem jest osobowość – nie historia czy losy indywidualnego człowieka, lecz właśnie osobowość człowieka z całą jej niewyrażalnością – więc kiedy ma się człowieka jako obiekt – lepiej na niego patrzeć, niż o nim opowiadać. Trzy fantazje o trzech postaciach (Gurdżijew, Marilyn Monroe, Simone Weil) to próba pójścia tym śladem.” – fragment opisu z oficjalnej strony Teatru Dramatycznego

    Fotografia teatralna: Katarzyna Pałetko

    foto Persona K. Lupa
    foto Katarzyna Pałetko
    fot-katarzyna-paletko
    fot-katarzyna-paletko

    Plakat teatralny

  • Fragmenty dyskursu miłosnego

    Fragmenty dyskursu miłosnego

    Roland Barthes
    Fragmenty dyskursu miłosnego

    przekład: Marek Bieńczyk
    reżyseria i opracowanie muzyczne: Radosław Rychcik
    scenografia: Łukasz Błażejewski
    opracowanie tekstu i dramaturgia: Anna Herbut
    choreografia: Dominika Knapik
    produkcja: Sławomir Adamko
    inspicjent, sufler: Barbara Zając

    wystepują:
    Klara Bielawka
    Marcin Bosak
    Joanna Drozda
    Adam Graczyk

    Fragmenty dyskursu miłosnego nie są historią miłosną czy filozofią zakochania. Ze strzępków myślowo-cielesnego dyskursu powstaje miłosna instalacja: archetypy i stereotypy, klisze zachowań, powtórzenia, ikony gestów, rzędy słów wyjętych ze skarbca miłosnego Imaginarium.
    źródło – oficjalna strona Teatru Dramatycznego

    Plakat

  • Don Kiszot

    Don Kiszot

    Don Kiszot
    Miejsce: Mała Scena
    Premiera: 2010-06-05

    reżyseria: Maciej Podstawny
    scenariusz z wykorzystaniem fragmentów powieści Miguela de Cervantesa Przemyślny szlachcic Don Kichot z Manchy: Aleksandra Krzaklewska, Mateusz Pakuła, Maciej Podstawny
    dramaturgia: Aleksandra Krzaklewska
    scenografia: Barbara Hanicka
    wideo i reżyseria światła: Tomasz Ziółkowski
    produkcja: Sławomir Adamko

    występują:
    Adam Ferency – Don Kiszot
    Mariusz Benoit – Filip II
    Dobromir Dymecki (gościnnie) – Sancho
    Klara Bielawka – Dulcynea
    Anna Kłos-Kleszczewska (gościnnie) – Dulcynea
    Małgorzata Niemirska – Babcia Lol
    Krzysztof Ogłoza – Reżyser spektaklu o Don Kichocie
    Sławomir Grzymkowski – Jego Fagas

    „Don Kiszot to bezdomny z wyboru – sam wykluczył się ze społeczeństwa. Jego marzenie o rzeczywistości przybrało postać choroby i to właśnie ten patologiczny stan stał się sposobem na oglądanie świata. Jak wirus Don Kiszot pojawia się w życiu innych ludzi, z ich własnymi obsesjami, by zarazić ich wielkimi i małymi pytaniami o człowieka. Na te pytania twórcy chcą znaleźć odpowiedź analizując kłamstwo, w jakim każdy z nas z łatwością może się zatracić. Pokazują, jak bardzo zapośredniczona jest nasza rzeczywistość i jak łatwo zagubić się we własnych projekcjach. Przedstawienie Macieja Podstawnego to wielopiętrowy eksperyment, któremu rytm nadają echa, odbicia i wariacje zdarzeń. Integralną częścią spektaklu są aktorskie prowokacje – rejestrowane kamerą performanse, które odbywają się tu i teraz, w okolicach Pałacu Kultury i Nauki wiosną 2010 roku.” – fragment źródło – oficjalna strona Teatru Dramatycznego

    Fragmenty recenzje:
    Agata Michalak, „Dziennik Gazeta Prawna”
    Don Kiszot w warszawskim Teatrze Dramatycznym to mądra opowieść o idealiście, w którym nie ma zgody na świat. To też szkic o tym, że dziś nie ma już miejsca na opowiadanie o uczuciach i ideałach.

    Joanna Derkaczew, „Gazeta Wyborcza”
    Jest tyle sposobów, by zwariować. Warszawski Teatr Dramatyczny, kończąc sezon, może poszczycić się skatalogowaniem większości objawów i powodów szaleństwa.
    Po scenach Dramatycznego przemykają wariaci zakochani, wyjący z pożądania (Fragmenty dyskursu miłosnego, reż. Radosław Rychcik) i wariaci zaprzysięgli w mistycznej ascezie (Persona. Ciało Simone, reż. Krystian Lupa). Histeryczki z epickim polotem (Madame Bovary, Rychcik) i gwiazdy, dla których histeria jest ostatnią próbą ucieczki przed zastygnięciem w „ikonę pop-kultury” (Persona. Marilyn, Lupa).

    Don Kiszot / Don Kichot Linki
    Don Kichot (powieść)
    Don Kichot – grafika, wyobrażenia, ilustracje, obrazy

  • Mały Książę w Teatrze Muzycznym Roma

    Mały Książę w Teatrze Muzycznym Roma

    Pełna poezji i mądrych refleksji opowieść o przyjaźni, miłości i życiu. … Historia przybysza z malutkiej planety, który swobodnie przekracza granice między światem realnym, a sferą niezwykłości. MAŁY KSIĄŻĘ przypomina o tym, że „wszyscy dorośli byli kiedyś dziećmi, tyle, że tylko nieliczni z nich jeszcze o tym pamiętają”. Może więc warto wrócić w magiczną krainę dzieciństwa i zobaczyć świat na nowo wrażliwymi oczami dziecka?

    MAŁY KSIĄŻĘ
    na podstawie dzieła “Le Petit Prince” Antoine’a de Saint – Exupéry’ego ©Editions Gallimard 1946

    Adaptacja i reżyseria: Cezary Domagała
    Przekład: Jan Szwykowski
    Choreografia: Izabella Borkowska
    Scenografia: Malwina Chabocka
    Kostiumy: Anna Waś
    Projekcje: Dawid Kozłowski
    Muzyka i kierownictwo muzyczne: Tomasz Bajerski
    Kierownik produkcji: Monika Gołębiewska

    OBSADA:
    Mały Książę:  Franek Dziduch, Maksymilian Zdybicki

    Pilot: Daniel Salman
    Róża: Karolina Michalak
    Żmija: Karolina Łękawa
    Lis: Agnieszka Findysz
    Król, Pijak, Geograf: Paweł Izdebski
    Próżny, Latarnik, Bankier: Wiktor Korzeniowski
    Swingi:
    Pilot: Cezary Domagała
    Róża, Żmija, Lis: Monika Rzeźniczek
    Król, Pijak, Geograf: Konrad Darocha
    Próżny, Latarnik, Bankier: Jacek Zawada

    Przydatne Linki:
    Mały Książe – Nova Scena – Teatr Muzyczny Roma
    O Małym Księciu w Wikipedii

  • Spięty ANTYSZANTY – 27 września – TR WARSZAWA

    Spięty ANTYSZANTY – 27 września – TR WARSZAWA

    TR WARSZAWA wie co dobre. Antyszanty zabrzmią w poniedziałek  27 września o godzinie 20 w siedzibie TR’u na Marszałkowskiej. Więcej info na oficjalnej stronie teatru.

    Niezwykła opowieść, utrzymana w szantowo-knajpianym klimacie, gdzie eklektyczna muzyka łączy miejski folk z a’la kraftwerk’ową elektroniką, a wieloznaczne, nasączone morzem, erotyką i alkoholem teksty, żartobliwe i tragiczne zarazem, prawią o życiu i śmierci.

    fot. Marcin Klinger – Antyszanty Spięty

    Lista utworów zamieszczonych na płycie: Spięty/Antyszanty
    „Opuszczone Porty”
    „Morże”
    Spięty (Lao Che) – Morże

    „Ma Czar Karma”
    „Kalikimaka”
    „Trafiony – Zatopiony”
    „Dworujże”
    „Haba haba i ding ding dong”
    „Łódź Wariatów”
    „Nie wszystko zostało napisane”
    „Bajka o śmierci”
    „Szkoda”

    Przydatne Linki:
    Antyszanty – TR WARSZAWA
    Antyszanty – debiutancki solowy album wokalisty Lao Che, Huberta „Spiętego” Dobaczewskiego
    Zdjęcia z koncertu Spiętego Teatr Andersena Lublin
    Oficjalna strona Spiętego Antyszanty na Myspace

    Koncert Spiętego (wokalista zespołu Lao Che) promujący płytę „Antyszanty”. Teatr im. Andersena, Lublin, 27.02.2010r.

  • SHOWTIME Teatr Praga Zaprasza

    Teatr Praga zaprasza na spektakl Showtime!

    DATA 10,11,12/06 /2010 GODZ. 19:00

    Reżyseria Michał Siegoczyński

    Scenografia Marta Dąbrowska – Okrasko

    Choreografia Mikołaj Mikołajczyk

    Muzyka Michał Jacaszek

    Prezentacja wizualna Kacper Czubak

    Reżyseria świateł Piotr Rybkowski

    Kostiumy Zuzanna Kuczyńska

    Charakteryzacja Hubert Grabowski

    Aktorzy:

    Ewa Kasprzyk,

    Krzysztof Franieczek,

    Anna Kłos Kleszczewska

    Antoni Pawlicki

    Noc i miło zapowiadające się przyjęcie. Dwie pary, jedna doświadczona, druga młoda małżeńskim stażem…Tak niewinnie zaczyna się nowy spektakl Michała Siegoczyńskiego, inspirowany znanym dramatem Edwarda Albeego, „Kto się boi Virginii Woolf”. Jednak, każdy kto zna oryginał Albeego wie, że muzyka wzajemnej życzliwości i konwenansów wkrótce ucichnie, wówczas rozpocznie się SHOWTIME, sąd ostateczny nad wartością małżeństwa

    pn-czw normalny 70 pln/50 pln, ulgowy 25 pln,               pt-nd: normalny 70 pln/50 pln

  • Kot w butach

    Kot w butach

    KOT W BUTACH
    na motywach Charlesa Perrault

    Libretto Jacek Bończyk
    Muzyka Zbigniew Krzywański
    Reżyseria Jacek Bończyk
    Choreografia Inga Pilchowska
    Scenografia Grzegorz Policiński
    Kostiumy Anna Sekuła
    Asystent reżysera Marzena Strzycka
    Asystent choreografa Katarzyna Trzaskalska
    Inspicjent Piotr Witkowski
    Występują:
    Jacek Zawada, Piotr Siejka, Jacek Pluta, Przemysław Glapiński, Beata Jankowska-Tzimas, Beatrycze Łukaszewska, Hanna Orsztynowicz, Wojciech Billip, Michał Konarski, Hanna Kochańska, Anna Modrzejewska, Gizela Bortel, Jolanta Litwin-Sarzyńska
    oraz gościnnie: Maciej Radel, Jerzy Słonka

    Przedstawienie dla dzieci.

    „Współczesna bajka wykorzystująca klasyczny motyw jest opowieścią o przyjaźni i pielęgnowaniu marzeń. Trzej bracia dzielą majątek po śmierci ojca młynarza. Najstarszy dostaje młyn, Średni – osła, a Młody… kota. Niezrażony niesprawiedliwym podziałem wyrusza w świat. Ale jak to w bajkach bywa… kot wcale nie jest zwykłym kotem, a po otrzymaniu butów od nowego pana postanawia odmienić jego los i pomóc w spełnieniu najskrytszych marzeń. W drodze pełnej przygód przyjaciele spotykają wiele niesamowitych postaci, a Młody – ucząc się i bawiąc – zapragnie poznać prawdziwą Królewnę. Czy każde marzenie uda się spełnić? Niełatwy to plan, ale… nie ma rzeczy niemożliwych dla Kota w butach.” (tekst-źródło:oficjalna strona Teatru Syrena)

    Premiera: 30 maja 2010
    spektakl teatru syrena

  • Pinokio

    Pinokio

    Pinokio
    Carlo Collodi

    (blogteatralny)

    Adaptacja i reżyseria :
    Jarosław Kilian
    Muzyka:
    Grzegorz Turnau
    Choreografia:
    Katarzyna Anna Małachowska
    Kierownictwo muzyczne:
    Urszula Borkowska
    Przygotowanie wokalne:
    Anna Chmielarz
    Serwis fotograficzny:
    Magda Kuc
    Osoby
    Pinokio:
    Piotr Bajtlik
    Gepetto:
    Adam Bauman
    Ryszard Nawrocki
    Majster Wisienka:
    Arkadiusz Głogowski
    Świerszcz gadający:
    Katarzyna Stanisławska
    Ogniojad: Marcin Jędrzejewski
    Lis: Dominik Łoś
    Kot: Maksymilian Rogacki
    Wróżka: Izabella Bukowska
    Kruk: Bogdan Potocki
    Sowa: Agnieszka Sztuk
    Knot: Artur Pontek
    Woźnica: Arkadiusz Głogowski
    Dyrektor cyrku: Krzysztof Kumor
    Colombina : Magdalena Smalara
    Arlekin: Paweł Koślik
    Pantalone: Arkadiusz Głogowski
    Zerlina, Pierrot: Iza Kała
    Rozaura: Agnieszka Sztuk
    Uczennice i uczniowie: Iza Kała, Magdalena Smalara, Agnieszka Sztuk, Paweł Koślik, Dominik Łoś, Maksymilian Rogacki
    Clowni: Iza Kała, Magdalena Smalara, Agnieszka Sztuk, Adam Bauman, Paweł Koślik
    Karabinierzy: Marcin Jędrzejewski, Artur Pontek

    Pinokio! Znany jest od pokoleń wszystkim dzieciom całego świata. Przypowieść Collodiego to najsławniejsza i najpiękniejsza chyba historia ze skarbca opowieści o prawdziwym życiu ludzików stworzonych ręką ludzką, a pochodzących z rodziny zabawek albo lalek teatralnych.

    Baśń Collodiego jest historią o poszukiwaniu człowieczeństwa. Opowieścią o tym jak chłopiec z drewna, pajacyk z wiórów i deseczek zamienia się w prawdziwego chłopca.
    Niewdzięcznik, łobuziak, leń Pinokio jest cudownie zabawny i tragiczny w swoich zmaganiach z własną naturą o to, by być dobrym.

    Pinokio
    Pinokio w Teatrze Polskim

    więcej o przedstawieniu Pinokio na oficjalnej stronie teatru: Teatr Polski

    Fotografia teatralna: Magda Kuc

  • Księżniczka na opak wywrócona

    Księżniczka na opak wywrócona

    Księżniczka na opak wywrócona

    Premiera: 24/04/2010

    Autor: Pedro Calderón de la Barca
    reżyseria
    Jan Englert
    scenografia
    Barbara Hanicka
    muzyka Maciej Małecki
    Diana, księżniczka mantuańska
    Małgorzata Kożuchowska
    Roberto, syn księcia Parmy
    Piotr Adamczyk (gościnnie)
    Flora, bratanica księcia Parmy
    Kinga Ilgner
    Fisberto, książę mediolański
    Robert Jarociński
    Książę Parmy
    Marek Barbasiewicz
    Lisardo, służący Roberta
    Arkadiusz Janiczek
    Fabio, ogrodnik
    Henryk Talar
    Laura, służąca Diany
    Monika Dryl
    Silvia, służąca Flory
    Anna Ułas
    Majordomus
    Wojciech Solarz
    Gileta
    Ewa Konstancja Bułhak
    Perote
    Grzegorz Małecki
    oraz: Sławomir Doliniec, Kamil Kulda, Robert Kuraś, Anna Markowicz, Adam Molak, Aleksandra Prykowska, Milena Suszyńska

    Jan Englert przenosi akcję sztuki w lata pięćdziesiąte XX wieku. KSIĘŻNICZKA NA OPAK WYWRÓCONA w doskonałej imitacji Jarosława Marka Rymkiewicza staje się refleksją nad sztuką sceniczną, zabawą teatralnymi konwencjami, wyrazem miłości do teatru, a w końcu namysłem nad ludzką kondycją.

    Ogrodniczka Gileta marzy o innym niż dotychczas życiu. Gdy dziewczynę omyłkowo wezmą za księżniczkę, rzeczywistość zacznie mieszać się ze snem…

    Fotografia teatralna Robert Jaworski

    Robert Jaworski

    Czytaj recenzje:
    Księżniczka na opak wywrócona recenzja spektaklu
    „Księżniczka na opak wywrócona” Jana Englerta to najlepsze z przedstawień, które dyrektor Narodowego wyreżyserował w ciągu ostatnich lat.

  • Bańka mydlana Teatr Dramatyczny Premiera

    Bańka mydlana

    Miejsce: Mała Scena

    Premiera: 2010-05-16

    Daty pokazu: 20 maja 2010 (19:30), 19 czerwca 2010 (19:00), 20 czerwca 2010 (19:00)

    Bańka mydlana na podstawie filmu Eytana Foxa w tłumaczeniu Jana Burzyńskiego

    reżyseria i adaptacja scenariusza: Andrzej Pakuła
    dramaturgia i adaptacja scenariusza: Jan Burzyński
    scenografia i współpraca reżyserska: Agata Baumgart
    realizacja projekcji: Wojciech Kaniewski, Tymon Kowalski, Dominik Pałgan
    muzyka: Bartosz Borowiec, Jan Burzyński, Bartosz Kaputa
    produkcja: Tomasz Grzegorek
    inspicjent, sufler: Barbara Zając
    realizacja dźwięku: Dariusz Kamiński
    realizacja światła: Tomasz Burzyński

    występują: Waldemar Barwiński, Klara Bielawka, Natalia Kalita, Maciej Nawrocki (gościnnie), Michał Podsiadło (gościnnie), Mikołaj Smykowski (gościnnie), Paweł Tomaszewski (gościnnie)

    Koprodukcja Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy im. G. Holoubka i Koroporacji Teatralnej w ramach projektu MŁODA SCENA.

    Inspiracją dla twórców Bański mydlanej był film Eytana Foxa i Gala Uchovskiego (patrz niżej). Spektakl jest o trójce młodych z Tel Awiwu, dla których media elektroniczne stały się podstawą egzystencji i jedynym środkiem kształtującym ich świadomość polityczną.

    Noam, Alon i Ahal próbują żyć w oderwaniu od realnej polityki, tworzyć odrębną rzeczywistość w świecie pogrążonym w permanentnym konflikcie cywilizacyjnym. Odczuwają silną potrzebę zaangażowania politycznego, a zarazem doskonale zdają sobie sprawę z nieskuteczności i jałowości wszelkich form takiego zaangażowania oferowanych przez świat, w którym żyją – świat konfliktu izraelsko-palestyńskiego. Mają kłopoty z doświadczaniem, ponieważ czują, że wszystko to, co narzucono im jako „prawdziwy” sposób doświadczenia, jest zwyczajnie sztuczne i nie przystaje do ich wrażliwości. Pojawienie się w życiu Noama i jego przyjaciół Ashrafa – młodego Palestyńczyka, gwałtownie zderza i splata ze sobą dwa światy, które za wszelką cenę próbowali rozdzielić: świat polityki i świat prywatny. W spektaklu filmowy Ashraf zostaje zastąpiony medialną fantazją Noama i jego przyjaciół. Obraz medialny zajmuje tu miejsce realnej postaci i służy realizacji pragnienia o wejściu w relację z kimś obcym. (tekst: oficjalna strona teatru)

    Ha Buah – Bańka mydlana-The Bubble

    Zobacz fragment filmu

    The Bubble (2006) (aka Ha-Buah) Trailer GAY MOVIE REVIEW

    Zespół Korporacji Teatralnej

    kierownik artystyczny
    Andrzej Pakuła
    zespół aktorski
    Katarzyna Kopania
    Agata Szczepaniak
    Małgorzata Szyk
    Agnieszka Rura
    Olga Ryl-Krystianowska
    Miron Jagniewski
    Wojciech Kaniewski
    Adam Machalica
    Kacper Nowacki
    Mikołaj Smykowski
    produkcja
    Tymon Kowalski
    Jagna Waleriańczyk
    promocja
    Agnieszka Bressa
    kierownik techniczny
    Michał Trzeciak
    współpracują
    Agata Baumgart
    Bartek Kaputa
    Natalia Pakuła
    Franciszek Sterczewski
    Mateusz Trzeciak
    Ewa Włoszczuk

  • Madame Bovary

    Madame Bovary

    Gustaw Flaubert
    Madame Bovary

    Miejsce: Duża Scena
    Premiera: 2010-04-17

    przekład: Ryszard Engelking
    reżyseria i opracowanie muzyczne: Radosław Rychcik
    adaptacja i dramaturgia: Anka Herbut
    scenografia: Łukasz Błażejewski
    kostiumy: Marta Stoces mizBeware
    choreografia: Tomasz Bazan
    charakteryzacja: Iza Jahnz
    produkcja: Sławomir Adamko
    inspicjent: Tomasz Karolak
    suflerka: Magdalena Jaracz

    występują:
    Joanna Drozda, Dobromir Dymecki (gościnnie), Natalia Kalita, Henryk Niebudek, Piotrek Polak, Miłogost Reczek, Piotr Siwkiewicz, Marcin Tyrol, Adam Graczyk

    Emma Bovary. Zakochana histeryczka, chimeryczna święta i dziwka. Kobieta nieświadoma własnej siły, mogącej kruszyć konwenanse; zagubiona we własnych namiętnościach, hedonistycznych żądzach i instynktach. Uchwycona w wiecznym pragnieniu i staraniu. Jej pożądanie zamiera w apatii i chorobie lub kulminuje w histerii, popychając ją ku całkowitemu zatraceniu. W miłości, w seksie, religii i śmierci.

    Świat Emmy Bovary zapełniają ludzie zredukowani do swoich manii i fobii, podporządkowani nieuchronności zdarzeń. To rzeczywistość jak z upiornej baśni – jej bohaterowie, owładnięci obsesją uzasadniania swoich światopoglądów i wizji, zamieniają się w kreatury dążące do pochwycenia ciała i duszy Emmy w siatkę własnych wyobrażeń. A ona nieprzerwanie poszukując spełnienia, pragnie tylko by jej myśli, uczucia i fantazje stały się faktami. To hipnotyczny świat melodramatycznej wzniosłości, okrutnej miłości, buntu, strachu i fatum.

    (tekst: oficjalna strona teatru Dramatycznego w Warszawie)

    więcej o Madame Bovary Teatr Dramatyczny w Warszawie

    Fotografia teatralna: Paweł Eibel

    Joanna Drozda

    fot. Paweł Eibel
    na zdjęciu Joanna Drozda

  • UCHO, GARDŁO, NÓŻ

    Vedrana Rudan
    UCHO, GARDŁO, NÓŻ
    Czas trwania spektaklu: 120 minut, jedna przerwa

    Przekład: Grzegorz Brzozowicz
    Adaptacja i reżyseria: Krystyna Janda
    Scenografia: Magdalena Maciejewska
    Występuje: Krystyna Janda
    Producent wykonawczy: Marta Bartkowska

    Premiera: 12 Listopada 2005 r.
    UWAGA: Spektakl dozwolony od lat 18!

    Monodram Krystyny Jandy. Artystka gra i reżyseruje sama. Jest również autorką adaptacji teatralnej książki Vedrany Rudan (o tym samym tytule), na której oparty jest spektakl.

    Tonka Babić, bohaterka kontrowersyjnego „Ucho, gardło, nóż” to kobieta po pięćdziesiątce, która spędza bezsenną noc. Leży w łóżku przy włączonym bez dźwięku telewizorze i, pochłaniając kolejne tabliczki czekolady, opowiada swoje życie. Przeskakuje z miejsca na miejsce. Tragiczne wydarzenia przeplata komicznymi epizodami, rwie narrację, droczy się z ciekawskim czytelnikiem-podglądaczem. Jest szczera aż do bólu, nie oszczędza nikogo, ale przede wszystkim nie oszczędza samej siebie.

    (tekst: oficjalna strona Och Teatru)

    więcej o:

    Wywiad z autorką tekstu – VEDRANA RUDAN U IN MAGAZINU NOVE TV

  • Jan Peszek Bogusław Schaeffer „Scenariusz dla…” w Warszawie

    Bogusław Schaeffer

    SCENARIUSZ DLA NIEISTNIEJACEGO, ALE MOŻLIWEGO AKTORA INSTRUMENTALNEGO

    w Teatrze IMKA!

    reż. Jan Peszek,

    wyk. Jan Peszek

    spektakle: 19 oraz 21 czerwca,

    godz 19.00

    cena biletu 60zł

    Jednoosobowy pokaz warsztatowego mistrzostwa- przez godzinę aktor wygłasza wykład na temat wyobcowania współczesnej sztuki i jej twórców, używając do tego celu nie tylko akademickiego tekstu, ale niemal każdej części ciała, spektakl jest jednocześnie utworem muzycznym.

    „Scenariusz…” można by uznać za przykład wygłupu niegdysiejszej awangardy. Jednak w fenomenalnym wykonaniu Peszka wychodzi fenomen projektu Schaeffera, będącego apoteozą sztuki, a jednocześnie kpiną z jej dumy, prezentującego artystę jako kapłana i błazna w jednej osobie.

    To kapitalne, że – wydawałoby się – niemożliwy projekt Schaeffera znalazł ucieleśnienie w „niemożliwym” aktorze Janie Peszku

    (GW  2002)

    fragment zdjęcia w nagłówku pochodzi ze strony kontrapunkt.pl – więcej o przedstawieniu Jana Peszka

    Fragment Przedstawienia

  • „DOLINA MUMINKÓW W LISTOPADZIE” – premiera

    Dolina Muminków w Listopadzie” wg Tove Jansson

    Reż. Igor Gorzkowski

    POLSKA PRAPREMIERA!!!

    premiera Studia Teatralnego KOŁO

    Któregoś wczesnego ranka w Dolinie Muminków Włóczykij obudził się w swoim namiocie i poczuł, że nadeszła jesień i że czas ruszać w drogę. Taki wymarsz jest zawsze nagły.

    Tove Jansson

    Kończy się lato. Jedni robią jesienne porządki, inni śpieszą się, żeby zdążyć na wielkie przyjęcie, jeszcze inni stwierdzają, że trzeba odwiedzić kogoś ot tak sobie. Pakują prezenty, marzenia, plecaki, torby z lekarstwami i ruszają. Dziwnym trafem wszyscy postanawiają spędzić ostatnie dni jesieni w Domu Muminków. Kiedy docierają na miejsce okazuje się że Dom jest pusty. Rodzina Muminków bez uprzedzenia opuściła Dolinę. Przybysze decydują się zostać pomimo to. W Domu Muminków zbiera się prawdziwa banda oryginałów pochłoniętych bez reszty swoimi dziwactwami. Z czasem bohaterowie, zmuszeni do obcowania ze sobą, odkrywają, że mogą być sobie potrzebni i że sami potrzebują ciepła, towarzystwa i uwagi innych. Bycie razem wcale nie jest łatwe. Bywa tak, że trzeba zjeść cały słoik obrzydliwych korniszonów, żeby zwrócić na siebie uwagę.

    Czy bohaterom uda się zrealizować swoje marzenia i stać się kimś innym? Czy Filifionce powiedzie się wielka ucieczka od sprzątania? Czy Wuj Truj zapomni o swojej starości? Czy Włóczykij odnajdzie jesienną melodię? Czy zobaczymy Paszczaka za sterem łodzi, Mimblę, kiedy tańczy i Homka w otoczeniu prawdziwych przyjaciół?

    Tego nie wiadomo. Jedno jest pewne, w ciepłym i przytulnym Domu Muminków bohaterowie po raz pierwszy od dawna poczują się przez moment bezpieczni i szczęśliwi.

    „Dolina Muminków w listopadzie” to opowieść niezwykła nie tylko dlatego, że jest to ostatnia i najbardziej dojrzała z całej serii książek o Muminkach. Autorka, fińska pisarka, Tove Jansson, celowo zrezygnowała z umieszczenia Rodziny Muminków w centrum opowiadanej historii. Tym razem dopuściła do głosu postaci drugoplanowe. Obecność Muminków zaznacza się jednak w przedmiotach i sprzętach wypełniających przestrzeń domu, a przede wszystkim w sercach tych, którzy oczekują ich powrotu. Każdy z bohaterów na swój sposób odczuwa ich brak. Czytając książkę można zadać sobie pytanie, kim są tak naprawdę Muminki dla mieszkańców Doliny? Dlaczego ich nieobecność okazuje się tak dotkliwa? A wreszcie, za kim i za czym my sami tęsknimy?

    Spektakl „Studia Teatralnego Koło” to pierwsza polska realizacja teatralna „Doliny Muminków w listopadzie”. Aktorzy grają w żywym planie, a zbudowana z prostych elementów funkcjonalna scenografia tworząca Dom Muminków przypomina plac zabaw. Znajdzie się w tu miejsce na kuchnię Filifionki, która w trakcie spektaklu zademonstruje, jak należy przyrządzać rybę. Zmieści się tu stary fotel Wuja Truja i szafa, na której Homek będzie wywoływał burzę. Przestrzeń uzupełni muzyka skomponowana specjalnie do spektaklu przez Patryka Zakrockiego autora dźwiękowych słuchowisk dla dzieci.

    O zmierzchu wszystko znalazło się w swoim miejscu- czyste, wybłyszczone i wywietrzone, a zdziwiony dom patrzył na wszystkie strony świata przez świeżo umyte okna.(…)Następnego rana spadł śnieg…

    Tove Jansson

    Spektakl od lat 5 do 99!

    Dolina Muminków w Listopadzie

    wg Tove Jansson

    w przekładzie Teresy Chłapowskiej

    scenariusz i reżyseria: Igor Gorzkowski

    muzyka: Patryk Zakrocki

    scenografia: Małgorzata Lipińska, Robert Pludra

    kostiumy: Joanna Gawrońska

    produkcja: Katarzyna Krapacz

    obsada:

    Marta Chodorowska

    Anna Gajewska

    Bartłomiej Bobrowski

    (TEATR NARODOWY)

    Wiktor Korzeniowski

    Bartosz Mazur

    Przemysław Stippa

    (TEATR NARODOWY)

    głosu użyczyła: Krystyna Czubówna

    wykonanie kostiumów: Ryszard Maciej Kania

    asystent reżysera: Agata Dyczko

    realizacja dźwięku: Antek Rylke

    realizacja światła: Zofia Krystman

    promocja: Iwona Drejer

    prapremiera: 30 maja 2010

    Miejsce: Teatr Wytwórnia, ul. Markowska 18

    producent: Marta Wójcicka

    Studio Teatralne Koło 2010

    www.studiokolo.com

    spektakle premierowe:

    30.05 godz 12 i 20

    31.05 godz 20

    1.06 godz 20

    Kolejne spektakle:

    12.06 godz 12 i 16

    13.06 godz 11

    14.06 godz 20

    rezerwacja@teatrwytwornia.pl

    tel. (22) 741 23 05

    rezerwacja@studiokolo.com

    Zadanie zostało zrealizowane dzięki wsparciu finansowemu Miasta Stołecznego Warszawy.

    Współpraca: Teatr Wytwórnia, Urząd Miasta St. Warszawa

    The Finnish Dramatists’ Union

    Oy Moomin Characters Ltd


    Dzień Dziecka w Dolinie Muminków

    30 maja teren Teatru Wytwórnia zamieni się w Dolinę Muminków. Na wszystkie dzieci będą czekali przyjaciele Muminków, aby razem odkryć magiczne zakamarki Doliny Muminków. Razem z nimi będziemy m.in. myszkować w kuchni Filifionki, budować dom Muminków, szukać skarbu ukrytego przez Ryjka, tańczyć z Mimblą, tworzyć orkiestrę Włóczykija. Dla wszystkich dużych i małych dzieci będzie czekać orzeźwiająca lemoniada i przysmaki Mamy Muminka. Tego dnia wszystko może się zdarzyć!

    Godz13-20

    Wstęp 5 zł

    (dane dostarczone przez teatr)

  • „OPIS OBYCZAJÓW 3” W TEATRZE IMKA

    Polska widziana oczami ks. Jędrzeja Kitowicza, Henryka Rzewuskiego i cudzoziemców odwiedzających kraj w czasach Stanisława Augusta. Śmiech, gorycz, przerażenie, ból, czułość, głupota towarzyszące nam od wieków, przedstawione w inteligentny i zabawny sposób.

    Reżyseria i adaptacja: Mikołaj Grabowski
    Muzyka: Zygmunt Konieczny
    Scenografia/ kostiumy: Mikołaj Grabowski

    Obsada aktorska: Iwona Bielska, Urszula Popiel, Magdalena Boczarska, Tomasz Karolak, Wojciech Błach, Oskar Hamerski, Andrzej Konopka, Olga Mysłowska, Mikołaj Grabowski

    NAJBLIŻSZE SPEKTAKLE:

    12 maja (śr) godz.19.00
    23 maja (nd) godz.19:00
    24 maja (pn) godz.19:00
    25 maja (wt) godz.19:00

  • „Trzy siostrzyczki Trupki” Macieja Kowalewskiego w Teatrze Na Woli

    MACIEJ KOWALEWSKI

    „TRZY SIOSTRZYCZKI TRUPKI”

    CZARNA KOMEDIA

    „Trzy siostrzyczki Trupki“, najnowsza sztuka Macieja Kowalewskiego. Historia zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Obraz z pozoru normalnej rodziny, który nagle zaczyna się rozjeżdżać. Opowieść o trzech kobietach i dorosłym synu jednej z nich.

    The Three Trupka Sisters Aka: The Three Corpse Sisters”, the latest play by Maciej Kowalewski. The story based on truth events. A portret of a seemingly normal family which suddenly begins to part away.

    Brytyjscy recenzenci o tekście Macieja Kowalewskiego:

    „Ten śmiały eksperyment zasługuje na sukces… .”/ This is a brave experiment that deserves to succeed… .”

    (Patrick Stoddart krytyk teatralny, filmowy i telewizyjny. Pisuje do The Sunday Times, The Daily Telegraph i wielu innych wiodących brytyjskich dzienników/ a theatre, film and TV critic who has written for The Sunday Times, The Daily Telegraph and many other leading British newspapers.)

    „Niepokojący tytuł nadaje ton nowej sztuce Macieja Kowalewskiego, która kipi grozą i dowcipem rodem z najlepszej tragikomicznej tradycji”.

    „Wzrastające napięcie i groteskowy humor sztuki Kowalewskiego przykuwają uwagę publiczności, aż po szokujące rozwiązanie”.

    “An unsettling title sets the tone for Maciej Kowalewski’s new play, which creeps with menace and fizzes with the wit of the finest tragi-comic tradition”. “

    The mounting tension and grotesque humour of Kowalewski’s play cannot help but tether its audience’s attention until its shocking conclusion”.

    (Caroline White- dziennikarka, pisze regularnie dla dziennika The Times/ based journalist who writes regularly for The Times)

     

    Gwiazdorska obsada. W rolach Sióstr Trupek wybitne aktorki: Małgorzata Rożniatowska, Bogusława Schubert, Ewa Szykulska, Rafał Mohr, Magdalena Stużyńska, Natalia Szyguła, i Artur Janusiak.

    Reżyseria: Maciej Kowalewski

    Najbliższe spektakle: 12-14.05 oraz 7-8.06. 2010r. godz.19.30

     

    SPEKTAKL TYLKO DLA WIDZÓW DOROSŁYCH!

    ZAPRASZAMY!

    Teatr Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego
    ul. Kasprzaka 22
    01-211 Warszawa
    tel. +48 (22) 632 24 78

    bilety@teatrnawoli.pl

    www.teatrnawoli.pl

  • Prezent urodzinowy Robina Hawdona

    Prezent Urodzinowy Robina Hawdona

    Tłumaczenie: Elżbieta Woźniak
    Reżyseria: Jerzy Bończak
    Scenografia: Klaudia Solarz
    Kostiumy: Ewa Borowik
    Obsada: Maria Pakulnis, Magdalena Wójcik, Jerzy Bończak, Tadeusz Chudecki, Marcin Troński.

    Wyobraź sobie, że dziś są twoje urodziny. Serdeczny przyjaciel zatroskany twoją kondycją psychiczną – aha, przepraszam, zapomniałem dodać, że właśnie niedawno rozstałeś się z żoną – przygotował dla ciebie niezwykły prezent urodzinowy…

    Otóż w pewnym hotelowym pokoju masz umówioną dyskretną kolację z pewną dyskretną, aczkolwiek bardzo efektowną panią… Dodajmy, że zarówno pokój, kolacja jak i pani są z góry opłacone przez serdecznego i dyskretnego przyjaciela. Twój pokój łączy się jednak z pokojem obok pewnymi drzwiami… Czy taki drobiazg może popsuć urok z góry opłaconej kolacji ,ze z góry opłaconym śniadaniem, ze z góry opłaconą dyskretną acz efektowną panią? (fragment opisu z oficjalnej strony Teatru Komedia)

    Artykuł programowy Robina Hawdona

    robinhawdon.com – oficjalna strona autora

    więcej o Teatrze Komedia

  • Och Zapowiada Premierę Białej Bluzki

    4. czerwca
    Premiera w OCH-Teatrze

    Krystyna Janda
    w spektaklu
    BIAŁA BLUZKA
    wg opowiadania
    Agnieszki Osieckiej
    pod tym samym tytułem.

    Adaptacja i reżyseria: Magda Umer
    Opracowanie i kierownictwo muzyczne: Janusz Bogacki
    Światło: Piotr Pawlik
    Występują: Krystyna Janda i Janusz Bogacki z zespołem muzycznym
    Kolejne spektakle 5-11 godz.20.00

    O czym jest opowiadanie?

    (…) Opowiada o dziewczynie, której młodość przypada na początek lat osiemdziesiątych. Czy Elżbieta, bohaterka „Białej bluzki” jest normalna? Trudno dać jednoznaczną odpowiedź, trudno dziś bowiem wytyczyć granice normalności. Na pewno jest „uszkodzona” przez dwie straszliwe plagi naszych czasów: zbyt obojętną matkę i zbyt natarczywą historię. Nie wyposażona w mechanizmy obronne, zbyt mało czujna, nie dość kochana, jest za słaba na świat, ale chwilami stawia temu światu wściekły opór. Sama nie wie, czy na wodach życia jest paprochem, czy „sterem, żeglarzem, okrętem”. Niepojęty szum świata łagodzi lub zaostrza jej wierny przyjaciel i wróg: alkohol. Bohaterka „Białej bluzki” jest jeszcze pamiętnikarką; próbuje jak umie, z wisielczym humorem, opisać Warszawę lat 1981-83…  (…) [Wydawnictwo Literackie, 1988]

    A o czym jest spektakl:
    Spektakl „Biała bluzka” według opowiadania Agnieszki Osieckiej powstał w roku 1987. Reżyserem i adaptatorką tekstu była pani Magda Umer. W spektaklu znalazły się piosenki Agnieszki Osieckiej. Aranżacje były autorstwa pana Janusza Bogackiego i jego zespół też grał w przedstawieniu.

    Spektakl był opowieścią o młodej kobiecie nie mogącej sobie poradzić ze sobą i z Polską lat stanu wojennego. Symboliczna biała bluzka była marzeniem i znakiem przystosowania do życia w kraju zakazów i nakazów, cenzury, opozycji, kartek na mięso, zaświadczeń z miejsca pracy, dowodów, stempelków i godziny policyjnej i więźniów politycznych. Krajem braku wolności, w którym ułańska fantazja podlewana alkoholem, miłość, przyjaźń i poczucie humoru pozwalały czuć smak życia. Życia stąd – dotąd, jak to nazywa bohaterka. „Taki czas na marnych ludzi” to sztandarowa piosenka tamtego spektaklu sprzed lat. Z czasem spektakl stał się „kultowy”, był grany w całej Polsce, przeglądała się w nim dorastająca młodzież, uznała że bohaterka Osieckiej mówi, myśli i czuje jak oni. (cytat za: newsletter Teatru Polonia)

    więcej o Och Teatrze

  • Planete Doc Review Film w TR

    Planete Doc Review Film w TR

    W poniedziałek 10 maja o g. 19 w cyklu FILM W TR wspólnie z Planete Doc Review zapraszamy na pokaz filmu CONTACTAUSTRALIJSKA ODYSEJA KOSMICZNA, nagradzanego dokumentu opowiadającego historię 62-letniej dziś Yuvali, australijskiej Aborygenki. Yuvali po raz pierwszy spotkała białych ludzi, będąc nastolatką, co zostało zarejestrowane na taśmie filmowej przez dowódcę patrolu Waltera MacDougalla. Dziś możemy poznać to spotkanie takim, jakim zapamiętała je Yuvali.

    Gościem wieczoru będzie Artur Liebhart, dyrektor festiwalu Planete Doc Review.
    Bilety 5 zł [uwaga: biletów nie rezerwujemy, zapraszamy do kasy]

    reżyseria Bentley Dean, Martin Butler; zdjęcia Bentley Dean; produkcja Contact Films, Screen Australia; Australia 2009, czas trwania 78 min

    więcej o filmie>>

  • Apollonia

    Apollonia

    Reżyseria: Krzysztof Warlikowski
    Adaptacja: Krzysztof Warlikowski, Jacek Poniedziałek, Piotr Gruszczyński
    Scenografia, kostiumy: Małgorzata Szczęśniak
    Muzyka: Paweł Mykietyn, Renate Jett, Piotr Maślanka, Paweł Stankiewicz
    Songi (tekst i wykonanie): Renate Jett

    Obsada:
    Magdalena Cielecka, Ewa Dałkowska, Renate Jett, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik/Danuta Stenka, Maja Ostaszewska/Anna Radwan-Gancarczyk, Magdalena Popławska, Anna Radwan-Gancarczyk/Monika Niemczyk, Andrzej Chyra, Wojciech Kalarus, Marek Kalita, Zygmunt Malanowicz, Adam Nawojczyk, Jacek Poniedziałek, Maciej Stuhr, Tomasz Tyndyk.

    Muzycy: Paweł Bomert, Piotr Maślanka, Paweł Stankiewicz, Fabian Włodarek

    14,15 maja 19:00
    16 maja 17:00
    Studio Rekording
    Gierdziejewskiego 5

    11,12 czerwca 19:00
    13 czerwca 17:00
    Farat Film Studio
    Notecka 22

    Zapewniamy dojazd autobusem linii (A)!

    Więcej: http://www.nowyteatr.org/#/pl/events/soon/apollonia

    Rezerwacje: 22 379 33 33, bow@nowyteatr.org

    Sponsorzy: PKN Orlen, PZU, Telekomunikacja Polska (wszystko to cytat za:FACEBOOK)

    Przydatne Linki:
    Recenzja spektaklu: „(A)pollonia”, reż. Krzysztof Warlikowski
    Ciemna strona ofiary
    (A)pollonia, le grand art de Warlikowski
    Ryzyko daje nadzieję
    – Krzysztof [Warlikowski] pracuje z aktorami

  • Sceny dla dorosłych czyli sztuka kochania

    Sceny dla dorosłych czyli sztuka kochania
    Zbigniew Książek

    reżyseria Krzysztof Jasiński
    muzyka Jakub Przebindowski
    kostiumy Dorota Ogonowska

    występują:
    Anna Oberc
    Katarzyna Skrzynecka
    Piotr Gąsowski
    Jakub Przebindowski

    Mówienie o „kochaniu” nie jest sztuką. Sztuką natomiast jest robienie tego w sposób dowcipny i pikantny, dosłownie, lecz bez wulgaryzmów, z lekkim przymrużeniem oka, a jednocześnie świadomością jak wielką wagę przywiązuje się do tej sfery życia. W tej komedii brawurowe aktorstwo, frywolne teksty i zabawne piosenki bawią widzów bez względu na wiek, płeć czy… doświadczenie w „tych sprawach”! – cytat ze strony teatrbajka.pl

    więcej o Teatrze Bajka

  • Tramwaj

    premiera: 12.03.2010
    Tramwaj
    Tennessee Williams

    Reżyseria:
    Krzysztof Warlikowski

    Spektakl według Tramwaju zwanego pożądaniem Tennessee Williamsa. Théâtre de l’Odéon w Paryżu / Nowy Teatr w Warszawie
    (blogteatralny)

    reżyseria: Krzysztof Warlikowski
    przekład:
    Wajdi Mouawad
    adaptacja:
    Krzysztof Warlikowski, Wajdi Mouawad, Piotr Gruszczyński
    dramaturgia:
    Piotr Gruszczyński
    scenografia i kostiumy:
    Małgorzata Szczęśniak
    światło:
    Felice Ross
    muzyka:
    Paweł Mykietyn
    projekcje video:
    Denis Guéguin
    piosenki w wykonaniu:
    Renate Jett
    muzyka w wykonaniu zespołu w składzie:
    Paweł Mykietyn (fortepian, klarnet basowy, syntetyzator)
    Adam Walicki (gitara elektryczna)
    Paweł Bomert (gitara basowa)
    Kornel Jasiński (kontrabas)
    Piotr Maślanka (perkusja)
    obsada:
    Blanche Dubois – Isabelle Huppert
    Stanley Kowalski – Andrzej Chyra
    Stella – Florence Thomassin
    Mitch – Yann Collette
    Eunice – Renate Jett
    Chłopak – Cristian Soto

  • PATTY DIPHUSA

    PATTY DIPHUSA

    Międzynarodowa gwiazda porno, czy też międzynarodowy symbol seksu, po raz kolejny w Warszawie. Tym razem w Teatrze Polonia.

    PATTY DIPHUSA, postać stworzona przez hiszpańskiego reżysera Pedro Almodovara pierwotnie pomyślana była jako alter-ego autora. Stała się bohaterką pisanych przez niego felietonów publikowanych w latach 80 w tygodniku „LA LUNA”. Nazywano ją też bardziej wulgarnym i mniej patetycznym wcieleniem Holly Golightly ze „Śniadania u Tiffany’ego”. Po latach Pedro Almodovar przestał traktować Patty jako swoje alter-ego, ale nie przestał jej kochać. Dowodem tego jest warszawskie przedstawienie, w którym Ewa KASPRZYK wciela się w rolę drapieżnej, czasem sentymentalnej, ale zawsze prowokacyjnej gwiazdy porno. Almodovar nigdy nie godził się na wystawienie tych tekstów w teatrze.

    Pedro Almodovar
    PATTY DIPHUSA

    Czas trwania spektaklu: 60 minut, bez przerwy

    Przekład: Hanna Torrent-Piasecka
    Reżyseria: Marta Ogrodzińska
    Występuje: Ewa Kasprzyk
    Adaptacja: Remigiusz Grzela
    Kostiumy: Ewa i Piotr Krajewscy
    Charakteryzacja i wizerunek sceniczny: Hubert Grabowski

    Premiera: 21 Wrzesień 2006

  • Sceny dla dorosłych czyli sztuka kochania w Teatrze Bajka

    Występują: Anna Oberc, Katarzyna Skrzynecka, Piotr Gąsowski, Jakub Przebindowski

    Mówienie o „kochaniu” nie jest sztuką. Sztuką natomiast jest robienie tego w sposób dowcipny i pikantny, dosłownie, lecz bez wulgaryzmów, z lekkim przymrużeniem oka, a jednocześnie świadomością jak wielką wagę przywiązuje się do tej sfery życia. W tej komedii brawurowe aktorstwo, frywolne teksty i zabawne piosenki bawią widzów bez względu na wiek, płeć czy… doświadczenie w „tych sprawach”! (info FACEBOOK)

    Zbigniew Książek

    Więcje o Przedstawieniu na Oficjalnej Stronie Teatru Bajka – Warszawa

  • Nowy Wspaniały Świat Projekcja spektaklu „Dybuk” Krzysztofa Warlikowskiego

    Wykład Grzegorza Niziołka z cyklu Polski Teatr Zagłady
    „Antygona”
    Projekcja spektaklu „Dybuk” Krzysztofa Warlikowskiego

    „Ma więc wyjść polska Antygona…” – domagał się Konrad w sztuce Wyspiańskiego na scenie teatru krakowskiego na początku XX wieku. Tymczasem, jak się okazało, historyczne wydarzenia minionego stulecia przerosły możliwości tej postaci, zepchnęły ją do rzędu pospolitych płaczek lub zbuntowanych nonkonformistek – na to wskazywałyby w każdym razie sceniczne dzieje Antygony w polskim teatrze. Po II wojnie światowej Antygona stała się postacią obdarzoną jednoznaczną racją moralną, a jej prawa do pogrzebania brata nikt nie ośmieliłby się podważyć. To Hitler – wyjaśniał Milan Kundera – ograbił Europę z poczucia tragizmu.
    Teatralny projekt społecznej żałoby, przedsięwzięty przez Krzysztofa Warlikowskiego z niezwykłą konsekwencją i uporem, realizuje dawne wezwanie Wyspiańskiego, przywraca Antygonie jej subwersywną i demoniczną moc. Dość pomyśleć, że jednym z jej radykalnych wcieleń jest Grace z „Oczyszczonych” Sarah Kane, związana z bratem węzłem kazirodczej miłości.
    W teatrze Warlikowskiego proces żałoby staje się doświadczeniem transgresyjnym, rozbijającym wszelką wspólnotowość, niebezpiecznym, a nawet niszczącym – samozapisującym się w porządku cielesnym. Skierowanym w gruncie rzeczy przeciwko mitowi Antygony: gdyż największym pragnieniem jest tutaj niedopełnienie rytuału żałoby, obsceniczne złamanie jego reguł, wyniszczająca kontemplacja niepogrzebanych ciał.

    Wstęp wolny