Autor: T

„Pieśń nad pieśniami”
(monodram)
(blogteatralny)

Reżyseria: Maciej Wojtyszko
Muzyka: Jerzy Derfel
Motyw muzyczny: Krzysztof Jakowicz (skrzypce), Andrzej Łukasik (kontrabas)
Obsada: Jerzy Walczak

Historia o sile fascynacji, która kształtuje życie. Bohaterów sztuki poznajemy jako dzieci, które skrępowane rodzinnymi więzami nie potrafią poradzić sobie z rodzącym się między nimi uczuciem. Po wielu latach spotykają się ponownie, by odkryć na nowo wagę dziecięcej fascynacji.
„Pieśń nad pieśniami” to opowieść o zagubionej treści życia, o tęsknocie za dziecięcymi marzeniami, ale także o tym, jak trudno odciąć się od swoich własnych korzeni. Spektakl jest adaptacją mało znanego opowiadania Szolema Alejchema.

Fotografia teatralna:

Plakat teatralny:

(blogteatralny)

Scenariusz: Katia Czarna
Reżyseria: Krzysztof Rzączyński
Obsada: Małgorzata Trybalska
Małgorzata Majewska
Joanna Rzączyńska
Czas trwania: 1 h (bez przerwy)
Język spektaklu: polski

„Wyzna(nie)” to spektakl o grupie kobiet, które zmagają się ze swoją przeszłością i żydowskimi korzeniami. Bohaterki sztuki, tak jak jej twórcy, urodziły się na przełomie lat 70. i 80. W liceum były przyjaciółkami. Łączy je jeszcze jedno: wszystkie są Polkami żydowskiego pochodzenia. Obiecały sobie, że 10 lat po maturze spotkają się na placu Grzybowskim. To już za chwilę. Każda z nich szykuje się do tego spotkania. Czy do niego dojdzie?
Każda próbuje rozliczyć swoje dotychczasowe życie, dokonać tytułowego wyznania. Opowiadają swoje historie w symultanicznych monologach. Ich losy potoczyły się bardzo różnie. Jedna wyjechała do Izraela i tam wyszła za mąż, druga jest silnie zaangażowana w ortodoksyjne środowisko żydowskie w Warszawie. Trzecia została dziennikarką i ze swoim pochodzeniem nie chce mieć nic wspólnego – do tej pory nie może poradzić sobie z tym, że o swoim żydostwie dowiedziała się dopiero po śmierci babki Żydówki.

Wszyscy są tuż po trzydziestce. O swojej pracy mówią, że jest głosem pokolenia, choć historia dotyczy trzech kobiet związanych ze środowiskiem żydowskim.

– Nie chcemy być postrzegani tylko przez pryzmat historii, chcemy być postrzegani jako ludzie żyjący tu i teraz. To nie jest spektakl o Holokauście ani o Marcu ’68 – mówi Krzysztof Rzączyński. – To spektakl o naszym pokoleniu, o przeżyciach związanych ze zmianą ustroju, zachłyśnięciem się wolnością i o problemie tożsamości, który jest taki sam niezależnie od tego, czy jesteśmy Polakami, Czechami, Francuzami, Żydami czy Cyganami. Co nie oznacza, że to spektakl wyłącznie dla 30-latków. – Te problemy dotyczą zarówno ludzi młodych, jak i ich rodziców – podkreśla reżyser.

Przedstawienie spodoba się zwłaszcza tym, którzy lubią teatr kameralny, zmuszający do myślenia, gdzie aktorzy są na wyciągnięcie ręki. Już sam tytuł zdeterminował jego formę. – To bardzo ascetyczna sztuka. Scenografia ogranicza się do krzeseł, chust i starej skrzynki ze zdjęciami.

Fotografia teatralna: P. Piluk

Joanna Rzączyńska

Joanna Rzączyńska,Małgorzata Trybalska, Małgorzata Majewska, fot.P.Piluk

Reżyseria, Scenografia, Adaptacja: Michał Zadara
Tłumaczenie: Monika Adamczyk-Garbowska i Chone Shmeruk
Muzyka: Asa Horvitz
Asystent Reżysera, Wideo: Łukasz Korczak
Kostiumy: Arkadiusz Ślęsicki
Światła: Artur Sienicki

Obsada: Monika Chrząstowska, Ewa Greś, Henryk Rajfer, Piotr Sierecki, Jerzy Walczak, Marek Węglarski, Ernestyna Winnicka, Piotr Wiszniowski,Teresa Wrońska

Spektakl „1666” jest adaptacją powieści „Szatan w Goraju” – pierwszej powieści Singera, wydanej w Warszawie w roku 1933.

„1666” opowiada o małym miasteczku na wschodnich kresach, którego mieszkańcy w roku 1666 uwierzyli w nadejście Mesjasza, co miało dla nich dość fatalne skutki. Inscenizacja Michała Zadary zachowuje humor i ironię tej gorzkiej powieści, pisanej w roku dojścia Hitlera do władzy. W spektaklu występują aktorzy teatru Żydowskiego, graną na żywo muzykę napisał nowojorski kompozytor młodego pokolenia Asa Horvitz.

Fotografia Teatralna Krzysztof Bieliński

Plakat Autor: Michał Zadara

Trailer/ Video / Film

Scenariusz i reżyseria: Szymon Szurmiej
Drugi reżyser: Lena Szurmiej
Scenografia i kostiumy: Anna Klikowicz, Marta Grudzińska
Choreografia: Lena Szurmiej, Ludmiła Pronina
Muzyka i opracowanie muzyczne: Janusz Sent
Kierownictwo muzyczne: Teresa Wrońska
Tłumaczenie tekstów piosenek z języka jidisz: Andrzej Głowacki

Obsada: Zespół aktorski Teatru Żydowskiego

Mariusz Bach, Piotr Chomik, Zbigniew Kozłowski, Piotr Wiszniowski, Monika Orzeszko, Ewa Tucholska, Agata Sierecka, Kamila Boruta, Liliana Cercel, Monika Chrząstowska, Ewa Dąbrowska, Ewa Greś, Helena Wilda Mariola Kuźnik, Paulina Lombarowicz, Małgorzata Majewska, Sylwia Najah, Joanna Przybyłowska, Katarzyna Post, Izabella Rzeszowska, Wanda Siemaszko, Monika Soszka, Barbara Szeliga, Alina Świdowska, Małgorzata Trybalska, Roksana Vikaluk, Marcin Błaszak, Waldemar Gawlik, Genady Iskhakow, Mikołaj Müller, Ryszard Kluge, Grzegorz Kulikowski, Marcin Kurowski, Henryk Rajfer, Rafał Rutowicz, Piotr Sierecki, Jerzy Walczak, Marek Węglarski, Wojciech Wiliński

Wielkie widowisko muzyczne ukazujące tradycje żydowskie w kontekście kultur od lat z nią związanych: polskiej, cygańskiej i rosyjskiej. Akcja przedstawienia dzieje się w nieokreślonym czasie i przestrzeni, w małym miasteczku ze wspomnień. Na scenie zobaczymy typowe dla kultury żydowskiej obrzędy m.in. wesele czy szabas. Usłyszymy także pieśni chasydzkie, a tancerze zaprezentują tańce charakterystyczne dla wszystkich czterech narodów.

Premiera: 29 grudnia 2006
Czas trwania: 2 h 15 min
Ilość przerw: 1
Język spektaklu: polski

Fotografie:

fot. S. Okołowicz

fot. S. Okołowicz

Plakat z przedstawienia Tradycja

Walizka

Reżyseria – Dorota Ignatjew
Scenografia – Rafał Sisicki
Oprawa muzyczna – Teresa Wrońska
Autorka dramatu – Małgorzata Sikorska – Miszczuk

OBSADA:
Andrzej Blumenfeld /Marek Węglarski – Fransua Żako
Joanna Rzączyńska – Żaklin
Ernestyna Winnicka – Zrozpaczona Przewodniczka z Muzeum Zagłady
Piotr Sierecki – Narrator
Jerzy Walczak – Sfrustrowany Bruno – poeta współczesności
Szymon Szurmiej/Henryk Rajfer – Pantofelnik

Autorkę zainspirowała do napisania „Walizki” przeczytana w gazecie historia pewnego Francuza. Któregoś dnia Michel Leleu wyszedł z domu i poszedł do muzeum na wystawę poświęconą Zagładzie. Rozpoznał tam walizkę swego ojca, Pierre’a Levi. Była to walizka wypożyczona ze zbiorów Muzeum w Oświęcimiu, jedna z trzech zachowanych francuskich walizek. Ten niezwykły przypadek opisały gazety.
Podobna historia powstała już wcześniej w głowie autorki, jednakże odważyła się ją spisać dopiero po tym, gdy otrzymała potwierdzenie ze świata zewnętrznego, że coś takiego mogło wydarzyć się naprawdę.
Michel Leleu w czasie wojny ukrywał się z matką pod zmienionym nazwiskiem w alpejskim regionie Savoie, a ojciec został aresztowany w 1943 r. i wysłany Oświęcimia, gdzie zginął. Syn przetrwał wojnę i pozostał już przy zmienionym nazwisku. Bohater chciał „nie pamiętać”, żyć „normalnie”, zapomnieć. Jednakże odkrycie walizki ojca wywołało wielką zmianę w jego życiu – wrócił do swojego poprzedniego nazwiska i usiłował sprawić, aby walizka została we Francji.

Małgorzata Sikorska-Miszczuk w ten sposób komentuje swoją sztukę:

„Walizka” to sztuka o uzdrawianiu. Wszystko, co mamy w sobie – bagaż wspomnień, często niechcianych – istnieje i żyje w nas, czy tego chcemy czy nie. Możemy nigdy naszej „walizki” nie otworzyć i żyć w wiecznej połowiczności i niepełności. „Walizka” to historia pojedynczego człowieka, który odcina się od części siebie, choć jest to część jego własnej tożsamości. Ta sztuka dotyczy też obszaru pamięci społecznej – nie chcemy odkrywać prawdy, otwierać walizki pełnej bolesnych wspomnień. „Walizka” jest o wierze w uzdrawiająca moc prawdy.

Fotografia Teatralna Andrzej Wencel

Andrzej Blumenfeld,Ernestyna Winnicka
Andrzej Blumenfeld
Joanna Rzączyńska
Piotr Sierecki
Joanna Rzączyńska,Piotr Sierecki
Jerzy Walczak
Ernestyna Winnicka
(materiał nadesłany)

Zaczarowana noc
Scenariusz i reżyseria: Szymon Szurmiej
Choreografia: Mariusz Bach, Ludmiła Pronina
Scenografia: Ewa Łaniecka
Opracowanie muzyczne: Teresa Wrońska
Reżyser światła: Mirosław Poznański

Obsada: Marcin Błaszak, Mariusz Bach, Kamila Boruta, Liliana Cercel, Piotr Chomik, Monika Chrząstowska, Ewa Dąbrowska, Ewa Greś, Genady Iskhakov, Ryszard Kluge, Grzegorz Kulikowski, Mariola Kuźnik, Paulina Lombarowicz, Małgorzata Majewska, Monika Marzec, Mikołaj Müller, Sylwia Najach, Joanna Przybyłowska, Henryk Rajfer, Rafał Rutowicz, Wanda Siemaszko, Piotr Sierecki, Monika Soszka, Barbara Szeliga, Szymon Szurmiej, Alina Świdowska, Ewa Tucholska – Jaszczak, Roksana Vykalyuk, Jerzy Walczak, Marek Węglarski, Wojciech Wiliński, Piotr Wiszniowski.

Czas trwania: 2 h 40 min
Ilość przerw: 1
Język spektaklu: polski

„Zaczarowana noc” to sentymentalna podróż do lat 30. i 40. polskiego teatru rozrywkowego. Ilustrowana największymi hitami muzyki żydowskiej, polskiej, rosyjskiej, ukraińskiej i cygańskiej. Najpiękniejsze melodie, żywiołowy taniec, piękne kostiumy i przedwojenna elegancja przeniosą widza w magiczny świat, którego już nie ma. Na spektakl składają się również błyskotliwe skecze i anegdoty takie jak „Elegia starozakonna” Juliana Tuwima. Przedstawienie utrzymane jest w konwencji interaktywnej zabawy, pozwalającej publiczności nie tylko oglądać występy artystów na scenie, lecz także samemu w nich uczestniczyć.

Plakat z przedstawienia

Fotografie