teksty: Edward Stachura muzyka: Jerzy Satanowski pomysł i reżyseria – Jerzy Satanowski występują: Jacek Bończyk, Wojciech Brzeziński, Mirosław Czyżykiewicz, Piotr Machalica, Jerzy Satanowski, Jan Janga Tomaszewski, Zbigniew Zamachowski. 26 listopada, godz. 19:00, Teatr Ateneum, Scena Główna.
ZBIGNIEW ZAMACHOWSKI, PIOTR MACHALICA i JACEK BOŃCZYK GOŚCINNIE W TEATRZE ATENEUM
26 listopada w Teatrze Ateneum niezwykła okazja dla fanów legendarnego tandemu Stachura-Satanowski: rozpisana na głosy męska opowieść wzbogacona o bezcenną korespondencję Edwarda Stachury do Jerzego Satanowskiego, „Biała lokomotywa”.
Artystyczna przyjaźń Stachury i Satanowskiego, którzy w latach 70. wyznaczyli osobny nurt poezji śpiewanej, to świetny materiał na widowisko teatralne. Z takiej właśnie inspiracji powstała „Biała lokomotywa”, nie tylko z niezapomnianymi tekstami Stachury w nowych aranżacjach Satanowskiego, a także z prywatną korespondencją poety i muzyka: listami czy kartkami z podróży. Utwory, które zawsze były doskonałym tworzywem dla interpretacji aktorskich, wykonają Jacek Bończyk, Mirosław Czyżykiewicz, Piotr Machalica, Zbigniew Zamachowski oraz aktorzy Teatru Ateneum – Wojciech Brzeziński i Jan Janga Tomaszewski. Aktorom towarzyszyć będzie sam Jerzy Satanowski oraz zespół muzyczny „Kameleon Septet” z gościnnym udziałem Sebastiana Aleksandrowicza i Grzegorza Lalka.
Przedstawieniu towarzyszyć będzie wystawa prac Maksymiliana Novàka-Zempolińskiego, którego ilustracje znalazły się w poświęconym korespondencji artystów wydawnictwie pt. „Biała lokomotywa” oraz na plakacie spektaklu.
„Lalka Też Człowiek”, czyli Międzynarodowy Festiwal Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłychrozpoczyna się już dziś. W programie najnowsze lalkarskie spektakle z całego świata, ponad 50 animacji filmowych, wystawy i warsztaty.
Festiwal otworzy „Bo cię kocham” norweskiego teatru Skromlehjulet Figurteater. To spektakl biorący pod lupę kryzys w miłosnej relacji – opowieść o Alfredzie, nagle porzuconym przez swoją dziewczynę. Spektakl obywa się praktycznie bez słów. Dwóch lalkarzy, krzesło, stół i jedna lalka to wszystkie elementy widowiska.
Czy wystarczą by stworzyć przekonującą historię, dowie się już dziś warszawska publiczność festiwalu. Tego samego dnia na scenie zagości kolejny wyjątkowy spektakl – „Ziemia i Wszechświat” irańskiego Yas-e-Tamam Theater Group. To adaptacja siedmiu opowieści o wierze, wolności, cudach i postaciach biblijnych autorstwa irańskiego poety i mistyka Maulany Dżalal ad-Din Rumiego. Szczególną uwagę zwraca wizualna strona widowiska.
Na festiwalu „Lalka Też Człowiek” twórcy pokazują, że „lalką” może stać się każdy przedmiot: zwitek papieru, stara puszka, konewka. To za sprawą aktorów przedmioty ożywają i opowiadają niesamowite, choć zupełnie ludzkie historie. Spośród ponad dwustu zgłoszeń nadesłanych na tegoroczną edycję wybrano piętnaście spektakli, między innymi z Kanady, Hiszpanii i Kostaryki. Będą one rywalizować o nagrody, których łączna pula wynosi 40 tysięcy złotych. „To nie tylko jedyny tego typu festiwal w Warszawie czy w Polsce. Myślę, że – z tym dookreślaniem dla dorosłych – to jedyny taki festiwal na świecie” – mówi dyrektor artystyczny festiwalu, Marek Chodaczyński
W ramach VII edycji festiwalu widzowie będą mogli zobaczyć również ponad pięćdziesiąt animacji filmowych z kraju i ze świata. W programie retrospektywa filmów Gerrita van Dijka, dwukrotnego zdobywcy Złotego Niedźwiedzia Festiwalu Filmowego w Berlinie i przegląd animacji Izabeli Plucińskiej, jednej z bardziej utalentowanych twórczyń filmów animowanych młodego pokolenia. Gratką dla fanów animacji będzie także polska premiera gotyckiej „Opowieści Victora Karlocha” Kevina McTurka, autora efektów specjalnych do takich produkcji jak „Jurrasic Park”, „King Kong” czy „Avatar”.
„Lalka Też Człowiek” to jedyny w Polsce festiwali nieożywionej formy dla dorosłych. Tegoroczna edycja potrwa do 20 listopada. Spektakle i wystawy publiczność będzie mogła oglądać w Instytucie Teatralnym, w sali „Laboratorium” Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Teatrze Druga Strefa oraz w Muzeum Ikon. Projekcje filmów oraz warsztaty będą odbywały się w Domu Kultury Kadr, Fundacji Promocji Sztuki Współczesnej, Składzie Butelek, klubokawiarniach Tarabuk i Ukryte Miasto, a także w księgarni Traffic.
Wstęp na pokazy filmowe i wystawy jest bezpłatny.
Wstęp na festiwalowe spektakle jest bezpłatny, obowiązuje rezerwacja miejsc.
VII Międzynarodowy Festiwal Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłych „Lalka Też Czlowiek”, 14-20 listopada, Warszawa.
SIŁA PRZYZWYCZAJENIA Thomasa Bernharda w Teatrze Ateneum. Wielka sztuka o poszukiwaniu wielkości, po raz pierwszy w Polsce.
Gdzie przebiega dla artysty granica wyrzeczeń i walki z własną naturą? Czy bezwzględne dążenie do perfekcji, ma jeszcze coś wspólnego ze sztuką? Kiedy sztuka jest jeszcze sztuką? Kiedy twórczy trening zamienia się w rutynę?
Podobno rutyna pomaga człowiekowi zapanować nad czymś, co czasem określa się bałaganem życia. Jednak ta sama rutyna potrafi zabić prawdziwą sztukę – bo w sztuce liczy się mistrzostwo jak najdalsze od rutyny. Do mistrzostwa prowadzi jednak ciężka praca, choćby w postaci codziennych morderczych ćwiczeń. Wiedzą o tym najlepiej choćby muzycy, trenujący nie mniej niż sportowi wyczynowcy. Bohaterowie „Siły przyzwyczajenia” to cyrkowcy, a w cyrku, jak wiadomo, amatorzy i nieudacznicy nie mają racji bytu. Ich zawodowa harówka to jednak nic w porównaniu z tym, co gotuje im codziennie po pracy ich własny dyrektor, treser koni i miłośnik muzyki. Żongler, Pogromca i Błazen pod okiem tyrana wiolonczelisty ćwiczą do znudzenia i do zwariowania przecudny i słynny kwintet Schuberta Pstrąg. Starając się nie zauważać ani śmieszności własnych zachowań, ani grozy sytuacji. Czy mistrzostwo warte jest wielkich wyrzeczeń? Czy tyrania pracy nie prowadząca do upragnionych wyników ma sens? A może sztuka to ciągłe szukanie doskonałości – nigdy nieosiągalnej? „Siła przyzwyczajenia” to wielka sztuka o poszukiwaniu wielkości. A któż z nas nie chciałby choć przez chwilę znaleźć się na samym szczycie?
Thomas Bernhard
Thomas Bernhard uznawany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli literatury niemieckojęzycznej, może z wyjątkiem rodzimej Austrii, gdzie wielu uważa go za oczerniającego własną nację. Proces o zniesławienie wytoczony przez jednego z przyjaciół, niekończące się skandale i w końcu zakaz publikowania własnych dzieł w Austrii do 2059 roku, wydany przez samego autora w testamencie (nie przestrzegany), mogą świadczyć tylko o tym, że jego spostrzeżenia na temat człowieka należą do niezwykle trafnych i wnikliwych. W Polsce jego twórczość rozpowszechnił Krystian Lupa. „Siła przyzwyczajenia” w Teatrze Ateneum jest polską prapremierą dzieła genialnego Austriaka.
POLSKA PRAPREMIERA: 10 listopada 2012, NAJBLIŻSZE SPEKTAKLE: 11, 13, 14, 15, 16 i 30 XI oraz 1, 2, 14, 15 i 16 XII 2012. Czas trwania: 2h 10 min (w tym przerwa)
Rezerwacja biletów: www.biletyteatrateneum.pl, tel. 22 625 73 30, 22 625 36 07
„Kassandra” spektakl Teatru na Bielanach
(blogteatralny)
Występuje: Kinga Laura Szopa, Piotr Wojewódzki
Michał Wiśniewski – światło
Tomasz Gołaski – opracowanie muzyczne
Kim jest Kassandra? Z przekazów mitologicznych wiemy, że była trojańską królewną – córką Priama i Hekabe – przepowiadającą zagładę swojego miasta. Niestety miłosna przygoda z Apollinem zakochanym w niej na zabój i zakończony tym, że odrzucony w zalotach bóg przeklął swoją niedoszłą oblubienicę, a konkretnie obdarował ją darem przewidywania przyszłości (czytaj – przewidywania nieszczęść). Haczyk tkwił w tym, że mimo prawdziwości przepowiedni, nikt nie chciał słuchać Kassandry, ani w Troi, ani w Mykenach gdzie ostatecznie zginęła z rąk Klitajmnestry i jej absztyfikanta Ajgistosa. Mityczna księżniczka zginęła ale mit pozostał i trwa. O tym właśnie jest sztuka. Widzimy Kassandrę w Troi – czy lepiej powiedzieć – na minutę przed śmiercią; w wielowątkowym monologu przypomina sobie najbardziej traumatyczne momenty swojego życia, ale w przerwach widzimy Kassandrę współczesną; wrażliwą dziewczyną targaną nieustającym wewnętrznym przeczuciem nieszczęścia i nadchodzącej katastrofy. Nie może spać, nie odczuwa radości, nikt nie drukuje tego co pisze. Nikt nawet nie czyta. Jest całkowicie sama, chociaż od miesiąca przyjmuje w domu pewnego mężczyznę… i w tym momencie historia starożytna zaczyna krzyżować się ze współczesną…
Agatha Christie Tłumaczenie
Jan Dehnel i Jan Zakrzewski Reżyseria
Wojciech Malajkat Scenografia
Allan Starski Kostiumy
Wiesława Starska Światło
Dariusz Panas Asystent reżysera, sufler
Marzena Strzycka Inspicjent
Łukasz Barszcz Występują:
Magdalena Wójcik/Marta Nieradkiewicz, Piotr Szwedes,
Piotr Polk, Piotr Siejka, Tadeusz Borowski/Marek Bargiełowski, Jacek Pluta, Maria Gudejko/Kataryszna Bagniewska,
Rafał Cieszyński/Michał Konarski, Krystyna Tkacz,
Przemysław Glapiński, Marcin Piętowski/Łukasz Chmielowski
Niewiele jest miejsc w Warszawie, gdzie można zobaczyć klasyczny angielski kryminał. Agatha Christie jest zaś gwarantem najwyższej próby tego gatunku. Choć najbardziej znani bohaterowie jej twórczości to detektyw Herkules Poirot i panna Marple, na deskach naszego teatru narodziła się nowa legenda dedukcji. Dziwaczny i trochę gapowaty detektyw Lord w wykonaniu Piotra Polka to prawdziwy majstersztyk aktorski, nagradzany przez widzów owacyjnymi brawami.
Już sama scenografia zaprojektowana przez laureata „Oskara” Allana Starskiego, przenosi widza do wspaniałej angielskiej posiadłości pachnącej świeżym puddingiem. Intryga jest misternie uplecioną koronką tajemnic, zbiegów okoliczności i niewyjaśnionych zdarzeń. Jak to u Agathy Christie bywa, każda postać skrywa jakiś sekret. Wielbiciele kryminałów zobaczą w tym spektaklu wszystko co lubią. Pięknej i uwodzicielskiej Klarysie kreowanej przez Magdalenę Wójcik lub Martę Nieradkiewicz, towarzyszy znakomicie obsadzony wianuszek wielbicieli. Całość skąpana w pełnym dystansu angielskim poczuciu humoru. Nie zabraknie też trupa, który pojawia się w salonie. Taka sytuacja w doskonałym brytyjskim domu musi wróżyć ciekawy finał. Rozpoczyna się polowanie na mordercę…
Premiera: 17.05.2008
Czas trwania: 2 godziny 20 minut (1 przerwa)
Jerzy Grzegorzewski – wystawa w Galerii Studio 17 X – 15 XII 2012
To jest jakby mój dobytek — mówił Jerzy Grzegorzewski o powracających stale w jego spektaklach elementach scenograficznych, takich jak: magiel, skrzydła szybowca, anteny, części pianina, szyny, przeguby kolejki czy osławiony pantograf tramwajowy. I sprawiał, że były odkupowane od teatrów, w których reżyser niegdyś pracował.
Swoje osobliwe przywiązanie do tych obiektów tłumaczył pragnieniem „zachowania pewnej ciągłości”
galeria czynna:
wtorek – sobota 11-16 i 18-21
niedziela 12-16 i 18-21 bilety:
normalny 8 zł
ulgowy 6 zł
dla grup powyżej 15 osób 4 zł w czwartek – wstęp wolny
Oh, Noh Koncept:
U/LOI
Kaya Kołodziejczyk & Karolina Wołkowiecka Wykonawcy:
Ewelina Guzik
Kaya Kołodziejczyk
Karolina Wołkowiecka Kinematic Ensemble:
Barbara Drążkowska (fortepian)
Olga Wojciechowska (I skrzypce)
Linda Jankowska (II skrzypce)
Emilia Goch (altówka)
Tomasz Szczęsny (wiolonczela) Muzyka:
Szymon Brzóska Kostiumy:
Grzegorz Matląg/Maldoror Reżyseria światła:
Herman Venderickx Dramaturgia:
Magdalena Ostrokólska – Płatek Menadżer produkcji:
Natalia Starowieyska
Oh, Noh to spektakl skonstruowany na podstawie japońskiego dramatu Izutsu autorstwa Zeami jednego z pierwszych i czołowych dramatopisarzy klasycznej szkoły teatru Noh.
Akcja rozgrywa się na granicy snu i jawy.
Jest to spektakl multimedialny swego rodzaju dekonstrukcja zasad obecnych w tradycji teatru Noh jak i próba zweryfikowania w niej paradoksalnego wizerunku kobiety jako performerki. W spektaklu miarą czasu jest nie tylko struktura dramatu czy tempo muzyki wykonywanej przez Kinematic Ensemble, ale też i obraz.
Artyści tworzą sensualną, niestałą, zmienną atmosferę, która przemija wraz z nadejściem świtu.
U/LOI (Universal Law of Impermanence) – to niezależny kolektyw artystów pracujących pod kierunkiem Kai Kołodziejczyk. Od 2000 roku artystka realizuje cykl działań artystycznych w oparciu o improwizacje taneczne. Ich celem jest próba przezwyciężenia ulotności ruchu np. za pomocą rekonstrukcji dawnych spektakli lub dokumentowania jednorazowych zdarzeń.
Od 2007 roku działania te są firmowane przez kolektyw U/LOI, który artystka powołała do życia. Wystąpił on m.in. na festiwalu INPEX DIY VIDEO w Sztokholmie. Kolektyw U/LOI zaprezentował spektakl / instalację Brith Out.. na festiwalu ROZDROŻE 2008. Inne prace kolektywu to m.in.: PK (na festiwalu Dialog 4 Kultur w Łodzi, 2009), improv of 3/free styles ( na Inwazji Sztuki Niezależnej Re:wizje w Warszawie, 2007) oraz Off Żak Projekt (na II Gdańskim Festiwalu Tańca, 2010).
Partnerzy:
Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Fundacja Sztuka i Współczesność, APAP – Advancing Performing Arts Projects, Narodowe Centrum Kultury – Młoda Polska, ProHelvetia, Work Space Brussels, Tanzhaus Zurich, Szene Salzburg.
Kiedy:
06.11.2012 19:00
07.11.2012 18:00 Gdzie:
CSW ZAMEK UJAZDOWSKI, SALA LABORATORIUM
ul. Jazdów 2, 00-001 Warszawa, Polska
–performerka, choreografka i tancerka. Jest absolwentką Ogólnokształcącej Państwowej Szkoły Baletowej im. R. Turczynowicza w Warszawie, szkoły tańca współczesnego P.A.R.T.S. w Brukseli i Hochschule für Musik und Darstellende Kunst we Frankfurcie nad Menem.
W latach 2004-2009 była tancerką renomowanego zespołu Rosas Anny Teresy de Keersmaeker. Tańczyła m.in. w choreografiach Trishy Brown, Williama Forsythe’a i Thomasa Hauerta. Współpracowała m.in. z Krisem Verdonckiem, Mette Ingvartsen, Davidem Wampachem. Ważniejsze choreografie Kai Kołodziejczyk: One for Francesca (z Anne Lise Akselsen, 2002); The Opening Day (duet z Agnieszką Dmochowską, 2003); My Favourite Superhero (solo, 2004); B-Fold (z Justinem Garrickiem, Kajsą Sandstrom i Anne Lise Akselsen, 2004); Fałda (2008).
W sierpniu 2012 roku w Zakopanem odbyła się premiera jej spektaklu – widowiska tanecznego Harnasie, na podstawie Krzesanego Wojciecha Kilara i Harnasi Karola Szymanowskiego.
Kaya Kołodziejczyk działa jako artystka niezależna, realizując własne projekty i biorąc udział w spektaklach innych twórców w Polsce i w Europie. W 2002 roku wystąpiła w Wieczorze tańca współczesnego P.A.R.T.S. @ Warszawa w Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie.
W 2009 roku została uznana przez krytyków czasopisma ballettanz za najciekawszą tancerkę młodego pokolenia. Od 2012 roku jako tancerka i performerka bierze udział w operze Latający Holender Richarda Wagnera w reżyserii Mariusza Trelińskiego i choreografii Tomasza Wygody w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej w Warszawie.
Karolina Wołkowiecka
– absolwentka Warszawskiej Szkoły Baletowej, P.A.R.T.S. i Królewskiego Konserwatorium w Antwerpii. Pracowała m.in. z Krisem Verdonckiem, In-vitro, Manuelą Rastaldi oraz Merlin Spie. Z Universal Law Of Impermanence związana jest od roku 2008. Stypendystka Rządu Flamandzkiego i DanceWEB 2005.
Ewelina Guzik
– tańczyła w EST (Eksperymentalnym Studio Tańca) w Krakowie, prowadzonym przez Iwonę Olszowską. Od 2002 r, pracuje i mieszka w Zurychu. Współpracowała m.in. z Milli Bitterli, Charlotte Vanden Eynde czy Pipilotti Rist. Ewelina jest absolwentką P.A.R.T.S. oraz stypendystką DanceWEB 2000.
Magdalena Ostrokólska-Płatek
– reżyser teatralny, pisze teksty, przygotowuje performensy i pokazy mody. Od roku 2006 mieszka i pracuje w Szwajcarii. Była asystentka Krystiana Lupy, przy spektaklu „Lunatycy“ oraz Jerzego Stuhra przy filmie „Spis cudzołożnic“. Wśród jej produkcji znalazły się Und so weiter. Und sofort. Autobus Lukasa Bärfussa, Decocoon Medical Treatments against Christmas Depression w Teatrze Stadelhoffen w Zurychu..
Herman Venderickx
– projektant wnętrz. Od 1996 pracuje jako technik światła i dźwięku w Kaaitheatre w Brukseli i od 2001 jako dyrektor techniczny dla Alix Eynaudi. Pracuje z różnymi artystami m.in. z: Raimundem Hoghe, Janem Decorte, Thomasem Hauertem/Zoo, Alix Eynaudi, festiwalami: Kunstenfestivaldesarts w Brukseli, Festival d’Avignon i wieloma teatrami w Europie. W sezonie 2003-2004 był dyrektorem technicznym zespołu Dood Paard z Amsterdamu i w 2008-2009 Krisa Verdoncka w Brukseli. Z U/LOI Herman pracuje od 2008 roku. Skomponował światła i scenografię do projektów „Birth Out …” i „: PK:”.
KINEMATIC ENSEMBLE
Entuzjastyczna reakcja publiczności i krytyki na słyszaną podczas spektakli muzykę Brzóski, zachęciła kompozytora do zrealizowania projektu, w którym muzyka ta mogłaby zaistnieć w kontekście sali koncertowej jako twór autonomiczny. Stąd pojawił się pomysł stałego zespołu wykonawców współpracujących przy projekcie – tak właśnie w 2010 roku narodził się Kinematic Ensemble. Zespół w składzie Olga Wojciechowska (I skrzypce), Linda Jankowska (II skrzypce), Emilia Goch (altówka), Tomasz Szczęsny (wiolonczela) oraz Barbara Drążkowska (fortepian). Zadebiutował 11 grudnia 2010 roku w szczecińskich 13 Muzach koncertem muzyki Szymona Brzóski pochodzącej ze spektakli Orbo Novo, Sutra, (S)NOW oraz Dunas.
Szymon Brzóska
–kompozytor, absolwent Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu w klasie kompozycji prof. Mirosława Bukowskiego oraz podyplomowych studiów kompozycji w Królewskim Konserwatorium w Antwerpii pod kierunkiem Luca van Hove. Laureat wielu konkursów kompozytorskich w kraju i za granicą. Szymon zainteresowany jest fuzją muzyki z innymi dziedzinami sztuki, takimi jak taniec współczesny, teatr czy kino, co zaowocowało współpracą z takimi artystami, jak: Sidi Larbi Cherkaoui, Diastème, Maria Pagés. Komponował m.in. dla Cedar Lake Company w Nowym Jorku, Het Nationale Ballet w Amsterdamie oraz Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu.
Olga Wojciechowska
– (I skrzypce) absolwentka Akademii Muzycznej w Poznaniu. Od czterech lat współpracuje i występuje z Sidi Larbi Cherkaoui. Gra na skrzypcach klasycznych i elektrycznych. Kooperuje z wieloma producentami i dj’ami, działa w różnych stylistykach muzycznych od nu jazzu po ambient i muzykę eksperymentalną.
Linda Jankowska
–(II skrzypce) studiowała w Poznaniu, Monachium i Manchesterze. Laureatka licznych konkursów ogólnopolskich i międzynarodowych. W latach 2007-09 brała udział w Lucernę Festival Academy, a w 2010 w International Ensemble Modern Academy podczas festiwalu Klangspuren. Odbyła praktyki orkiestrowe w Royal Liverpool Philharmonic. Jest członkiem Distractfold Ensemble, zespołu wykonującego muzykę współczesną. Współpracowała z New Movement Collective przy projekcie „Casting Traces”, który miał swą premierę w Londynie. Od kwietnia 2010 pracuje w Chetham’s School of Music w Manchesterze.
Emilia Goch
– (altówka) altowiolistka i dyrygentka. Studia muzyczne ukończyła z wyróżnieniem w 2005 roku. Trzykrotna Stypendystka Prezydenta Miasta Szczecina oraz laureatka nagrody Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego za najlepszy Dyplom w zakresie Sztuk Muzycznych. Założycielka szczecińskiej orkiestry kameralnej Baltic Neopolis Orchestra.
Tomasz Szczęsny
– (wiolonczela) absolwent Akademii Muzycznej we Wrocławiu, w klasie wiolonczeli prof. Stanisława Firleja. Jako solista występował z orkiestrami Filharmonii Szczecińskiej, Opery na Zamku w Szczecinie, Cameratą Novą. Współpracował m.in. z Kevinem Kennerem, Bartłomiejem Niziołem, Patrycją Piekutowską. Jest koncertmistrzem Orkiestry Filharmonii w Szczecinie i Baltic Neopolis Orchestra. Od 2007 roku tworzy klasę wiolonczeli w szczecińskiej Akademii Sztuki. W 2010 roku jako solista wystąpił wraz z pianistą Sławomirem Wilkiem w Sali Carnegie Hall w Nowym Jorku.
Barbara Drążkowska
– (fortepian) laureatka Grand Prix XIII Międzynarodowego Konkursu Współczesnej Muzyki Kameralnej w Krakowie. Stypendystka Rządu Niemieckiego DAAD (2005-2007), Fundacji Pro Cello (2008), Musikhochschule Luebeck (2006). Współpracuje z najwybitniejszymi kompozytorami i choreografami, m. in. z Pawłem Mykietynem, Szymonem Brzóską, Wimem Henderickx, José M. Sánchez-Verdú, Sidi Larbi Cherkaoui, Maríą Pagés. Występuje w najważniejszych salach koncertowych świata.
Rewia to najbardziej widowiskowe, najbardziej ekskluzywne, ale też najdroższe widowisko jakie stworzono w historii rozrywki. To wspaniały i wszechstronny balet, piękne tancerki, olśniewające kostiumy, przebojowe piosenki. Choć jej początki sięgają końca XIX wieku cieszy się ona do dziś niesłabnącym powodzeniem wśród widzów na całym świecie. Najnowszy spektakl Teatru Sabat „Rewia Forever” jest tego najlepszym dowodem.
Pierwsza część to wielkie przeboje i największe gwiazdy historii musicalu i rewii: między innymi Marlena Dietrich, Marylin Monroe, Hanka Ordonówna. Współcześnie z osiągnięć rewii korzystają największe gwiazdy światowych scen muzyki rozrywkowej. Oszałamiająca inscenizacja, pióra, piękne tancerki, prowokacyjne układy choreograficzne stały się nieodłącznym atrybutem występów i video clipów Madonny, Celine Dion, Britney Spears, Lady Ga Ga. Przeboje tych artystek udowadniają, w drugiej części, przesłanie naszego spektaklu – „Rewia Forever”.
Przedstawienie jest wyjątkowe pod względem inscenizacyjnym. Wielka ilość wspaniałych kostiumów, efekty multimedialne, starannie przygotowane aranżacje muzyczne a także różnorodna choreografia w brawurowym wykonaniu Baletu Sabat.
Królowa Śniegu
Hans Christian Andersen
(blogteatralny)
tłumaczenie
Stefania Beylin
adaptacja i reżyseria
Barbara Borys-Damięcka
scenografia i kostiumy
Tatiana Kwiatkowska
muzyka
Piotr Hertel
teksty piosenek
Agnieszka Osiecka
aranżacje i kierownictwo muzyczne
Eugeniusz Majchrzak
choreografia
Tomasz Tworkowski
światło
Piotr Pawlik
asystent reżysera, sufler
Renata Domagała
inspicjent
Piotr Witkowski Występują:
Dorota Gorjainow, Albert Osik, Hanna Orsztynowicz/Renata Domagała, Anna Modrzejewska, Beata Jankowska – Tzimas, Zbigniew Kozłowski, Jolanta Litwin – Sarzyńska, Jacek Pluta, Przemysław Glapiński, Beata Romanowska, Jacek Dzięgiel, Piotr Siejka, Marta Walesiak, Beatrycze Łukaszewska, Katarzyna Bagniewska, Hanna Kochańska, Michał Konarski, Łukasz Chmielowski, Jacek Zawada, Krystian Modzelewski
Jedna z najbardziej znanych i lubianych bajek J.Ch. Andersena zilustrowana dodatkowo przepiękną muzyką Piotra Hertla i piosenkami Agnieszki Osieckiej. To niezapomniana i zarazem niezwykle porażająca podróż w głąb mroźnego królestwa zła. Historia dwójki przyjaciół, Kaja i Gerdy, którzy za sprawą okrutnej królowej zostają rozdzieleni. Do serca Kaja dostaję się odłamek szkła, co sprawia, że chłopiec zaczyna być obojętny na ludzkie uczucia niczym lód. “Znieczulony” w ten sposób młodzieniec daje się uprowadzić Królowej Śniegu do jej zimnego pałacu. Zrozpaczona Gerda, nie wierząc w śmierć przyjaciela, wyrusza na jego poszukiwania. Przedstawienie, wykorzystujące nowoczesną technikę elektro-akustyczną, w niezwykły sposób przenosi małego widza w zaczarowany świat bajki, pełen tajemnic i magii. Działając na wyobraźnię dziecka, przekonująco opowiada o sile przyjaźni i zwycięstwie Dobra nad Złem.
Na przedstawienie zapraszamy dzieci od lat 5.
Premiera: 07.10.2001
Czas trwania: 1 godzina 25 minut (1 przerwa)
VII Międzynarodowy Festiwal Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłych „Lalka Też Czlowiek”, 14-20 listopada, Warszawa
Program festiwalu
14XI, Instytut Teatralny
Białoruś
Mohylewski Teatr Lalkowy „Przygody Panów Kublickiego i Zabłockiego”
reżyseria: Ihor Kozakow
scenografia: Ludmiła Skitowicz
muzyka: Aleksandra Dańszowa i Leonid Paulenka
„ To dopiero byli Panowie! Ile guzów ponabijali sobie na głowach, przez fanaberie, zawiść, niedorzeczne dziwactwa! Nic dziwnego, że gospodarstwo obu panów upadło – ni kurczaków, ani świnek, ani zboża, ni sadzonek. Zostały im tylko uboga chatka, grządka rzepy w ogrodzie oraz portrety przodków”
– Tymi słowami zaczyna się spektakl słynnego białoruskiego pisarza Siergieja Kowaliowa – zbiór anegdot o życiu dwóch szlachciców, którzy zostali zakładnikami swoich ambicji i chciwosci . Żeby nie zginąć z głodu powinni oni zrobić jakiś dobry uczynek. Ale czy honor im na to pozwoli?
14 XI, Laboratorium przy CSW Zamek Ujazdowski
Iran
Yas-e-Tamam Theater Group „Ziemia i wszechświat”
reżyseria: Zahra Khyali Sabri
asystent reżysera: Zohreh Baratloo
występują: Roxana Bahram, Mona Sarbandi, Fatemeh Abbasi
Muzyka: Babak Nasiri Khah
Producent: Khalil Habiby
Adaptacja siedmiu pochodzących z Masnavi-ye Manavi opowieści o życiu, wierze, wolności, cudach, postaciach biblijnych i nie tylko. Masnavi-ye Manavi to opus magnum irańskiego poety i mistyka sufiego Maulany Dżalal ad-Din Rumiego. W „A Small Green” spotykamy się z krową o niezwykłym darze wymowy, w „Umar & The Harpist” stary harfista otrzymuje drugą szansę. Bohaterką „The Parrot and the Merchant” jest sprytna, uwięziona papuga, która udaje własną śmierć, aby zyskać wolność. W ostatniej opowieści „Moses & The Shepherd” prorok Mojżesz uczy się na własnych błędach i przeprasza pasterza. Każda historia zawiera ważny, boski przekaz dla oczarowanej widowni.
15 XI, Laboratorium przy CSW Zamek Ujazdowski
Polska
Teatr Sztuk Wrocław „maria s.”
monodram Ewelina Ciszewska
obsada: Ewelina Ciszewska
głosu matce użyczyła: Mirosława Lombardo
scenariusz i reżyseria: Ewelina Ciszewska
muzyka: Włodzimierz Kinior Kniorski
reżyseria świateł: Robert Baliński
animacje: Jakub Lech
scenografia: Ewelina Ciszewska
wykonanie sukni: Teresa Mak, Ilona Szurkowska, Jerzy Makowski, Leszek Nowak
Historia trzech kobiet: pracującej w muzeum Marysi, matki, która ją kontroluje i Marii Stuart, przy której ludzie robią sobie zdjęcia. Ich losy się przenikają i uzupełniają jednocześnie. (…) Jedna istnieje dzięki drugiej, bo ta relacja istnieje bez względu na wiek i okoliczności (…) To opowieść o kobiecości i wzajemnym uzależnieniu.
15 XI, Instytut Teatralny
Polska
Teatr Pleciuga
Molier „Don Juan czyli…” na podstawie przekładu Tadeusza Boya-Żeleńskiego
reżyseria: Aleksiej Leliavski
scenografia: Aleksander Wochromiejew
muzyka: Jacek Wierzchowski
asystent reżysera: Marzena Heropolitańska
występują: Katarzyna Klimek, Marta Łągiewka, Rafał Hajdukiewicz, Mirosław Kucharski
Twórcy spektaklu próbują odpowiedzieć na pytanie, kim jest w dzisiejszym świecie Don Juan. W opowieści o jego brawurowych przygodach miłosnych, zdradach i pojedynkach szukają czegoś więcej ponad zajmującą historię z przewidywalnym morałem. Zastanawiają się, czy właśnie dziś, kiedy stare wartości nikną pośród nowych zasad zagadka Don Juana nie dotyczy nas szczególnie. W przedstawieniu Teatru Lalek „Pleciuga” Don Juan jest lalką. Czy ten mały człowieczek może siebie – i nas – postawić wobec wielkich pytań? I kto pociąga za sznurki, które wprawiają go w ruch?
16 XI, Instytut Teatralny (spektakl także 17 XI)
Kanada
Magali Chouinard “Biała Kobieta”
reżyseria: Magali Chouinard
asystenci: Marthe Adam, Emmanuelle Calvé, Richard Morin, Jean Cummings
Magali Chouinard stworzyła spektakl bez słów z użyciem masek i lalek, który śmiało można nazywać wizualną poezją. Jej performance „Biała kobieta” wyraża szczególnie wrażliwy wewnętrzny stan. Jest zarówno postacią dorosłą, jak i dziecięcą, wilkiem i krukiem. Powolnością swoich gestów i biało-czarnymi kolorami ujawnia część cienia i światła, które żyją w jej wnętrzu. Spotkanym ludziom ofiarowuje ptaki z origami. Krótkie poetyckie teksty, które skrywają otwierają drzwi pomiędzy wnętrzem i zewnętrzem.
16 XI, Laboratorium przy CSW Zamek Ujazdowski
Białoruś
Obwodowy Teatr Lalek w Grodnie „Polowanie na Żubra”
Inscenizacja i reżyseria: Oleg Żugżda
Lalki i scenografia: Larysa Mikina-Prabadziak
Muzyka: Witali Liawonow
Przygotowanie wokalne: Ala Argetkina
Grafika i animacje komputerowe: Danił Żugżda
Asystent reżysera: Ludmiła Pawłowska
„Polowanie na Żubra” według poematu Mikołaja Gusowskiego„Pieśń o żubrze” to opowieść o wydarzeniach, które miały miejsce na ziemi białoruskiej w okresie renesansu. Pojawiają się w nim tak znaczące postacie historyczne, jak Wielki Książę Litewski Witold czy Królowa Polski Bona Sforza, a nawet sam autora Mikołaj Gusov. Jest to głęboka i gorzka refleksja o wojnie i pokoju, życiu i śmierci, karze i miłosierdziu, opowieść o tragicznym losie ziemi białoruskiej i jej mieszkańców. Pod zewnętrzną warstwą sztuki kryje się refleksja nad współczesną rzeczywistością i rozumienie proroczej mocy poetyckiego słowa. W spektaklu oprócz tekstu poematu Mikołaja Gusowskiego wykorzystano także słowa ludowych pieśni i klechd białoruskich.
16 XI, Instytut Teatralny (spektakl także 17 XI)
Norwegia
Skromlehjulet Figurteater „Bo Cię kocham”
Reżyseria: Liv Kjersti Iversen i Roque Jimenez Palacios
Scenografia: Liv Kjersti Iversen
Światło: Roque Jimenez Palacios
Występują: Liv Kjersti Iversen, Roque Jimenez Palacios
Opowieść o Alfredzie, który został porzucony przez swoją dziewczynę, Rose. Alfred nie może pogodzić się zakończeniem związku i analizuje, co mogło do tego doprowadzić. Zastanawia się, czy zbyt rzadko mówił Rose, że ją kocha, czy może powinien więcej trenować, żeby jej zaimponować, albo używać lepszych perfum… Miłość pozostaje dla niego zagadką. Jednak, jak to zwykle bywa, w najmniej spodziewanym momencie, może zdarzyć się coś, co odmieni miłosne kryzysy.
17 XI, Instytut Teatralny
Polska
Scena Szczyty (Białystok) „Ja j u poli verbu rosła (W polu wierzbą rosłam)”
Adaptacja i opieka artystyczna: Bohdan Głuszczak
Przekład: Jan Maksymiuk
Muzyka: Marzena Rusaczyk
Występuje: Joanna Stelmaszuk
Monodram powstał z inspiracji tradycyjną kulturą Białorusinów z Podlasia. Za kanwę spektaklu posłużyła „Bajka o kalinowej fujarce” Oksany Zabużko będąca reinterpretacją motywu Kaina i Abla w kulturze ludycznej. Pomysłodawczynią i aktorką spektaklu jest Joanna Stelmaszuk, absolwentka Wydziału Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku Warszawskiej Akademii Teatralnej. Jej monodram sygnowany tytułem zaczerpniętym ze starej podlaskiej pieśni „Ja j u poli verbu rosła” jest pierwszą na świecie sztuką wynoszącą gwarę podlaską na deski profesjonalnego teatru.
17 XI, Laboratorium przy CSW Zamek Ujazdowski (dwa spektakle)
Włochy
Scarlattino Teatro „24583 trochę przerażające cudeńka”
Reżyseria: Anna Fascendini
Muzyka: Adalberto Ferrari, Andrea Ferrari
Choreografia: Marta Bevilacqua od Arearea i Janet Smith ze Szkockiego Teatru Tańca
Światło: Andrea Violato
Scenografia: Francesco Panzeri
Animacja: Marco Martis, Stefania Gallo
Kostiumy: Agnese Bocchi, Lorella Bellelli
Koncepcja: Michele Losi
Spektakl zainspirowany dziełami Tima Burtona, Roalda Dahla i poety Cesare Vivianiego. Jego atmosfera zmienia się od mrocznej, przez czułą po senną. Pasquale jest dzieckiem takim samym jak inne. Ale jest straszny, tak jak każdy uznawany za innego czy dziwnego mógłby wydawać się straszny. Dorastający Pasquale spotyka mamę i tatę, przyjaciół i nieprzyjaciół oraz postacie z jego własnego świata. Kołysanki i wiersze ożywiają ich głosy. Janet Smith ze Szkockiego Teatru Tańca opracowała choreografię wzmacniającą przekaz i fizyczną siłę teatru.
18 XI, Instytut Teatralny
Hiszpania
Winged Cranes „Kulisy Bernardy”
Reżyseria: Alejandra Prieto
Występują: Mari Cruz Planchuelo, Alejandra Prieto
Choreografia: Mari Cruz Planchuelo
Scenografia i lalki: Ruth Garcia, Maria Torano, Alejandra Prieto, Jose Antonio Sánchez
Światło: Felype de Lima
Projekcje video: Ana Ugarte, Paloma Bielicka
Kostiumy: Felype de Lima
Muzyka: Eduardo Ros, Michael Costagliola, Raul Orte
Produkcja: Manuel Fernández-Arango
„Kulisy Bernardy” to niema wersja tragedii Lorki. Spektakl unaocznia to, co w oryginalnej wersji dramatu jest niewidoczne: hołd dla wiecznie zagrożonej wolności i odwagi. W tym spektaklu spotykają się różne artystyczne drogi i języki: sztuka lalkowa, problem aktora jako animatora i animatora jako aktora, taniec, światło i cień, video i muzyka. Wszystkie te środki mają służyć podkreśleniu tematu spektaklu.
18 XI, Laboratorium przy CSW Zamek Ujazdowski dwa spektakle
Holandia
Nicola Unger „Upiorna Opowieść”
Jednoosobowy spektakl o grozie i przeznaczeniu opowiadający historię opartą na faktach. Zostaje ona odegrana ponownie na miniaturowej scenie w pięknej kombinacji wycinanek, animacji sylwetkowej i teatru cieni.
19 XI, Instytut Teatralny
Polska
Teatr Malabar Hotel, Figurentheater Wilde & Vogel „Głośniej!”
Reżyseria: Michael Vogel
Muzyka: Charlotte Wilde
Lalki: Marcin Bikowski
Występują: Marcin Bartnikowski, Marcin Bikowski
Najnowsza koprodukcja Teatru Malabar Hotel i Figurentheater Wilde&Vogel została zainspirowana prozą współczesnego amerykańskiego pisarza, Jonathana Safrona Foera. Podobnie, jak w tekstach służących jako źródło inspiracji, rzeczywistość została tu przedstawiona z perspektywy dziecka. To ono opowie o miłości, samotności a przede wszystkim o pamięci.
19 XI, Laboratorium przy CSW Zamek Ujazdowski
Czechy
Continuo Theatre „Sąsiedzi”
Scenariusz: Pavel Štourač
Scenografia: Helena Štouračová
Muzyka: Alessandro La Rocca and Continuo, Lianca Pandolfini
Występują: Kateřina Šobáňová, Zuzana Smolová, Martin Janda, Ivo Jurečka, Michal Puhač, Alessandro La Rocca
Światło: Christoph Siegenthaler
Twórcy spektaklu stawiają pytania o przyczyny destrukcji społeczeństw, relacji międzyludzkich i wszelkich wartości. Przyglądają się w szczególności Czechom w latach 1943-1953. Zniszczenie, które dostrzegają, tym razem nie było spowodowane okupacją, ale wykiełkowało i głęboko wrosło w zagrody i ogrody czeskich gospodarstw. Jest to opowieść o konkretnym miejscu w naszym sąsiedztwie, ale mogłaby się zdarzyć wszędzie w Europie.
20 XI, Instytut Teatralny
Kostaryka
Divano Occidentale Orientale „Panienka w Kostaryce”
Reżyseria: Giuseppe L. Bonifati
Występują: Alberto Martinez Guinaldo, Paula Sancho Fernandez
Światło i dźwięk: Giuseppe L. Bonifati
Produkcja: Marielos Fonseca (TPMS) & Divano Occidentale Orientale
W kraju, w którym od ponad pięćdziesięciu lat nie ma armii, Greta ma marzenie, którego trzyma się jak swojego dziewictwa: zostać kobietą – żołnierzem. Podejmuje tajną i desperacką próbę dostania się do „Straży Cywilnej”. Zostaje wysłuchana i pozornie zrozumiana przez naczelnika policji, Ramona. Niestety mężczyzna wykorzystuje jej naiwność, mami pięknymi słowami, by w końcu posiąść ją siłą. Po tych strasznych wydarzeniach Greta przechodzi wewnętrzną rewolucję. Bez skarżenia się, ale za to głęboką raną w sercu, żegna się ze swoim straconym marzeniem.
20 XI, Laboratorium przy CSW Zamek Ujazdowski
Polska
Unia Teatr Niemożliwy „Aleatorium – koncert na wizje, 10 instrumentów i niemą śpiewaczkę”
scenografia i wizje plastyczne: Agnieszka Szczepańska
inscenizacja i muzyka: Bogdan E. Szczepański
aktorzy: występują: Dorota Dąbek, Agnieszka Szczepańska, Bogdan Szczepański
Przedstawienie-performance o strukturze kompozycji muzycznej, które powstało pod wpływem świata „Stalkerów” opisanego przez Arkadija i Borisa Strugackich. Nie jest to jednak wierna inscenizacja powieści, a jedynie surrealistyczne odbicie procesów tworzenia wizji nierzeczywistych w strefie plastyki i dźwięku.
O festiwalu
Międzynarodowy Festiwal Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłych „Lalka Też Czlowiek” powstał by zerwać ze stereotypem, że widz dorosły nie ma czego szukać w teatrze lalek. Szczególnie, że „lalką” może stać się każdy przedmiot: zwitek papieru, stara puszka, konewka. To za sprawą aktorów przedmioty ożywają i opowiadają niesamowite, choć zupełnie ludzkie historie. Spektakle, które widzowie będą mogli zobaczyć podczas tegorocznej edycji festiwalu pokazują bogactwo teatru lalek: liryczne monodramy, zwariowane rekwizyty, grę świateł, złożone historie i zupełnie poważne tematy.
Czeski Continuo Theahtre pokaże „Sąsiadów”, czyli spektakl stawiający pytania o przyczyny upadku społeczeństw i relacji międzyludzkich, w szczególności przyglądający się Czechom w latach 1943 – 1953. Teatr Malabar Hotel z Warszawy przedstawi „Głośniej”, luźną adaptację powieści Johnathana Safrana Foera „Strasznie głośno, niesamowicie blisko”, która opowiada o tragedii World Trade Center z perspektywy dziecka. „Bo cię kocham” to z kolei propozycja norweskiego teatru Skromlehjulet Figurteater, która bierze pod lupę kryzys w relacjach miłosnych. Te i pozostałych dwanaście grup teatralnych będzie rywalizować o nagrody, których łączna pula wynosi 40 tysięcy złotych. Szczególnie ceniona nagroda publiczności zapewnia zespołom przyjazd na kolejną edycję festiwalu.
„Lalka Też Człowiek” to jedyny w Polsce i jeden z niewielu na świecie festiwali nieożywionej formy dla dorosłych. Tegoroczna edycja odbędzie się w dniach 14-20 listopada. Spektakle i wystawy publiczność będzie mogła oglądać w Instytucie Teatralnym Teatrze Druga Strefa oraz w sali „Laboratorium” Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski. Projekcje filmów oraz warsztaty będą odbywały się m.in. w Domu Kultury Kadr, klubokawiarni Ukryte Miasto, a także w księgarni Traffic.
Wstęp na festiwalowe wydarzenia jest bezpłatny. Internetowa rezerwacja miejsc startuje 17 listopada.
VII Międzynarodowy Festiwal Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłych „Lalka Też Czlowiek”, 14-20 listopada, Warszawa.
PRL.PRZEDSTAWIENIA to cykl dziesięciu wykładów Joanny Krakowskiej poświęconych historii polskiego teatru powojennego – teatru uwikłanego w różne sprawy ważne w życiu publicznym PRL-u. Przez pryzmat dziesięciu przedstawień teatralnych – niekoniecznie tych najbardziej znanych i oczywistych, będziemy przyglądać się historii tamtych czasów. Każde z przedstawień osadzone będzie w kontekście wykraczającym daleko poza teatr.
Wykładom towarzyszyć będą projekcje filmów Michała Januszańca i Joanny Krakowskiej, zrealizowane techniką found footage oraz kolejne odsłony internetowej historii teatru polskiego na stronie www.teatrpubliczny.pl
Cykl wykładów o teatrze w PRL stanowi inaugurację kilkuletniego projektu zatytułowanego TEATR PUBLICZNY. PRZEDSTAWIENIA, który obejmie historię polskiego teatru od roku 1765 do dzisiaj. Na przypadające w 2015 roku 250-lecie teatru publicznego w Polsce Instytut Teatralny ma nadzieję przedstawić całą jego historię w multimedialnej formie.
Program wykładów i projekcji:
23 X 2012 „Elektra”, czyli POWSTANIE
Przedstawienie Edmunda Wiercińskiego z 1946 roku jest tu pretekstem do pokazania, jak polski teatr po wojnie odbudowywali akowcy ręka w rękę z kościuszkowcami, i jak w PRL-u podchodzono do kwestii powstania warszawskiego.
6 XI 2012 „Meir Ezofowicz”, czyli ŻYDZI
Wielokrotnie wznawiane przedstawienie Teatru Żydowskiego będzie punktem wyjścia do opowiedzenia o wielkiej aktorce – Idzie Kamińskiej, o jej znaczeniu dla Teatru Żydowskiego i miejscu w polskiej kulturze.
10 XII 2012 „Pociąg do Marsylii”, czyli TERROR
Teatr socrealistyczny miał zapewne szereg słabości, ale też pewną siłę – tworzyła go między innymi Lidia
Zamkow, obdarzona wielką siłą perswazji uczennica Leona Schillera. Tadeusz Kantor projektował w tym teatrze dekoracje.
15 I 2013 | „Święto Winkelrida”, czyli TORSJE
Rozliczanie się z zaangażowania w stalinizm Ludwik Flaszen nazwał torsjami. Kazimierz Dejmek rozliczał się „Świętem Winkelrida”. Rozliczanie co pewien czas władzy z kolejnych „okresów błędów i wypaczeń” było charakterystyczne dla Peerelu. Co pewien czas oczyszczało atmosferę i ożywiało nadzieje społeczne. Dzisiaj to już nie to – nie ma już takich odwilży, tylko co cztery lata wybory.
19 II 2013 | „Kartoteka”, czyli BOHATER
Kim był bohater PRL-u? Kto był wówczas bohaterem? Rodowody pokornych i niepokornych na scenie teatralnej. I potrzeba przywrócenia należnego miejsca w historii polskiego teatru Wandzie Laskowskiej.
5 III 2013 | „Rzecz Listopadowa”, czyli DZIEDZICTWO
Romantyzm w wydaniu peerelowskim, w dodatku w 1968 roku to dobry powód, by zastanowić się nad sposobem spożytkowania romantycznego dziedzictwa w teatrze tego czasu.
26 III 2013 | „Dawne czasy”, czyli SALON
Erwin Axer był reżyserem, który w PRL-u kultywował inteligenckie snobizmy. Dzięki niemu uniknięto w teatrze kompromitujących zaległości. Czy sprawy, które podejmował były wówczas pierwszej wagi? A może szkoda, że nie były?
16 IV 2013 | „Pluskwa”, czyli KONFORMIZM
Niedokończone przedstawienie Konrada Swinarskiego, którego premiera miała miejsce w 1975, w teatrze Adama Hanuszkiewicza. W roli głównej Tadeusz Łomnicki. Każdy fakt znaczy tu coś więcej niż się na pozór wydaje.
7 V 2013 | „Kubuś Fatalista i jego Pan”, czyli ŚMIECH
To śmiech uratował PRL i wówczas – przed nienawiścią, i teraz – przed zapomnieniem. Ale różne były rodzaje śmiechu w PRL-u.
1 VI 2013 |„Sen o Bezgrzesznej”, czyli MARZENIA
W dużej mierze na marzeniach ufundowana jest historia Polski. Pół biedy, jeśli pozostały niezrealizowane, gorzej – jeśli je zrealizowano i przyniosły tylko rozczarowanie i gorycz. Teatr PRL-u często odwoływał się do marzeń, może dlatego teraz czasem marzymy o teatrze „jak za PRL-u”.
Uczestnictwo w wykładach zostanie potwierdzone „kartką na kartki”. Posiadacze kompletu otrzymają książkę Joanny Krakowskiej „Mikołajska. Teatr i PRL”.
dr Joanna Krakowska (ur. 1964)
– absolwentka filologii angielskiej Uniwersytetu Warszawskiego, adiunkt w Instytucie Sztuki PAN, wice-naczelna miesięcznika „Dialog”, historyczka teatru współczesnego, eseistka, tłumaczka, redaktorka. Jest współautorką zbioru esejów „Soc i sex. Diagnozy teatralne i nieteatralne” (2009), nagrodzonego w konkursie Fundacji Kultury, oraz redaktorką książek „Teatr drugiego obiegu” (2000), „Aktor teoretyczny” (2002), „Teatr. Rekonstrukcje” (2004). Jej książka „Mikołajska. Teatr i PRL” (2011) była nominowana do nagród literackich Gryfia i Nike.
T E A T R P U B L I C Z N Y . P R Z E D S T A W I E N I A (1765-2015)
www.teatrpubliczny.pl
Historia polskiego teatru publicznego.
Historia przedstawień.
Historia przedstawiania spraw publicznych.
Punktem wyjścia w każdej odsłonie tej historii będzie przedstawienie Teatralne jako przestrzeń spotkania twórców i obywateli, a zarazem punkt odniesienia dla publicznych debat i zjawisk spoza teatru. Historia polskiego teatru publicznego może być opowiedziana jako historia przedstawiania spraw. W tej historii scena teatralna jest miejscem, gdzie ogniskują się społeczne napięcia, gdzie przecinają się drogi kultury i kontrkultury, skąd roztacza się widok na rozległy świat wokół teatru. W tej historii przedstawienie jest wypowiedzią publiczną, której podmioty, źródła, języki i konteksty są równie ważne, jak jej sprawczość i wspólnotowość, echa i pogłosy. Historia polskiego teatru publicznego to przecież także polityczna i społeczna historia Polski. Rozpoczynamy multimedialny projekt historii polskiego teatru publicznego, który inaugurujemy cyklem wykładów Joanny Krakowskiej o teatrze w PRL-u.
Następne odsłony to:
Dwudziestolecie. Przedstawienia
Oświecenie. Przedstawienia
Wiek XIX. Przedstawienia
Po roku 1989. Przedstawienia
PRZEDSTAWIENIA. PRL (1945-1989)
www.teatrpubliczny.pl/PRL
Spróbujmy opowiedzieć historię PRL-u w dziesięciu przedstawieniach.
Spróbujmy z perspektywy teatralnego fotela przedstawić historię życia politycznego i artystycznego, postaw i aspiracji, obyczaju i intelektualnych mód tego czasu.
Teatr oferuje nam metaforyczny punkt widzenia, z którego można postrzegać przeszłość. Za każdym razem więc punktem wyjścia będzie spektakl teatralny potraktowany jako dogodny punkt obserwacyjny zjawisk pozateatralnych i baza wypadowa w rejony niekoniecznie bezpieczne.
Opowieść o teatrze z jego uwikłaniem w debatę publiczną lub jej pozory, w przemiany polityczne, w światopoglądowe spory, gry propagandowe i strategie oporu, może być zatem opowieścią o Polsce. Zwłaszcza jeśli przedstawienie teatralne usytuuje się w pobliżu innych przedstawień: między filmem – literaturą – sztukami wizualnymi, pośród ceremoniałów państwowych, w kontekście przemian obyczajowych i modernizacyjnych, wobec manifestacji społecznego konformizmu i kontestacji. Bo przedstawienia to nie tylko spektakle teatralne, ale także strategie przedstawiania i formy przedstawień najistotniejszych kwestii życia publicznego.
Dziesięć przedstawień to dziesięć spektakli teatralnych, a zarazem dziesięć estetycznych i ideologicznych punktów widzenia, dziesięć propozycji organizowania wiedzy o przeszłości, dziesięć potencjalnych konfliktów.
Nie ma się też co oszukiwać: historia PRL-u w dziesięciu przedstawieniach będzie historią ruchomą, wielopoziomową i ideologicznie interesowną. Na początek wypadałoby więc określić miejsce, z którego się patrzy – światopogląd i doświadczenie decydujące o tym, co się dostrzega i co wydaje się ważne, oraz moment, w którym się patrzy – dzisiejsze konflikty, spory i problemy, które nieraz decydują o naszym widzeniu przeszłości…
Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki
(blogteatralny)
MAŁE ZBRODNIE MAŁŻEŃSKIE
Eric-Emmanuel Schmitt
Przekład BARBARA GRZEGORZEWSKA
Reżyseria MAREK PASIECZNY
Scenografia i kostiumy KATARZYNA STOCHALSKA
Opracowanie muzyczne MAREK PASIECZNY
Światło DAMIAN PAWELLA Obsada:
KATARZYNA HERMAN, REDBAD KLIJNSTRA
Kiedy widzicie kobietę i mężczyznę w urzędzie stanu cywilnego, zastanówcie się, które z nich stanie się mordercą – ostrzega Eric-Emmanuel Schmitt.
Historia jednego wieczora z życia Lisy i Gellesa, małżeństwa z piętnastoletnim stażem. Gelles dotknięty amnezją po wypadku nic nie pamięta. Lisa stara się przywrócić mężowi pamięć. Opowiada mu, kim był, jak się zachowywał, czym się zajmował, kreśli obraz wspólnie spędzonych chwil. Ale w tym wysiłku przywracania pamięci idealizuje go, kreuje uosobienie swoich pragnień i tęsknot i rzeczywistość przeciwstawioną zapomnianej przez męża przeszłości – Gelles słucha uważnie.
Nie przyznaje się, że amnezja cofnęła się i jak żona, stara się ugrać swoje na udawanej utracie pamięci. Chce się dowiedzieć prawdy o Lisie. Oboje więc kłamią. Oboje grają. Grają by odrodzić własne małżeństwo po latach. Przewrotna historia o miłości i jej granicach ze zbrodnią w tle.
PREMIERA 27 PAŹDZIERNIKA 2012 ROKU O GODZINIE 20.00
SPEKTAKLE:
28,30 października 2012 roku o godzinie 20.00
29 października 2012 roku o godzinie 21 (SPECJALNA PROMOCJA DLA PAR)
Wstęp biletowany
—————————————————————————————————————–
teatrpraga.pl MCKIS, ul. Elektoralna 12, 00-139 Warszawa
teatrpraga.pl www.mckis.waw.pl
Najlepsze produkcje teatralne dla dzieci – nagrody rozdane!
„Mikrokosmos. Kompozycje” najlepszym spektaklem Festiwalu KORCZAK 2012!
Zakończył się XVI Międzynarodowy Festiwal Teatrów dla Dzieci i Młodzieży KORCZAK 2012. Przez 8 dni Warszawa stała się stolicą dziecięcego teatru.
W ramach Festiwalu miało miejsce ponad 100 wydarzeń artystycznych i teatralnych.
Festiwal dla dzieci Korczak
W sobotę, 13 października, odbyło się rozstrzygnięcie festiwalowych zmagań i uroczyste wręczenie nagród. Spektakle profesjonalnych teatrów, amatorów oraz grup defaworyzowanych: więźniów, bezdomnych, seniorek i dziewczyn z poprawczaka, niepełnosprawnych… – wywołały wiele emocji i wzruszeń!
Najlepsze spektakle dla dzieci – wyniki Jury!
„Wielkie święto małego człowieka – Międzynarodowy Festiwal dla Dzieci i Młodzieży KORCZAK 2012 – przez 8 dni zachwycał, wywoływał emocje, pobudzał wyobraźnię – pozwalał dzieciom i dorosłym odkrywać, patrzeć na świat oczami Króla Maciusia, marzyć… Widzowie nas nie zawiedli – przedszkola, szkoły, rodziny chętnie uczestniczyływ tegorocznym wydarzeniu… Po raz kolejny licznie obsypaliśmy symbolicznie słonecznikami pomnik Janusza Korczaka w corocznym pochodzie festiwalowym. Dziękujemy za Waszą obecność i zapraszamy za rok już na 17. edycję Festiwalu KORCZAK 2013…”
– podsumowała Grażyna Karwowska-Winiarek, Dyrektor Festiwalu.
W ramach Festiwalu KORCZAK niezależnie prace prowadzone są przez: Jury dorosłych ekspertów oraz Jury dziecięce. Tradycyjnie dla polskich zespołów zawodowych Festiwal KORCZAK 2012 miał charakter konkursu. Zespoły zagraniczne są gośćmi honorowymi i nie podlegają ocenie.
W Jury dorosłych zasiadali:
• Eva Carska – kierowniczka Centrum Bibiana (Head of Creative Art Center)
w Bratysławie, reżyserka przedstawień dla dzieci z wieloletnim doświadczeniem;
• Hanna Baltyn – teatrolog, krytyk literacki, historyk teatru, autorka wielu artykułów i recenzji;
• Marek b. Chodaczyński (przewodniczący Jury) – manager kultury, reżyser teatralny, prezes Stowarzyszenia Unia Teatr Niemożliwy – Teatr Lalek dla Dorosłych, Dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłych Lalka też Człowiek.
Nagrodę Grand Prix Festiwalu – „Złocisty” otrzymał spektakl „Mikrokosmos. Kompozycje” w reżyserii Roberta Drobniucha, do scenografii Adama Walnego i choreografii Karoliny Garbacik, powstały w wyniku współpracy Białostockiego Teatru Lalek i Podlaskiego Stowarzyszenia Tańca. Spektakl inspirowany filmem „Mikrokosmos” prezentuje jeden dzień z życia owadów. To poetycka opowieść o małym wielkim świecie, gdzie każde stworzenie po swojemu zmaga się z życiem. Postaci pokazane są w prostych sytuacjach, w troskach i radościach, przez co bardzo przypominają… ludzi. I młodszych, i starszych, bo spektakl adresowany jest zarówno do dzieci, jak i ich rodziców. Nagrodę „Kota w worku” – czyli zaproszenie na Festiwal KORCZAK 2013 produkcji nagrodzonego teatru z pominięciem procedury kwalifikacyjnej – przyznano grupie LALE.Teatr za spektakl „Podłogowo”. Przedstawienie jest dedykowane najmłodszym widzom, od 1. roku życia i zostało pokazane w ramach nurtu „Ab ovo” („Zacząć od jaja”).
Jury Dziecięce pracowało samodzielnie i według własnych kryteriów oceniało spektakle, aby wręczyć nagrodę „Ziarenko” – związaną z symbolem Festiwalu, jakim są słoneczniki. Juniorzy-jurorzy postanowili nagrodzić spektakl, który wzruszył ich historią, grą aktorów i animacją lalek, a mianowicie „Tajemnicze dziecko” Teatru Lalka w Warszawie. Dorośli docenili kunszt aktorski Anety Harasimczuk i Grzegorza Felusia, występujących w tym spektaklu.
Ponadto Jury Dorosłych postanowiło przyznać wyróżnienia dla:
• Roberta Jarosza i zespołu aktorskiego Opolskiego Teatru Lalki i Aktora im. Alojzego Smolki za spektakl „Wnyk”
• Anety Harasimczuk za rolę w spektaklu „Tajemnicze dziecko” Teatru Lalka w Warszawie
• Grzegorza Felusia za rolę w spektaklu „Tajemnicze dziecko” Teatru Lalka w Warszawie
Komisja Jury pragnie wyrazić gorące słowa uznania oraz podziękować twórcom i realizatorom pozakonkursowego spektaklu „Przygody małego M.” Stowarzyszenia Przyjaciół Teatru Arka z Wrocławia. To sztuka w wykonaniu osób niepełnosprawnych i aktorów zawodowych.
Produkcje teatralne najwyższej jakości…
Atesty (Świadectwo Wysokiej Jakości i Poziomu Artystycznego) przyznawane przez Polski Ośrodek ASSITEJ – otrzymały następujące spektakle:
• Dokąd pędzisz, koniku, reż. G. Kwieciński, Teatr Groteska z Krakowa
• Na arce o ósmej, reż. M. Pecko, Olsztyński Teatr Lalek
• Czerwony Kapturek, reż. Janusz Ryl-Krystianowski, Teatr Animacji z Poznania
• Czarnoksiężnik z krainy Oz, reż. P. Nosalek, Teatr Banialuka z Bielsko-Białej
Wybitni twórcy teatru dla dzieci i młodzieży nagrodzeni!
Nagrody imienia Jana Dormana za rok 2011 – doroczne nagrody i wyróżnienia dla twórców teatru dla dzieci i młodzieży – Polski Ośrodek Międzynarodowego Stowarzyszenia Teatrów dla Dzieci i Młodzieży ASSITEJ przyznał w tym roku następującym twórcom i teatrom: Nagroda imienia Jana Dormana za rok 2011 dla twórcy polskiego – Robert Łuczak za wybitną wartość artystyczną muzyki, towarzyszącej licznym spektaklom dla dzieci i młodzieży. Honorowa Nagroda imienia Jana Dormana za rok 2011 dla twórcy zagranicznego – Michele Sambin z TAM Teatro Musica z Padwy. Nagroda dla krytyka teatru dla dzieci i młodzieży za rok 2011 – Halina Waszkiel – filolog polski, doktor, autorka prac z zakresu teatru i dramatu XIX wieku, esejów i recenzji dotyczących teatru, dramatu oraz teatru lalek, konsekwentnie poświęcająca swe prace tematom teatru dla młodego widza.
Informacje ogólne o Festiwalu KORCZAK 2012
Organizatorem od 1996 roku niezmiennie jest Polski Ośrodek Międzynarodowego Stowarzyszenia Teatrów dla Dzieci i Młodzieży ASSITEJ. Festiwal prowadzi Grażyna Karwowska-Winiarek, Dyrektor Festiwalu. Dyrektorem Artystycznym tegorocznego Festiwalu jest Wojciech Stefaniak – pseudonim artystyczny Faruga. Podobnie jak w latach ubiegłych Festiwal otrzymał wsparcie finansowe Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy – Biura Kultury.
Patronat honorowy objęli: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Bogdan Zdrojewski, Rzecznik Praw Dziecka – Marek Michalak oraz Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy – Hanna Gronkiewicz-Waltz.
Partnerem Strategicznym jest: Teatr Powszechny im. Z. Hübnera w Warszawie w którym powstanie centrum festiwalowe. Partnerami wspierającymi tegoroczny Festiwal są: Teatr Rampa, Teatr Lalka, Dom Spotkań z Historią, Instytut im. A. Mickiewicza, PEDAGOGIUM Wyższa Szkoła Nauk Społecznych oraz agencja Public Relations – ComPress.
Więcej informacji na temat Festiwalu KORCZAK na stronie internetowej: www.korczak-festival.pl.
(materiał nadesłany)
Reżyseria: Wojciech Kępczyński Choreografia: Agnieszka Brańska
Obsada: m. in. Dariusz Kordek, Jan Bzdawka, Ewa Lachowicz, Tomasz Więcek, Rafał Drozd, Paweł Kubat, Marta Wiejak, Barbara Kurdej-Szatan, Malwina Kusior, Wojciech Paszkowski, Jakub Szydłowski, Robert Rozmus, Paweł Strymiński, Tomasz Pałasz, Bartosz Figurski, Janusz Kruciński, Katarzyna Walczak, Anna Sztejner, Monika Rowińska, Anna Sąsiadek i inni
Musical „Deszczowa piosenka” to sceniczna wersja jednego z najpopularniejszych filmów muzycznych w historii kina. Komedia z 1952 roku należy do klasyki kina dzięki doskonałej swingującej muzyce, wielkim przebojom i kreacji aktora Gene’a Kelly. Deszczowa piosenka wygrała w kategorii – Najlepszy film muzyczny XX wieku.
W tym roku w warszawskim Teatrze Muzycznym Roma będziemy mieli okazję zobaczyć to wielkie dzieło na scenie, w inscenizacji teatralnej. Teatr Roma zaprezentuje własną wersję musicalu. Inscenizacja wzbogacona jest nowatorskim projektem scenograficznym autorstwa Borisa Kudlicka, oraz wykorzystaniem skomplikowanej aparatury hydraulicznej – deszcz. Ponadto autorzy musicalu, z uwagi na główny temat „Deszczowej piosenki”, ukazali na scenie plan filmowy.
Twórcy przedstawienia:
Reżyserem jest Wojciech Kępczyński – twórca przedstawień muzycznych takich jak: Huśtawka, Koty, Upiór w operze, Les Miserables, Akademia Pana Kleksa, Aladyn Jr. Kierownictwo muzyczne objął – Krzysztof Herdzin – pianista, kompozytor, aranżer, dyrygent i producent. Scenografię opracował Boris Kudlicka – słowacki scenograf i projektant współpracujący już z Teatrem Roma przy „Tańcu wampirów” i „Akademi Pana Kleksa”. Kostiumy – Dorota Kołodyńska, choregorafia – Agnieszka Brańska, projekty makijaży – Sergiusz Osmański, fryzury – Jaga Hupało, reżyseria światła – Marc Heinz, projekcje – Adam Keller, reżyseria dźwięku – Włodzimierz Kowalczyk, Artur Jóźwik, kierownictwo produkcji – Alina Różankiewicz i inni.
Fotografia teatralna: Paweł Wilewski
Deszczowa piosenka
„Deszczowa piosenka” to musical według filmu według piosenki. Bo na początku była piosenka „Singin’ In The Rain”, napisana w 1929 roku przez spółkę autorską Brown & Freed i wykorzystana w filmie „Hollywood Revue”. Producent, a wcześniej autor słów, Arthur Freed, w latach 20. i 30. napisał wiele piosenek do muzyki Nacio Herb Browna i uznał, że czas pozbierać je w jednym filmie, kiedy to na fali sukcesu „Amerykanina w Paryżu” (1951) mógł wyprodukować w MGM, co sobie tylko wymarzył. Zamówił scenariusz u doświadczonej spółki autorskiej Comden & Green, zaangażował Gene’a Kelly’ego, a reszta jest historią. Historią, która – nota bene – nadal trwa i nigdy się nie skończy. „Deszczowa piosenka” nie przestaje bowiem inspirować – na dobre i na złe. Utwór ten doczekał się co najmniej tylu wersji wokalnych i instrumentalnych, co… parodii. Poruszająca scena z filmu Stanleya Kubricka „Mechaniczna pomarańcza” utkwiła na długo w pamięci kinomanów, ale „Deszczowa” powracała też w zabawniejszym kontekście. W obrazie „Orły Temidy” Robert Redford śpiewa i tańczy słynny standard, kiedy nie może spać. W musicalu „Spamalot” stepują „Deszczową” Król Artur i jego rycerze, oczywiście w płaszczach przeciwdeszczowych i z parasolkami. W wydaniu Monty Python wszystko jest możliwe i wszystko potrafimy im wybaczyć, natomiast nic nie usprawiedliwiało użycia „Deszczowej piosenki” w filmie „Godzilla” (1998). Bohaterka filmu „Fame” śpiewała sobie „Deszczową” tańcząc w kałuży, ostatnio zaś przywrócono temat muzyczny w popularnym serialu telewizyjnym „Glee”, gdzie zmiksowano go z przebojem Rihanny „Umbrella” w odcinku „The Substitute”. Radzimy jednak odrzucić wszelkie substytuty i posłuchać oryginału. Także w premierowej wersji polskiej, wydanej po raz pierwszy na tym albumie. (materiał prasowy Teatru Roma)
Plakat promujący
100 razy Deszczowa Piosenka
Premiera legendarnego musicalu odbyła się 29 września 2012 roku, a już 20 stycznia TM ROMA zaprezentuje DESZCZOWĄ PIOSENKĘ po raz setny! Najnowsza inscenizacja to kolejny wielki sukces tej stołecznej sceny!
Siedem razy w tygodniu pełna widownia. Sto procent sprzedanych biletów. Siedem razy w tygodniu owacje na stojąco. Dla kogo? Dla Dariusza Kordka, który śpiewa i tańczy w deszczu? Tak. I dla wszystkich aktorów i ekipy realizatorów spektaklu.
Dla reżysera Wojciecha Kępczyńskiego i dla scenografa Boris Kudlicki. Dla Krzysztofa Herdzina, który sprawił, że orkiestra gra jak za złotych lat Hollywood. A może lepiej. Dla Doroty Kołodyńskiej za przepiękne kostiumy i dla Jagi Hupało za stylowe fryzury. Dla Daniela Wyszogrodzkiego za zabawny przekład piosenek i dialogów. I na pewno dla Agnieszki Brańskiej za wspaniałą choreografię i stepowanie, jakiego nigdy do tej pory nie oglądaliśmy na żadnej polskiej scenie. TM ROMA gwarantuje perfekcjonizm.
Ale na owacje na stojąco zasługuje jeszcze więcej osób. W obsadzie odtwórcy głównych ról: Darek Kordek/Tomasz Więcek (Don), Jan Bzdawka/Paweł Kubat (Cosmo), Ewa Lachowicz/Marta Wiejak (Kathy). A także Basia Kurdej-Szatan i Malwina Kusior za arcytrudną rolę Liny Lamont. A ile jest w tym musicalu ról drugoplanowych, które wymagają najwyższego kunsztu – jak choćby dwoje nauczycieli dykcji. A role producenta i reżysera na planie filmowym…
No właśnie. DESZCZOWA PIOSENKA to jedyny spektakl, do którego trzeba było nakręcić film – akcja dzieje się wszak na planie filmu. I ekipa twórców TM ROMA pod wodzą reżysera Sebastiana Gonciarza nakręciła filmy jednocześnie osadzone w epoce i zabawne. Ich tłem jest piękny zamek w Baranowie Sandomierskim, który doskonale odegrał plenery XVIII-wiecznej Francji. Oto coś całkiem nowego: kino w teatrze!
Nowinką techniczną jest także ulewny deszcz, który leje się na scenie TM ROMA w kultowej scenie. Efekt przygotowała doświadczona firma brytyjska Water Sculptures, wsławiona współpracą z najlepszymi scenami operowymi świata. Korzystając z tak fachowego wsparcia teatr oferuje specjalne miejsca w „Strefie deszczu” (Rain Zone) –amatorzy mocnych wrażeń (albo po prostu amatorzy doznań w 4D) mogą poczuć krople kalifornijskiego deszczu na własnej skórze. Ochraniacze w cenie biletu!
Nie dziwi, że spektakl zbiera entuzjastyczne opinie zarówno wśród znanych twórców, jak i pośród widzów. Wybitny specjalista od teatru muzycznego, nowojorski krytyk, Steven Suskin, który przyleciał specjalnie na warszawską premierę, powiedział co następuje:
„Wysoka jakość inscenizacji DESZCZOWEJ PIOSENKI w TM ROMA zrobiła na mnie wielkie wrażenie. Obsada i zespół muzyczny są znakomite, scenografia i światło bardzo ekscytujące. Reżyseria Kępczyńskiego to pierwsza klasa.”
Nasz wspaniały autor, a także tłumacz musicali, Wojciech Młynarski, zauważył, że „doczekaliśmy się w ROMIE teatru muzycznego na europejskim poziomie”.
Piosenkarka i miłośniczka musicalu, Natalia Kukulska wyznała:
„Nie spodziewałam się, że będę musiała uszczypnąć się by upewnić, że nie jestem na Broadway’u. Swing na polskiej scenie w najlepszej postaci, we wspaniałym wykonaniu muzyków pod dyrekcją Krzysia Herdzina – robi wrażenie. Jest naprawdę stylowo!”
Doskonałą pamiątką ze spektaklu jest album ze wszystkimi piosenkami w wykonaniu artystów TM ROMA. Poza teatrem (sklepik teatralny i internetowy) CD dostępne jest także w salonach Empik. Zawiera wszystkie hity słyszane na scenie, m.in. „Deszczowa piosenka” (Singin’ In The Rain), „To jest nagroda gwiazd” (You Are My Lucky Star) oraz „Dzień dobry” (Good Morning). Album cieszy się takim powodzeniem, że już niedługo osiągnie status Złotej Płyty, jako kolejne wydawnictwo TM ROMA.
Występują: Jolanta Lothe, Jarosław Boberek oraz wirtualnie Tadeusz Różewicz Aranżacja videoprzestrzeni, scenariusz, obrazy i reżyseria Piotr Lachmann Kompozycja muzyczna Marcin Barycki
Stowarzyszenie Artystyczne POZA zaprasza na spektakl na podstawie trzech fragmentów sztuki „Stara kobieta wysiaduje”, poematów „Regio”, „Pierwsza miłość”, „Opowiadanie o starych kobietach”, wybranych sekwencji nagrań z autorem oraz fragmentu sztuki Helmuta Kajzara „Gwiazda”
„Ja im jeszcze pokażę” Hommage à Różewicz
kolaż złożony z unikatowych nagrań z Tadeuszem Różewiczem i żywych scen z jego wczesnej sztuki ekologicznej „Stara kobieta wysiaduje” w brawurowej interpretacji Jolanty Lothe, której sekunduje Jarosław Boberek, „król polskiego dubbingu” (tu śpiewająco i live).
Przetkany jest ten kolaż wierszami z poematu „Regio” Tadeusza Różewicza, który można uznać za strzał startowy rewolucji seksualnej w Polsce, do dziś nie zakończonej.
Inscenizacja Piotra Lachmanna , działającego na żywo jako metavidżej, wydobywa z twórczości i rewelacyjnych videoimprowizacji Różewicza myślową głębię i prowokacyjną zmysłowość tej poezji oraz aktualne przestrogi dla polityków i ich ofiar, którymi jesteśmy wszyscy.
To wielkie widowisko rewiowe, w którym pocałunek jest symbolem przyjaźni i łączenia się wszystkich krajów świata. Pocałunek, poprowadzi nas w muzyczno – baletową, pełną dynamiki podróż po świecie. Na spektakl złożą się kolorowe sceny przepełnione piosenkami, muzyką i tańcem z różnych stron świata między innymi: z Ameryki, Japonii, Rosji, Szwecji, Krajów Arabskich, Krajów Latynoskich, Izraela, Australii, Polski i wielu innych ciekawych miejsc.
Oprawę spektaklu tworzą pełne elegancji i piękne kostiumy oraz scenografia multimedialna przenosząca nas w miejsca znane na świecie. W spektaklu udział biorą: znakomici wokaliści, znani aktorzy scen warszawskich i jak zawsze tańczy słynny balet Sabat.
HAMLETMASZYNA
Autor: Heiner Muller
Przekład: Jacek St. Buras
Reżyseria: Ewelina Kaufmann
Muzyka: Maciej Kierzkowski
Kostiumy: Joanna Hawrot
Występują: Arek Detmer, Ilona Chojnowska, Klaudiusz Kaufmann, Arkadiusz Smoleński
Stałem na brzegu i rozmawiałem z morzem PLEPLE – z tyłu za mną ruiny Europy – tymi słowami Heiner Muller rozpoczyna swoją grę z „Hamletem”. Muller wierzy, że tragedia naszych czasów polega na tym, iż ciągle odnajdujemy siebie u Shakespeare’a.
Dla tego niemieckiego dramatopisarza sama postać Hamleta to tylko wytrych, klucz do zmierzenia się z samym sobą. Być może nieco zmieniły się okoliczności, świat już dawno dzieli się na „po ‘89”, ale czy tak jest do końca? Dokąd zmierza Europa i dlaczego wieszczymy jej koniec? Oriana Fallaci pisała o cywilizacji strachu. Świat, w którym nam przyszło żyć, nam – jeszcze ciągle młodym, wcale nie jest lepszy…
OBERŻA POD ZŁOTYM ROGIEM Scenariusz: Szymon Szurmiej, Ryszard Marek Groński Reżyseria: Szymon Szurmiej
Scenografia: Ewa Łaniecka
Kostiumy: Marta Grudzińska
Kierownictwo muzyczne: Teresa Wrońska
Aranżacja: Michał Lamża
Choreografia: Tadeusz Wiśniewski
Asystent reżysera: Ewa Greś Obsada:
Liliana Cercel, Monika Chrząstowska, Ewa Dąbrowska, Ewa Greś, Mariola Kuźnik, Beata Łapuk, Małgorzata Majewska, Sylwia Najah, Joanna Przybyłowska, Izabella Rzeszowska, Monika Soszka, Barbara Szeliga, Alina Świdowska, Małgorzata Trybalska, Roksana Vikaluk, Ernestyna Winnicka, Marcin Błaszak, Piotr Chomik, Genady Iskhakov, Ryszard Kluge, Grzegorz Kulikowski, Henryk Rajfer, Rafał Rutowicz, Piotr Sierecki, Jerzy Walczak, Marek Węglarski, Wojciech Wiliński, Maciej Winkler, Piotr Wiszniowski.
Duża Scena
Teatru Żydowskiego w Warszawie
Zapraszamy Państwa na bal na Gnojnej – wyjątkową okazję do wysłuchania szlagierów: „U cioci na imieninach”, „Czy tutaj mieszka panna Agnieszka?”, „Umówiłem się z nią na dziewiątą”, „Ta mała piła dziś”. To wszystko przeplatane skeczami w stylu kabaretu „Qui Pro Quo”. Na scenie będzie można zobaczyć również „Zośkę wariatkę” pióra Juliana Tuwima.
SEN NOCY LETNIEJ
W. Szekspir; tłumaczenie: Stanisław Barańczak reżyseria: Bożena Suchocka scenografia: Agnieszka Zawadowska obsada: Agata Wątróbska (gościnnie), Anna Gorajska, Krzysztof Tyniec, Jan Matyjaszkiewicz, Bartłomiej Nowosielski, Jan Janga Tomaszewski, Grzegorz Damięcki, Tadeusz Borowski, Dariusz Wnuk i inni
premiera: styczeń 2012, Scena Główna
Złośliwy chochlik pomieszał narzeczeńskie pary. Nim się odnajdą we właściwych konstelacjach, będą musieli przejść cały trening miłości, łącznie z uczuciem zdrady, porzucenia, zawiedzionych uczuć, niespełnionych nadziei.
Ale po to jest komedia, żeby wszystko skończyło się dobrze, więc kochankowie trafią wreszcie na przeznaczone sobie połówki jabłka i komedię zwieńczy podwójne szczęście.
Sztuka uchodzi powszechnie za najpiękniejszą sztukę świata o nieporozumieniach, trudach, ale i cudzie miłości. Także o jej wielu wcieleniach, bo nie tylko dwie pary młodych są tu bohaterami. Letnia noc, która miesza wszystko ze wszystkim, kazała królowej lasu, skądinąd mężatce, zakochać się najpierw w chłopcu, potem w ośle. Osioł był przebranym krawcem, który też wziął udział w komedii omyłek. Ale i ten wątek skończył się dobrze, bo Szekspir postanowił być łaskawy wobec swoich bohaterów.
„Sen nocy letniej” to czarodziejstwo teatru. Aktorzy Ateneum pod przywództwem Bożeny Suchockiej robią wszystko, żeby to czarodziejstwo udzieliło się widzom.
„ŻYCIE JEST SCENĄ”
To ilustrowana największymi przebojami musicalowymi artystyczna refleksja nad istotnymi wartościami życia ludzkiego.
Miłość, namiętność, zazdrość, rozpacz, chęć osiągnięcia sukcesu to uczucia opisywane w wielkich inscenizacjach światowej muzyki takich jak „Dzwonnik z Notre Damme”, „Grease”, „Hair”, „Kabaret”, „Chicago”, „Koty”, „Fame” czy „Dream Girls”.
Całość zrealizowana została z wielkim rozmachem inscenizacyjnym. Udział w widowisku bierze cały ponad 30–sto osobowy zespół Teatru Sabat (aktorzy, wokaliści, tancerze). Przygotowywanych jest ponad 300 różnorodnych, efektownych kostiumów. Oprawa muzyczna to specjalnie na potrzeby spektaklu zaaranżowane i wyprodukowane nagrania ponad 40 piosenek i utworów ilustrujących muzycznie sceny taneczne.
Tekst i reżyseria: Maciej Kowalewski
Aktorzy: Teatr Montownia (Adam Krawczuk, Marcin Perchuć, Rafał Rutkowski, Maciej Wierzbicki)
Premiera: 20 września 2012 r., Och-Teatr, ul. Grójecka 65
Premiera: 20 września 2012 r.
Och-Teatr, Duża Scena
Sztuka „Wąsy” została napisana przez Macieja Kowalewskiego na zlecenie Teatru Montownia w hołdzie wszystkim wąsatym na ciele i umyśle. Jest to antykorporacyjna ekologiczna tragikomedia omyłek, katastrof mniejszych i tych apokaliptycznych. Dzieje się w równoległej rzeczywistości nad morzem, gdzie grillują cztery małżeństwa, spędzając tam kolejne wakacje. Sztukę „Wąsy” może zagrać od czterech sztuk aktorów, obojętnie jakiej płci, byle tylko wąsy mieli. W przypadku tej realizacji, której reżyserem będzie sam autor sztuki, wszystkie dwanaście postaci grają czterej aktorzy Teatru Montownia: Adam Krawczuk, Marcin Perchuć, Rafał Rutkowski i Maciej Wierzbicki.
Sztuka „Wąsy” jest dwudziestą drugą sztuką w dorobku dramatopisarskim Macieja Kowalewskiego.
The Best of Stand-up! na Chłodnej 25 (21-23 września)
Podczas „The Best of Stand-up! na Chłodnej” Klub Komediowy Chłodna planuje zaprezentować widzom to, co najlepsze w stand-upie warszawskim i nie tylko. W weekend 21, 22 i 23 września (codziennie o 20.00) wystąpią komicy znani z występów w Comedy Central, Polsacie, TVP czy HBO, m.in.: Kempa i diapazony, Wojciech Fiedorczuk, Antek Syrek Dąbrowski, Karol Kopiec, Maciej Buchwald, Michał Sufin, Bartek Walos, Kacper Ruciński. W ramach piątkowego wielkiego Open Mica, każdy z widzów będzie miał szansę wypróbować się w trudnej sztuce rozśmieszania ludzi. Najlepsi zostaną nagrodzeni możliwością występu w kolejnych dniach przeglądu.
Miejsce: Klub Komediowy Chłodna, Chłodna 25, Warszawa Bilety w cenie 15-30 zł. Karnet na wszystkie dni: normalny 70 zł / ulgowy 50 zł. Rezerwacja biletów: komedia@chlodna25.pl lub tel. 601610085 Facebook: http://www.facebook.com/KlubKomediowyChlodna
Stand-up, czyli styl komedii, w którym komik mówi napisany przez siebie tekst, kierując go bezpośrednio do publiczności. Forma niepokorna i bezkompromisowa, główny nacisk kładzie na charyzmę komika, ostry i szczery ton występu.
21 września
godz. 20:00
Wielki Open-mic
Wieczór w trakcie którego każdy może zgłosić się i spróbować swoich sił przed mikrofonem. W ciągu sześciu minut będzie miał możliwość stanięcia w szranki z młodymi komikami. Dwóch zwycięzców tego wieczoru będzie miało okazję wystąpić w sobotę oraz w niedzielę, razem z zaproszonymi komikami. Poprowadzi Michał Kempa.
Kempa i diapazony
Stand uper, zwycięzca programu Zabij mnie śmiechem. Zdobywca wielu nagród. Uprawia humor psychodeliczno-festynowy utrzymany w stylistyce pomiędzy wczesnym Bobem Dylanem i późnym Davidem Hasselhoffem
Bilety: normalne 20 zł / ulgowe 15 zł
Poziom szaleństwa, rozpadu, rozkładu formy, którą zaprezentował Michał Kempa i Diapazony, jest czymś tak przerażającym, dziwnym, uroczym, śmiesznym, ciekawym, że to mi prędko z głowy nie wywietrzeje. (Maciej Stuhr, Gazeta Wyborcza)
22 września
godz. 20:00
Prowadzenie: Michał Sufin
Wystąpią:
Wojciech Fiedorczuk
Ekscentryk sceny i mikrofonu. Duchem wyrastający z komedii absurdalnej, kabaretu Mumio i szaleństwa scenicznego. Mówi monotonnie i dziwnie. Jego występy przesiąknięte są zabawami językowymi, abstrakcyjnym humorem i serdecznym podejściem do publiczności.
Antek Syrek Dąbrowski
Uwaga! Komik wysokiego ryzyka. Wyrazisty i bezkompromisowy! Nie boi się przekraczania poprawności. Dla trafnej puenty nie cofnie się przed niczym. Występ dla ludzi o mocnych nerwach.
Karol Kopiec
Komik zanurzony w świecie, jedynie dla niego oczywistych skojarzeń. Jego występy pełne są szalonych postaci, faktów naukowych, abstrakcyjnych obrazów. Mantrująca kura, zawody sportowe w poszukiwaniu grzybów w stylu klasycznym to tylko nieliczne przykłady obrazów jego wyobraźni.
Maciej Buchwald
Reżyser filmowy, komik, konferansjer, członek grupy teatru improwizowanego Klancyk. W warszawskiej niezależnej scenie stand-upu szybko dorobił się miana gwiazdy. W swoich występach łączy historie ze swojego życia, trafne i złośliwe spostrzeżenia z szalejącymi wystrzałami nieskrępowanej wyobraźni.
Grał to tu to tam, między innymi w telewizji. Jako reżyser zdobywca wielu nagród i wyróżnień m.in. Grand Prix w Konkursie Kina Niezależnego na 33. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych Gdynia 2008. Nie do końca spełniony poeta i prozaik, pianista oraz autor komiksów.
Bilety: normalne 30 zł / ulgowe 20 zł
23 września
godz. 20:00
Prowadzenie: Michał Sufin
Wystąpią:
Michał Sufin
W swoich występach łączy opowiadanie historii, improwizację z publicznością i stand-up.
Bartek Walos
Szalony, dziwaczny, retro. Nie dla wszystkich. Lubi opowiadać o starych serialach, nieznanych piosenkarzach i imprezach słodyczy z lat dziewięćdziesiątych. Jak sam twierdzi: Ulubiona piosenka: Pies Huckelberry i templariusze, ulubiony cytat: 2 + 2 = 4, ulubiona książka: z szynką.
Kacper Ruciński
komik i improwizator. Zdobywał nagrody na wszystkich festiwalach, na których się pojawił. Ceniony zarówno w środowisku kabaretowym jak i stand-upowym. W swoich występach proste sytuacje z życia, przekuwa w charakterystyczne, cięte monologi.
Abelard Giza
Prekursor i najbardziej wyrazisty przedstawiciel stand-upu w Polsce. Jak sam o sobie mówi: człowiek zdolny. Wszystko, co robi, jest po prostu świetne. Kabaret Limo, w którym jest liderem, czy też zrealizowane filmy, z których każdy staje się hitem na youtube.com. Jest również świetny w stand-upie. Nie boi się dotykać tematów ważnych.
Wybrano plakat siódmej edycji festiwalu „Lalka Też Człowiek”
Wiemy już jak będzie wyglądał plakat tegorocznej edycji festiwalu „Lalka Też Człowiek”. Tradycyjnie wyłoniono go w otwartym konkursie.
Od początku istnienia festiwalu organizowany jest konkurs na projekt plakatu promującego wydarzenie. Tradycją jest też, że wszystkie zgłoszone prace są eksponowane podczas jednej z wystaw towarzyszących festiwalowi „Lalka Też Człowiek”. W tym roku spośród nadesłanych propozycji jury w składzie Marek Żurawski, Marek Chodakowski i Ewa Staniszewska wybrało projekt Tomasza Tarachy, fotografa z Kwidzyna. Uzasadniając wybór, Marek Żurawski powiedział:
– Zwycięski plakat wyróżniał się spośród innych propozycji czystością formy oraz wyobraźnią i wrażliwością autora. Tomasz Taracha w przeciwieństwie do pozostałych osób, które wzięły udział w konkursie, umownie potraktował nazwę i temat festiwalu. Jego praca wyraża to, co jako Unia Teatr Niemożliwy staramy się prezentować od samego początku: różne oblicza teatru lalek. W jego projekcie zobaczyliśmy jak różne, samodzielne elementy, zestawione razem, tworzą nową jakość. W efekcie trudno przejść obok niego obojętnie. A takie jest przecież zadanie plakatu.
VII edycja festiwalu „Lalka Też Człowiek” odbędzie się w dniach 14-20 listopada. Zobaczymy podczas niej 14 spektakli, m.in. z Iranu i Kanady, które stanowią przekrój przez aktualne dokonania teatru lalek. Wszystkie grupy teatralne będą walczyć o nagrody, których łączna pula wynosi 40 tys. złotych. Znamy już skład jury, które wybierze najlepszy spektakl, najlepszego aktora i przyzna kilka innych wyróżnień. Będą to: Krystyna Żuchowska, aktorka-lalkarz, Annette Dabs, dyrektor artystyczna niemieckiego Festiwalu „Fidena” w Bochum, Marek Waszkiel, wieloletni dyrektor Białostockiego Teatru Lalek, David Burman, dyrektor artystyczny Festiwalu „Kukart” z Sankt-Peterburga oraz Bartek Miernik, wieloletni sekretarz redakcji miesięcznika „Teatr”.
Festiwalowi towarzyszy szereg wydarzeń, m.in. pokazy filmów animowanych, wystawy oraz warsztaty. Spektakle i wystawy będzie można oglądać w Instytucie Teatralnym oraz w sali „Laboratorium” Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski. Projekcje filmów oraz warsztaty będą odbywały się m.in. w Domu Kultury Kadr, Domu Kultury Włochy oraz klubokawiarniach Tarabuk i Ukryte miasto.
Wstęp na festiwalowe wydarzenia jest bezpłatny, obowiązuje rezerwacja miejsc.
VII Międzynarodowy Festiwal Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłych Lalka Też Człowiek, 14-20 listopada, Warszawa, www.lalkatezczlowiek.eu, www.facebook.com/lalkatezczlowiek
Ministerstwo Spraw Zagranicznych, objęło Patronatem Polskiej Prezydencji w Radzie UE wystawiany przez Teatr Sabat spektakl „Pocałunki Europy”.
Widowisko jest artystyczną, muzyczno-baletową podróżą po 27 krajach Europy. Wprowadza widzów w klimat i kulturę państw Unii Europejskiej poprzez taniec i piosenkę charakterystyczną dla danego kraju. Wszystkie piosenki wykonywane są w oryginalnych językach. Wspaniałym akcentem jest poświęcona naszemu krajowi scena finałowa, z muzyką Chopina i niezwykle efektownymi kostiumami z kwiatów symbolizującymi piękno polskiego krajobrazu.
Całość zrealizowana jest z wielkim rozmachem inscenizacyjnym. Występom artystów towarzyszą porywające efekty multimedialne i widowiskowe kostiumy, których na potrzeby spektaklu przygotowano ponad 300. Spektakl będzie prowadzony w języku polskim i angielskim.
Program Festiwalu Korczak 2012 Niedziela, 7 października
godzina
zdarzenie
w wykonaniu
czas
wiek od
miejsce
10:0012:30
„Najmniejszy bal świata ”
Teatr Baj Pomorski – Toruń
70 min
7 lat
Teatr PowszechnyDuża Scena
10:3013:00
„Grajkółko”
Teatr Atofri/Poznańska Fundacja Artystyczna – Poznań
30 + 15 min
1 do 5 lat
Teatr PowszechnyMała Scena
19:00
„Księga raju”
Teatr Żydowski – Warszawa
160 min
14 lat
Teatr Żydowski
Niedziela, 7 października
godzina
zdarzenie
w wykonaniu
czas
wiek od
miejsce
10:0012:30
„Czarnoksiężnik Oz”
Teatr Lalki i Aktora PINOKIO – Łódź
95 min
6 lat
Teatr PowszechnyDuża Scena
10:3016:00
„Kabaret na strunach”
The Fifth Whell – Niemcy
45 min
5 do 99 lat
Teatr PowszechnyMała Scena
11:0013:00
„Słowik”
Teatr Guliwer – Warszawa
90 min
6 lat
Teatr Guliwer
18:00
„Księga raju”
Teatr Żydowski – Warszawa
160 min
14 lat
Teatr Żydowski
Poniedziałek, 8 października
godzina
zdarzenie
w wykonaniu
czas
wiek od
Miejsce
9:0012:00
„Mikrokosmos. Kompozycje”
Białostocki Teatr Lalek – Białystok
45 min
6 lat
Teatr PowszechnyDuża Scena
9:0012:00
„Aksamitny królik”
Teatr Lalki, Maski i Aktora GROTESKA -Kraków
90 min
6 do 13 lat
Teatr RampaDuża Scena
9:3011:30
„Kabaret na strunach”
The Fifth Whell – Niemcy
45 min
5 do 99 lat
Teatr PowszechnyMała Scena
11:30
„Słoneczniki”
Dzieci i dorosłych
20 min
0 do 99 lat
Teatr Lalka
10:0012:00
„Emil i detektywi”
Dječje Kazalište Branka Mihaljevića – Chorwacja
50 min
7 lat
Teatr Lalka
Wtorek, 9 października
godzina
zdarzenie
w wykonaniu
czas
wiek od
miejsce
9:3011:30
„Brzdęk, stuk, puk”
Theater o. N. – Niemcy
30 + 15 min
2 lata
Teatr PowszechnyMała Scena
10:0012:00
„Blee”
Teatr MASKA – Rzeszów
50 min
5 lat
Teatr RampaDuża Scena
10:0013:00
„XL”
Compagnie Irene K. – Belgia
45 min
7 lat
Teatr PowszechnyDuża Scena
17:0020:00
„Wnyk”
Teatr Lalki i Aktora – Opole
70 min
16 lat
Teatr Konsekwentny
Środa, 10 października
godzina
zdarzenie
w wykonaniu
czas
wiek od
miejsce
9:0011:30
„Przygody małego M.”
Teatr Arka – Wrocław
80 min
5 lat
Teatr PowszechnyDuża Scena
10:00
„Mnemotechniki”
Stowarzyszenie Praktyków Kultury – Warszawa
60 min
14 lat
Teatr PowszechnyMała Scena
13:30
„Alicja po drugiej stronie lustra”
Teatr „Na kółkach” – Kowalki
15 min
0 do 99 lat
Teatr PowszechnyMała Scena
14:15
„Bajki z pudła”
Teatr Lalki, Maski i Aktora GROTESKA – Kraków
35 min
8 do 11 lat
Teatr PowszechnyScena Pracownia
17:30
„Tajemnicze dziecko”
Teatr Lalka – Warszawa
80 min
8 lat
Teatr Lalka
Czwartek, 11 października
godzina
zdarzenie
w wykonaniu
czas
wiek od
miejsce
9:3012:00
„Podłogowo”
LALE.Teatr – Wrocław
30 + 15 min
1 do 5 lat
Teatr PowszechnyMała Scena
10:00
„Wielkie i małe”
Scena Otwarta/Teatr Lalka – Warszawa
50 min
7 lat
PEDAGOGIUM – Wyższa Szkoła Nauk Społecznych
10:0012:00
„Królowa Śniegu”
Teatr Baj – Warszawa
70 min
5 lat
Teatr Baj
10:3012:30
„Picablo – w hołdzie Pablo Picasso”
TAM Teatromusica – Włochy
50 min
6 do 10 lat
Teatr PowszechnyDuża Scena
12:00
„Na huśtawce”
PEDAGOGIUM – Wyższa Szkoła Nauk Społecznych – Warszawa
60 min
14 lat
PEDAGOGIUM – Wyższa Szkoła Nauk Społecznych
Piątek, 12 października
godzina
zdarzenie
w wykonaniu
czas
wiek od
miejsce
9:3012:00
„Cyrk sierot”
Les Sages Fous – Kanada
60 min
9 lat
Teatr PowszechnyMała Scena
10:0012:00
„Cyrk na trzech łapach”
Théâtre Oz – Belgia
45 min
3 lat
Teatr RampaDuża scena
10:0012:30
“Farfalle”
Compagnia TPO – Włochy
50 min
4 do 8 lat
Teatr PowszechnyDuża Scena
Sobota, 13 października
godzina
zdarzenie
w wykonaniu
czas
wiek od
miejsce
18:00
„Do zobaczenia” – widowisko teatralne zamykające Festiwal KORCZAK 2012
Teatr PowszechnyDuża Scena
Spektakle To warto zobaczyć
„Mikrokosmos. Kompozycje”
Białostocki Teatr Lalek/Podlaskie Stowarzyszenie Tańca – Białystok
Scenariusz i reżyseria: Robert Drobiuch
Spektakl inspirowany filmem „Mikrokosmos” prezentuje jeden dzień z życia owadów. To poetycka opowieść
o małym wielkim świecie, gdzie każde stworzenie po swojemu zmaga się z życiem. Jest Mucha, na którą czyha sieć Pająka i ruszający do ataku Komar, jest obżarty Robak, ale też uczuciowe Motyle. Postaci pokazane są
w prostych sytuacjach, w troskach i radościach, przez co bardzo przypominają… ludzi. I młodszych, i starszych, bo spektakl adresowany jest zarówno do dzieci, jak i ich rodziców. Wspólna produkcja Białostockiego Teatru Lalek i Podlaskiego Stowarzyszenia Tańca łącząca różnorodne środki wyrazu: oryginalne formy lalkowe, elementy pantomimy, a zwłaszcza taniec współczesny.
od 6 lat
45 min
Zapraszamy na spektakl w dniu: 8 X (poniedziałek) o godz. 9:00 oraz 12:00 do Teatru Powszechnego!
„Xtra large”
Compagnie Irène K. – Belgia
Scenariusz i reżyseria: Irène Kalbusch
Innowacyjny spektakl teatru tańca dla młodego widza, dla którego wizualną inspiracją stała się twórczość kolumbijskiego artysty Fernanda Botera. W swoich ciałach w rozmiarze XL, a nawet XXL, troje nastolatków przeżywa skrajne emocje. Bo w końcu dla nich wszystko jest ekstremalne, i ekstremalnie śmieszne! Ich ciała ulegają transformacji, ciało się budzi. Emocje nagle przechodzą z radości w gniew, ogarniające ich młodzieńcze uczucia są gwałtowne i intensywne. Motywem łączącym poszczególne sceny jest jabłko – symbol grzechu, pokusy, miłości
i erotyki, ale także zabawy i radości życia. To w końcu słowa-klucze w życiu młodych ludzi, czyż nie?
od 7 lat
40 min
Zapraszamy na spektakl w dniu: 9 X (wtorek) o godz. 10:00 oraz 13:00 do Teatru Powszechnego!
„Farfalle”
Compagnia TPO – Włochy
scenariusz i reżyseria: Francesco Gandi, Davide Venturini
Jedyne w swoim rodzaju multimedialne widowisko, wykorzystujące najnowsze technologie teatralne. Dzięki temu bariera językowa została zlikwidowana. Feeria interaktywnych obrazów. Furkotanie motylich skrzydełek przywołuje na myśl malowanie powietrza pędzlem. Motyle przypominają też baletnice. Ale to urzekające widowisko trwa tylko jeden dzień: od świtu do zmierzchu. Na scenie stoi motyli domek, wykonany z gazy. Dwie tancerki poruszają się, bawią, malują w powietrzu. Zapraszają widzów do odkrycia fascynującego procesu – powolnej metamorfozy,
w wyniku której larwa staje się motylem.
od 4 do 8 lat
50 min
Zapraszamy na spektakl w dniu 12 X (piątek) o godz. 10:00 oraz 12:30 do Teatru Powszechnego!
„Alicja po drugiej stronie lustra”
– na podstawie powieści Lewisa Carrolla
Teatr „Na kółkach” – Kowalki
Scenariusz, reżyseria i scenografia: Wojciech Węglowski
Spektakl Teatru „Na kółkach” to historia Alicji, która udając się w podróż w świat snu, przekracza tajemnicze lustro i trafia do krainy, która do złudzenia przypomina szachownicę. To także opowieść o tym, że w teatrze mogą zdarzać się różne cuda, wystarczy tylko zamknąć oczy i uruchomić wyobraźnię,
a fantazja i marzenia dokonają reszty.
Zespół tworzą niepełnosprawni aktorzy działający przy Niepublicznym Ośrodku Edukacyjno-Rehabilitacyjnym w Kowalkach. W ciągu trzech lat wystawili sześć premier. Na swoim koncie ma występy na takich festiwalach jak: Międzynarodowy Festiwal Teatrów Lalkowych w Toruniu, Międzynarodowe Spotkania Teatralne w Elblągu, Międzynarodowy Przegląd Teatrów Wspaniałych w Tczewie oraz Ogólnopolski Bożonarodzeniowy Przegląd Muzyczno-Teatralny „u Avetek” w Warszawie (I miejsce
w 2010 r. za „Piernatowe jasełka”). W roku 2010 otrzymał nagrodę kuratora województwa pomorskiego za spektakl „Wariacje hiszpańskie”.
0-99 lat
15 min
Zapraszamy na spektakl w dniu 10 X (środa) o godz. 13:30 do Teatru Powszechnego!
„Bleee…”
Teatr „Maska” – Rzeszów
reżyseria: Laura Słabińska
Jak wygląda Królowa Motyli? Tego nie wie nikt, bo tak się składa, że Królowa jest akurat nieobecna. Nieobecna od tak długiego czasu, że nikt nie pamięta, kiedy ostatnio ją widziano. Pewien Paź Królowej zaczyna się zastanawiać, czy służenie ciągle nieobecnej Królowej ma sens. Może lepiej zająć się robieniem tego,
o czym się marzy? Może Królowej w ogóle nie ma? Jego przekonania oburzają innych obywateli motylego państwa,
i niepokorny Paź Królowej zostaje skazany na zamknięcie na pętli autobusowej przy ulicy Kaczej. Kiedy trafia do starego autobusu nr 64, przekonuje się, że stał się on domem dla sporej grupy bardzo oryginalnych mieszkańców…
od 5 lat
50 min
Zapraszamy na spektakl w dniu 9 X (wtorek) o godz. 10:00 oraz 12:00 do Teatru Rampa!
„Grajkółko”
Teatr Atofri/Poznańska Fundacja Artystyczna
Scenariusz i reżyseria: Beata Bąblińska, Monika Kabacińska
„Flecistka […] zabiera widzów w magiczny świat „Grajkółka”, gdzie aktorki (i reżyserki zarazem) opowiadają o dźwiękach tworzonych przez żywioły wody, ognia i ziemi, a także drewna i metalu. Na słowa uznania zasługuje zwłaszcza estetyczna konsekwencja spektaklu – wszystkie elementy scenografii nawiązują do kształtu koła. […] Kolejne etapy powstawania specyficznej instalacji budzą wiele emocji wśród widzów, którzy z ożywieniem komentują działania aktorek […]”
Agata Drwięga, „Nowa Siła Krytyczna”, 4 IV 2012
Po spektaklu mali widzowie są zaproszeni do odkrywania na własną ręką teatralnego świata: mają możliwość swobodnej zabawy naturalnymi materiałami, takimi jak drewno czy kamień.
od 1 do 5 lat
30 min +15 min
Zapraszamy na spektakl w dniu 6 X (sobota) o godz. 10:30 oraz 13:00 do Teatru Powszechnego!
Znamy już datę jedynego w Polsce festiwalu teatru lalek dla dorosłych. „Lalka Też Człowiek” odbędzie się w dniach 14-20 listopada 2012 roku.
To jedyna w Polsce okazja, żeby przekonać się, że teatr lalek to także wybitna sztuka, a nie tylko rozrywka dla najmłodszych. Z roku na rok festiwal przyciąga nie tylko coraz większą liczbę publiczności, ale przede wszystkim grupy teatralne z coraz bardziej odległych zakątków świata. Pośród ponad dwustu zgłoszeń nadesłanych na tegoroczną edycję znalazły się m.in. spektakle z Iranu i Kanady. Te, które zobaczymy na festiwalu reprezentują aktualne dokonania teatru lalek i pozwalają na zapoznanie się z najciekawszymi wydarzeniami artystycznymi z tej dziedziny. Jak co roku międzynarodowe jury przyzna nagrody o łącznej wartości 40 tys. złotych m.in. dla najlepszego aktora, najlepszego spektaklu, czy za kreatywność.
Festiwal „Lalka Też Człowiek” powstał w 2006 roku, by zerwać ze stereotypem, że widz dorosły nie ma czego szukać w teatrze lalek. Ta dziedzina rozwijała się bowiem równolegle z teatrem żywego aktora, a jej korzeni należy szukać w starożytności. Dziecko jako odbiorca tego rodzaju sztuki pojawiło się dopiero w połowie XIX wieku. Organizatorzy wydarzenia od siedmiu lat udowadniają, że animacja i teatr lalek są pełnoprawnym językiem sztuki filmu i teatru.
Festiwalowi towarzyszy szereg innych wydarzeń, m.in. pokazy filmów animowanych, wystawy oraz warsztaty. Spektakle i wystawy będzie można oglądać w Instytucie Teatralnym oraz w sali „Laboratorium” Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski. Projekcje filmów oraz warsztaty będą odbywały się m.in. w Domu Kultury Kadr, Domu Kultury Włochy oraz klubokawiarniach Tarabuk i Ukryte miasto.
Wstęp na festiwalowe wydarzenia jest bezpłatny, obowiązuje rezerwacja miejsc.
VII Międzynarodowy Festiwal Teatru Lalek i Animacji Filmowych dla Dorosłych Lalka Też Człowiek, 14-20 listopada, Warszawa, www.lalkatezczlowiek.eu, www.facebook.com/lalkatezczlowiek
Festiwal „Lalka Też Człowiek” to głównie pokazy spektakli. Czeski Continuo Theahtre pokaże „Sąsiadów”, sztukę stawiającą pytania o przyczyny upadku społeczeństw i relacji międzyludzkich. Teatr Malabar Hotel z Warszawy przedstawi „Głośniej”, luźną adaptację powieści Johnathana Safrana Foera „Strasznie głośno, niesamowicie blisko”, która opowiada o tragedii World Trade Center z perspektywy dziecka. „Bo cię kocham” to z kolei propozycja norweskiego teatru Skromlehjulet Figurteater, która bierze pod lupę kryzys w relacjach miłosnych. Te i pozostałych dwanaście grup teatralnych będzie rywalizować o nagrody, których łączna pula wynosi 40 tysięcy złotych. Szczególnie ceniona nagroda publiczności zapewnia zespołom przyjazd na kolejną edycję festiwalu. Na konferencji organizatorzy przedstawią kompletny program festiwalu.
„Lalka Też Człowiek” to jedyny w Polsce i jeden z niewielu na świecie festiwali teatru lalkowego dla dorosłych. Tegoroczna edycja odbędzie się w dniach 14-20 listopada. Spektakle i wystawy publiczność będzie mogła oglądać w Instytucie Teatralnym, w sali „Laboratorium” Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Teatrze Druga Strefa oraz w Muzeum Ikon. Projekcje filmów oraz warsztaty będą odbywały się w Domu Kultury Kadr, Fundacji Promocji Sztuki Współczesnej, Składzie Butelek, klubokawiarniach Tarabuk i Ukryte Miasto, a także w księgarni Traffic.
Fundacja Shalom, organizator festiwalu, zadbała nie tylko o widzów lubiących plenerowe koncerty i widowiska teatralne. W programie znajdziemy również propozycje dla widzów, ceniących atmosferę bliskości ze sztuką, wydarzenia alternatywne, krótkie formy i kameralne sceny. Obok występów zagranicznych i polskich gwiazd, w Teatrze Żydowskim zaprezentowane zostaną cieszące się co roku dużą popularnością małe formy teatralne. Do współtworzenia oryginalnego repertuaru festiwalu zaproszono: Magdę Gnatowską, Pawła Goźlińskiego, Sławomira Hollanda, Dorotę Ignatjew, Pawła Pasztę, Rafała Sisickiego oraz Teatr NN.
Festiwal Singera:
Małe Formy Teatralne
Opowieści z Bramy. Ocalone losy
Teatr NN, będący stałym gościem festiwalu, już pierwszego dnia przedstawi jednoosobowy spektakl „Opowieści z Bramy. Ocalone losy”. Spektakl przygotowany został w oparciu o ofiarowane przez ludzi, znalezione w dokumentach lub przeczytane w książkach historie, przechowywane w Bramie Grodzkiej w Lublinie. 25.08. godz. 17:30, cena: 20 zł, Mała scena Teatru Żydowskiego, I piętro
Adaptacja i reżyseria: Tomasz Pietrasiewicz; występuje: Witold Dąbrowski.
Mandelsztam
„Mandelsztam” jest propozycją dla osób zainteresowanych kulturą rosyjską oraz sytuacją polityczną artystów w czasach istnienia ZSRR. To spektakl poetycko-muzyczny oparty na życiu i twórczości Osipa Mandelsztama, złożony z wierszy zaadaptowanych na piosenki, fragmentów biografii i prozy Mandelsztama. To próba uchwycenia dramatyzmu ostatniej drogi poety – dysydenta, Rosjanina – Żyda, skazanego na powolną śmierć w łagrze.
26.08. godz. 16.00, cena: 20 zł, Mała scena Teatru Żydowskiego, I piętro
Scenariusz: Piotr M. Cieński, muzyka: Dominika Świątek, kierownictwo muzyczne – Andrzej Perkman, wykonawcy: Ewa Dąbrowska – śpiew, Dominika Świątek – śpiew, muzycy: Anna Bianka Balasiewicz – skrzypce, Marcin Dąbrowski – gitara, Andrzej Perkman – fortepian.
Judyta
Wśród małych form odbędzie się premiera czytania performatywnego „Judyta” na motywach „Księdza Marka” Juliusza Słowackiego w reżyserii Pawła Goźlińskiego. Reżyser zachęca:
„W Księdzu Marku polski kawaler Kosakowski – wbrew mitowi, nawet wbrew literze tekstu Słowackiego, za to zgodnie z treścią erotycznego fantazmatu – gwałci Judytę. Żydowską dziewczynę, ulepioną przez Słowackiego ze starotestamentowego mitu, antyjudaistycznych stereotypów, seksualnych fantazji i własnej ochoty zbawiania wszystkiego i wszystkich. To był punkt wyjścia mojej przygody z Księdzem Markiem. A jej cel? Chciałbym tej dziewczynie pozwolić przemówić własnym głosem. Odnaleźć dla niej ten głos. By przestała być bezbronną, biedną, gwałconą Żydówką, a stała się divą. By jej śpiew pomieścił w sobie i nieujawnione pragnienia, i odgrywaną traumę. Będzie również o księdzu Marku, który z dziką, sadomasochistyczną frajdą odgrywa rolę Chystusa. I o „protokmicicu” Kosakowskim. O mesjanistycznych trickach i ostatnim Barze.”
27.08. godz. 17.30, cena: 20 zł, Mała scena Teatru Żydowskiego, I piętro
Występują: Judyta: Joanna Rzączyńska, Justyna Jary; Kosakowski: Kuba Snochowski (wideo), Ksiądz Marek: Adam Woronowicz (wideo), Komentator: Mariusz Szczygieł (wideo), Muzyka: Dobromiła Jaskot, Scenariusz i reżyseria: Paweł Goźliński.
Pożegnania ’68
Na uwagę zasługuje prapremiera „Pożegnania ’68” w reżyserii Rafała Sisickiego. „Pożegnania’ 68″ to najnowsza sztuka Jerzego Andrzeja Masłowskiego Ta, z jednej strony poetycka, z drugiej – pełna dramatycznych zwrotów akcji opowieść, rozgrywa się w czasie wydarzeń marcowych 1968 roku, kiedy to, w wyniku nagonki antysemickiej wyemigrowało z Polski ponad 20 tysięcy osób pochodzenia żydowskiego. W wyniku sytuacji, jaka zapanowała w kraju, bohaterowie – polscy Żydzi, którzy dotąd żyli z dala od wielkiej polityki – stają się mimowolnymi uczestnikami politycznej awantury. W jednej chwili rozpada się ich spokojny i bezpieczny świat: na światło dzienne wychodzą skrzętnie skrywane rodzinne sekrety, obozowe traumy, lęki. „Pożegnania’ 68″ to sztuka nie tylko o wykluczeniu, co o szukaniu własnej tożsamości.
28.08 godz. 18.00, cena: 20 zł, Klub Mamele w Teatrze Żydowskim
Autor sztuki: Jerzy Masłowski, reżyseria: Rafał Sisicki, występują: Monika Chrząstowska, Izabella Rzeszowska, Henryk Rajfer, Marek Węglarski.
Polacas Work in Progress
Wśród małych form zaprezentowana zostanie premiera „Polacas Work in Progress” w reżyserii Doroty Ignatjew. Spektakl powiada o przełomie XIX/XX wieku, gdy z biednego polskiego sztetla ludzie wyjeżdżali do Ameryki po lepszą przyszłość. Tomasz Śpiewak i Dorota Ignatjew próbują tu zmierzyć się z tematyką handlu żywym towarem – hańbą XX w.
28.08. godz. 19.30, cena: 20 zł, Mała scena Teatru Żydowskiego, I piętro
Tekst: Tomasz Śpiewak, reżyseria: Dorota Ignatjew, obsada: Ewa Dąbrowska, Joanna Przybyłowska, Ernestyna Winnicka.
Nic nowego pod słońcem
Sławomir Holland zaprezentuje „Nic nowego pod słońcem” – „hity literackie” dwudziestolecia międzywojennego.
Jacek Bursztynowicz, scenarzysta spektaklu i jego, jak sam siebie nazywa, „życzliwe oko” mówi: „To co Sławek prezentuje, a do czego ja w pewnym stopniu przykładam rękę, to prawie zapomniany element aktorskiego rzemiosła. To znakomite utwory literatury dwudziestolecia międzywojennego, dziś powiedzielibyśmy hity literackie (liryka i satyra wybitnych autorów). Całość spięta jest komentarzem, konferanjerską refleksją. Tak więc to, co Sławek ma do powiedzenia, na pewno stanowi o atrakcyjności programu, ale to byłoby za mało, gdyby nie… no właśnie, gdyby nie to, jak mówi. Nie przemawia do nas, nie recytuje, nie występuje ale rozmawia, przedstawia swój punkt widzenia i co nie jest najmniej ważne, czaruje nas swoim wdziękiem nieco zawstydzonego, kulturalnego i eleganckiego inteligenta. Spontanicznie i brawurowo, lirycznie i refleksyjnie dzieli się z nami przemyśleniami na temat motywu przewodniego spektaklu, który brzmi – NIC NOWEGO POD SŁOŃCEM. Widzowie zaś mówią, że Sławek Holland wzrusza i rozbawia do łez.”
29.08. godz. 19.00, Klub Mamele w Teatrze Żydowskim
Konstrukcje Debory Vogel. Traktat we wnętrzu i na peryferiach
Debora Vogel
Magda Gnatowska przygotowała niebanalny monodram „Konstrukcje Debory Vogel. Traktat we wnętrzu i na peryferiach” w 70-tą rocznicę śmierci Debory Vogel – pisarki, doktor filozofii, krytyka sztuki, poetki i muzy Brunona Schultza.
Spektakl jest próbą przełożenia na scenę oryginalnych tekstów pisarki, wprowadza widza w świat jej literatury.
„W zgiełku metalicznym nurzają się kobiety. Tak wgrzebywała się Leda w pieszczotliwy puch łabędzi, tak wplątują się kobiety Maxa Ernsta – ślepe, mięsiste i brutalne – w blaszane pióra ptaków, ślepych i monumentalnych, jak idee. Teraz dawały się pieścić przez chłodne metale i twarde ciche szkło kobiety o chłodnej duszy porcelany.”
Figury: kula, prostokąt, i porcelanowa głowa kobiety – dusza świata…
31.08. godz. 17.30, cena: 20 zł, Mała scena Teatru Żydowskiego, I piętro
Scenariusz i reżyseria: Magda Gnatowska, aktorka: Sylwia Najah, mężczyzna: Piotr Wiszniowski, współpraca literacka: Wojciech Stamm, Paweł Brylski, obraz: Ewa Łuczak, współpraca: Rafał Leszczyński, scenografia: Maja Skrzypek, muzyka: Marcin Adamczyk.
Koszałki Opałki
Niezwykłym wydarzeniem artystycznym będzie sztuka „Koszałki Opałki” w reżyserii Pawła Paszty, powstała na podstawie piosenek warszawskich i mało znanych felietonów młodego Janusza Korczaka, pisanych pod pseudonimem Hen do satyrycznego magazynu „Kolce” na przełomie XIX i XX wieku. Spektakl przenosi widzów do starej Warszawy, a dowcipne sceny z ulic stolicy bywają bardzo różne, a jednak podobne do dzisiejszych, oddając prawdziwą warszawską atmosferę, specyficzny żart i duszę tego miasta.
01.09. godz. 14.00, cena: 20 zł, Mała scena Teatru Żydowskiego, I piętro
Reżyseria: Paweł Paszta, muzyka: Teresa Wrońska, obsada: Ewa Greś, Ernestyna Winnicka, Konrad Darocha, Michał Żerucha, Teresa Wrońska – fortepian, Honorata Dziadosz (ASP) – konsultacja scenograficzna.
Fotografie, grafika, plakat:
Fundacja SHALOM
www.shalom.org.pl
Plac Grzybowski 12/16
00-104 Warszawa
Bilety na wszystkie spektakle można zakupić w kasie Teatru Żydowskiego (tel. 22 8505656) i na stronie eventim.pl. Dokładny program i aktualne informacje dostępne są na stronie: www.festiwalsingera.pl. Fanpage Festiwalu Singera na Facebooku: www.facebook.com/FestiwalSingera.
Teatr Żydowski z Nowego Jorku zagra w warszawskim Teatrze Żydowskim!
The National Yiddish Theater-Folksbiene z Nowego Jorku zaprasza w niedzielę 26.08. do Teatru Żydowskiego w Warszawie na spektakl muzyczny pt. „100 Years of Yiddish Music Theatre” w wykonaniu Danielli Rabbani (USA/Izrael) i Zalmena Mlotka (USA). Spektakl odbędzie się w ramach Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera.
Daniella Rabbani
Daniella Rabbani fot. Jordan Matter
Daniella Rabbani jest izraelsko-amerykańską aktorką i piosenkarką, od urodzenia mieszka w Nowym Jorku. Ukończyła Tisch of the Arts na Uniwersytecie Nowojorskim. Jej nauczycielem był Zalmen Mlotek, z którym często występowała. Współpracowała z National Yiddish Theatre Folksbiene, gdzie zagrała Elke w spektaklu „Tam Gimpel”, a w 2010 r. występowała w produkcji „Hershele Ostropolyer”.
Występowała także z Vermont Shakespeare Company i na Edinburgh Fringe Festival. Uczy nastolatków biorących udział w zajęciach w Stella Adler Studio of Acting w Nowym Jorku. Mimo młodego wieku Daniella Rabbani występowała już na czterech kontynentach, grając w różnych językach. Była wokalistką zespołu Litvakus, z którym wykonywała ludowe pieśni jidysz.
Zelmen Mlotek
Zalmen Mlotek jest światowej sławy autorytetem w muzyce jidysz i teatralnej oraz wybitną postacią w teatrze żydowskim i świecie estradowym. Występował w Paryżu, Amsterdamie, Berlinie, Tel Awiwie i innych europejskich i izraelskich miastach oraz w Ameryce Północnej. Elitarne wykształcenie muzyczne Mlotka, między innymi w Julliard Shool of Music, the New England Conservatory of Music, Tanglewood Music Center, Manhattan School of Music czy Mannes School of Music, jego talent oraz pasja ożywiły świat muzyki oraz teatru jidysz. Jego mentorami i nauczycielami byli wybitni muzycy: Leonard Bernstein, Zubin Metha oraz James Levine.
Zalmen Mlotek (źródło nationalyiddishtheatre.net)
Mlotek prowadzi klasy mistrzowskie z muzyki, folkloru oraz teatru jidysz na wielu prestiżowych uniwersytetach w USA. Pełni również funkcję dyrektora artystycznego w Narodowym Teatrze Żydowskim Folksbiene – jedynym teatrze jidysz w USA. Udało mu się przenieść muzykę klezmerską na deski Broadwayu i off-Broadwayu – był współtwórcą, reżyserem muzycznym i dyrygentem między innymi „Those Were The Days”, pierwszego dwujęzycznego musicalu, który otrzymał nagrodę teatralną Drama Desk Award i był nominowany do dwóch nagród Tony.
Duża scena Teatru Żydowskiego
26.08. godz. 14.00, cena: 40-50 zł,
Bilety na wszystkie spektakle do zakupienia w kasie Teatru Żydowskiego (tel. 22 8505656) i na stronie eventim.pl. Dokładny program i aktualne informacje dostępne są na stronie:
VIII Korowód czyli Spotkania z Tańcem Dawnym 24 – 26 sierpnia 2012r.
„Korowód czyli Spotkania z Tańcem Dawnym” to cykliczna impreza poświęcona tematyce tańca dawnego, organizowana przez Staromiejski Dom Kultury przy współpracy z Muzeum Pałacem w Wilanowie, Ogólnokształcącą Szkołą Baletową w Warszawie oraz Związkiem Rzemiosła Polskiego. W tym roku odbywa się już po raz VIII.
Korowód – Spotkania z Tańcem Dawnym, to niezmiennie przestrzeń i czas dla osób zajmujących się tańcem dawnym. Myślą przewodnią festiwalu jest popularyzacja tańca dawnego jak również idei odtwarzania dawnej kultury – z tego względu kluczowym elementem programu są dwa dni, podczas których szeroka publiczność może zapoznać się ze spektaklami opartymi na dawnych choreografiach. Naszym celem jest też integracja środowiska związanego z odtwarzaniem dawnej kultury tanecznej i stworzenie forum do wymiany doświadczeń.
Połączenie tańca, barwnych strojów, zachowań w ciekawy spektakl jest niezapomnianym przeżyciem zarówno dla uczestników jak też zgromadzonej widowni. Festiwal jest swoistą i zachwycającą podróżą w świat kultury minionych wieków.
W imieniu Staromiejskiego Domu Kultury oraz Zespołu Tańca Dawnego Pawanilia zapraszamy serdecznie do wzięcia udziału w ósmej już, edycji Korowodu – Spotkań z Tańcem Dawnym. Nowością tegorocznej edycji Spotkań z Tańcem Dawnym będzie blok programów dla dzieci.
PROGRAM DLA PUBLICZNOŚCI:
24 sierpnia 2012, piątek
12.45 – 13.45 Wykład z historii charakteryzacji Agata Adamowska, Sala Kameralna Staromiejskiego Domu Kultury. Wstęp wolny.
19.00 – 20.30 Wykład z historii biżuterii Paweł i Anna Obłozowie, Sala Kameralna Staromiejskiego Domu Kultury. Wstęp wolny.
25 sierpnia 2012, sobota
11.00 – 16.00 Spektakle zespołów tańca dawnego w Auli Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej w Warszawie, przy ul. Moliera 4/6 . Wstęp wolny, po uprzedniej rezerwacji telefonicznej lub mailowej. Rezerwacja od dnia 11.08.2012 do 23.08.2012, w godzinach 9.00 – 16.00, pod numerem Staromiejskiego Domu Kultury: 228-312-375 lub mailowa: korowod@sdk.pl
26 sierpnia 2012, niedziela
11.00 – 16.00 Spektakle zespołów tańca dawnego w Parku Angielskim Muzeum – Pałacu w Wilanowie. Wstęp po wykupieniu biletów do parku.
Fotografia: Piotr Kosela
Informacje i program szczegółowy na stronie www.korowod.sdk.pl
Kontakt z mediami – Paulina Zając , pzajac@sdk.pl, Tel.: 228-312-375 wew. 141
18 , 19, 25 stycznia – godz. 19:00.
26 stycznia – godz. 18:00.
1, 2 lutego – godz. 19:00.
Król Kier znów na wylocie
na motywach powieści Hanny Krall
(blogteatralny)
Adaptacja sceniczna: Studium Teatralne Zespół: Piotr Aleksandrowicz, Gianna Benvenuto, Piotr Borowski, Waldemar Chachólski, Martina Rampulla Scenografia: Marta Białoborska Kostiumy i projekt plakatu: Agata Nowicka Muzyka oparta na kompozycjach Johna Zorna Podziękowania: Krzysztof Olszowiec, Marek Sułek, Piotr Piszczatowski
Warto zobaczyć pracę Studium Teatralnego w siedzibie teatru przy ulicy Lubelskiej 30/32
O przedstawieniu:
Głównym wątkiem spektaklu jest historia młodej Żydówki, która w trakcie II wojny światowej po ucieczce z getta udaje Polkę i Niemkę, by w ten sposób odnaleźć swojego męża i wyciągnąć go z obozu koncentracyjnego.
Jej miłość staje się wstrząsającym „sposobem” na przetrwanie. Koleje życia bohaterki to historia jej „nie-obecności”, „nie-istnienia”, to los, w którym przestaje być ważne, kim ona sama jest. Liczy się tylko ten, komu pragnie pomóc i w tym celu gotowa jest zrobić wszystko. Wydaje się, że przestaje obowiązywać ją moralność, że nie ma tam miejsca na Boga, że w obliczu sytuacji przerastających ludzką wyobraźnię, konwencjonalne wartości stają się czymś abstrakcyjnym.
W spektaklu widz powinien odnieść wrażenie, że jest to historia opowiadana współcześnie, na jego oczach; że czas nie płynie tutaj linearnie, że dzisiaj jest tylko kolejnym ogniwem w bardzo długim i starym kontinuum. Nie chodzi nam o zrobienie dokumentalnej rekonstrukcji czy też o zbudowanie mitu ofiary, lecz o to, by ukazać ponadczasową moc ludzkiego oddania i miłości.
Po raz pierwszy w Studium Teatralnym nastąpiło też tak silne wychylenie ku jednostce. Poprzednie przedstawienia – Miasto, Północ, Człowiek i następne przedstawiały w istocie los wspólny. Nawet, gdy miały indywidualnych bohaterów – zmierzały ku uogólnieniu, mitom. Teraz nastąpiło zejście ku jednostce, nawet więcej, ku próbie racjonalizacji losów, bez otwierania ich w przestrzeń mitu, transcendencji. Być może właśnie dzięki temu spektakl uzyskał taką precyzję wyrazu.
Tadeusz Kornaś. Didaskalia, nr. 90. Kwiecień 2009. (fragment)
W naszej epoce, w której często nie docenia się tego, jak komfortowe są warunki naszego życia, w której mechanicznie i nagminnie narzeka się na teraźniejszość, gdzie coraz mocniejsze są objawy nietolerancji, ten spektakl przypomni o względności ludzkich ocen i przekonań. (oficjalna strona Studium Teatralnego)
Fotografia teatralna: Paweł Wilewski
Recenzje
The body tells everything about the horror of the war
Gazeta „Barometern” Kalmar, Szwecja, 14/paźdz./2011
Scena jest zimna i pusta, tylko stół i parę krzeseł z metalu – wszystko to w ostrym kontraście do pięknej, pełnej kolorów podłogi z wzorem pochodzącym ze starej, polskiej synagogi zniszczonej podczas II Wojny Światowej. Ten dywan staje się symbolem życia, jakie postacie w przedstawieniu mogłyby wieść. Mogłyby, gdyby nie było wojny. Ale teraz jest wojna. Ta prawdziwa historia o młodej Żydówce imieniem Izolda, która jest gotowa zrobić wszystko, by uwolnić swojego męża z obozu koncentracyjnego, opiera się na motywach powieści Hanny Krall.
Nie jest ona opowiadana w sposób ciągły, lecz poprzez szybkie cięcia pomiędzy różnymi czasami i wydarzeniami podczas wojny i po wojnie. Jesteś zaproszony, by śledzić desperacki wysiłek Izoldy w celu uwolnienia swojego męża oraz by spotkać ją w okresie powojennym, gdy jest bardzo chora. To innego rodzaju, bardzo intensywne cieleśnie, przedstawienie, z którym polski zespół teatralny wystąpił gościnnie. Nigdy nie widziałam, by aktorzy przedstawiali opowieść z tak ekspresyjnym językiem ciała. Oni nie wymawiają dużo słów, ich ciała mówią więcej.
Ekstremalnie wyćwiczeni oddają nieprawdopodobnie dramatyczny obraz wojny i kreują mnóstwo postaci, które Izolda spotyka – od strażników więziennych i gestapowców, którzy ją gwałcą począwszy, a na osobach, które pomagają jej uciec skończywszy. Nawet jeśli jest to straszna historia o okrucieństwach wojny, to jednak opowiada o sile miłości.
Gościnny występ jest wynikiem współpracy Byteatern i Teater WEAK z Vaxjo.
Tina Jeppson.
—
Polska Inwazja
Bogota, Kolumbia – vive.in, 27/06/2009
Widziałem dwa razy spektakl Studium Teatralnego „Król Kier znów na wylocie”, naprawdę było to poruszające doświadczenie.
Od początku, kiedy ubrany na czarno aktor rysuje kredą na podłodze pustej sceny gdzie stoją cztery krzesła i szary stół, do końca, gdy godzina i dwadzieścia minut później aktorka szepcze po polsku: „w porządku”, spektakl delikatnie rekonstruuje dramat Żydów podczas drugiej wojny światowej, koncentrując się na historii Izoldy R., która udaje aryjkę by wyciągnąć męża z obozu.
Ta historia jest jednak punktem wyjścia do głębszej refleksji nad absurdami natury ludzkiej, jej fascynacją unicestwianiem drugiego, lubowaniem się w torturach i poniżaniu.
„Była rodzina”, tymi słowami jeden ze czterech aktorów zaczyna opowiadać historię. Rodzina, rzecz jasna, rozpada się w obliczu nazistowskiego koszmaru. Historia nie jest opowiedziana w sposób realistyczny ani psychologiczny. Łącząc teatr epicki z alegorycznym reżyser Piotr Borowski, zbudował zwarte przedstawienie, w którym aktorzy w nieustannym wewnętrznym napięciu i w ciągłym ruchu próbują ocalić z katastrofy czasu historię, która nie może nigdy być zapomniana.
Dramat Żydów polskich był opowiedziany w kinie i w literaturze wiele razy. Pierwsza rzecz, która przychodzi mi na myśl to wstrząsający film Romana Polańskiego „Pianista”.
„Król Kier znów na wylocie” jest natomiast spektaklem z elementami głęboko teatralnymi; z pustą przestrzenią i kilkoma przedmiotami koncentruje się na intensywności gry aktorskiej, a całość opiera się na ścieżce dźwiękowej (w tym przypadku prawie filmowej), która obecna jest niemal cały czas.
W teatrze zachodnim czasy poprzedzające nazistowskie holokaust były szkicowane w trzydziestu mistrzowskich pociągnięciach Bertolta Brechta w jego mozaice horrorów zatytułowanej Strach i nędza III Rzeszy. Można by powiedzieć, że „Król Kier znów na wylocie” jest anegdotą, która przedłuża się w czasie, tak jakby jeden ze skeczy Brechta rozwijał się do ostatnich konsekwencji.
Dlatego spektakl Polaków nie jest fragmentem ani epizodem, przeciwnie, jest wielkim freskiem, który opowiada wieloletnią historię z dużymi skokami chronologicznymi, z wielopoziomową narracją i z około dwudziestoma postaciami granymi przez czterech bezbłędnych aktorów.
(…)
Sandro Romero Rey
—
Strategia przetrwania.
Didaskalia, nr. 90. Kwiecień 2009.
Nowy spektakl Studium Teatralnego jest zadziwiająco odmienny od poprzednich prac Piotra Borowskiego i jego zespołu. Pierwsza, uderzająca przemiana: tym razem słowo, a dokładniej – opowieść- staje się dominująca materią przedstawienia. Dynamiczne fizyczne akcje sceniczne poszczególnych aktorów zostają wyciszone, stłumione. Powstaje nieco inne aktorstwo niż to, do którego przyzwyczaiło nas Studium (pochwałę rzemiosła wypada wygłosić już na początku), nakierowane na teatr z gruntu literacki.
Przedstawienie to otwiera, jak się wydaje, nowy rozdział w twórczości Studium Teatralnego. Epicka historia, opowiadana i porzucana, odgrywana, komentowana, stanowi budulec spektaklu. Wyciszone zostało natomiast to, co do tej pory było rdzeniem pracy Studium: budowanie bardzo dynamicznych akcji fizycznych, opartych na przekraczających racjonalność, codzienność zachowaniach. Wszystko przepełnione było wtedy chęcią wzlotu. Teraz akcje ujęte zostają w prawie realistyczną strukturę, budując prawdopodobne zachowania postaci. Tylko wyjątkowo, jakby zwolnieni z uwięzi, aktorzy zrywają się do szaleńczej gonitwy, wyostrzają gesty, wybuchają ekspresją.
To trochę tak, jakby dawna estetyka przedstawień Studium Teatralnego została wtłoczona w realistyczny styl. Jednak ta dawna technika ciągle wyłania się z głębi, przekracza konwencje, kryje coś więcej, ogromny naddatek energii. I to bardzo fascynuje. W głębi aktorstwa istnieje bardzo żarliwy, żywy splot energii. Wszystko toczy się zwyczajnie, ale wewnętrzne rozedrganie aktorów stwarza wrażenie, że wciąż tłumiony impuls wywoła w końcu wybuch.
Po raz pierwszy w Studium Teatralnym nastąpiło też tak silne wychylenie ku jednostce. Poprzednie przedstawienia – Miasto, Północ, Człowiek i następne przedstawiały w istocie los wspólny. Nawet, gdy miały indywidualnych bohaterów – zmierzały ku uogólnieniu, mitom. Teraz nastąpiło zejście ku jednostce, nawet więcej, ku próbie racjonalizacji losów, bez otwierania ich w przestrzeń mitu, transcendencji. Być może właśnie dzięki temu spektakl uzyskał taką precyzję wyrazu.
(…)
Tadeusz Kornaś.
Zapraszamy do udziału w nowym projekcie warszawskiego Domu Kultury „Rakowiec”.
SCENA ŚWIATOCZUŁA adresowana jest z jednej strony do studenckich i offowych teatrów, z drugiej – do młodego, poszukującego widza. Przy czym zakładamy, że o wieku naszych odbiorców nie stanowi metryka, ale ciekawość świata i otwartość na dialog z drugim człowiekiem.
Dom Kultury Rakowiec
Scena Światoczuła ruszy na 3 ważnych dla nas poziomach:
A. TEATR : GRAMY– spektakle teatru studenckiego, młodego i poszukującego (X 2012 – VI 2013)
B. TEATR : NAŚWIETLAMY – dyskusja po spektaklu / forum wymiany myśli w Internecie (X 2012 – VI 2013)
C. TEATR : UTRWALAMY – teatralne warsztaty edukacyjne dla pasjonatów teatru (III-V 2013)
TEATR : GRAMY
Od października 2012 do maja 2013 na Scenie Światoczułej w Domu Kultury „Rakowiec” pokażemy 9 starannie dobranych spektakli. Interesuje nas teatr młody, poszukujący, offowy, zaangażowany, studencki. Taki, który może czerpać ze współczesnej dramaturgii, literatury, poezji. Taki, który chciałby mówić o istotnych problemach dotyczących nas wszystkich „tu i teraz”. Taki wreszcie, który eksperymentuje, szuka własnego języka, zadaje pytania, wsadza kij w mrowisko, ale też umie się zabawić. Krótko mówiąc: teatr czuły na świat, który nas otacza i który nas kształtuje.
TEATR : NAŚWIETLAMY
Młody teatr poszukujący to coś więcej. Z czasem może się stać miejscem do życia, azylem, przestrzenią intymną. Chcemy o nim swobodnie porozmawiać, dlatego po każdym spektaklu zapraszamy do dyskusji w tym samym gronie widzów i twórców. Przedłużeniem naszych rozmów będzie Forum Światoczułych, założone w Sieci, otwarte na Wasze głosy, refleksje i uwagi. Forum ruszy od października 2012 r.
TEATR : UTRWALAMY
Żeby mówić i pisać o teatrze, nie wystarczą intuicja i emocje, niezbędna jest także wiedza. Podczas dyskusji po spektaklach oraz w ramach Forum Światoczułych będziemy chcieli rozpoznać Wasze potrzeby i zainteresowania. W pierwszym kwartale 2013 r. wszystkim chętnym zaproponujemy teatralne warsztaty edukacyjne, po których analiza obejrzanego spektaklu nie będzie już dla Was czysto teoretycznym zagadnieniem.
UCZESTNICY PROJEKTU
TEATRY OFFOWE i STUDENCKIE
– zgłaszajcie się! Ta scena jest dla Was.
– każdy teatr nieprofesjonalny, studencki, offowy może się zgłosić do udziału w projekcie;
– komisja kwalifikacyjna dokonuje wyboru zgłoszeń na podstawie przesłanej dokumentacji (opis spektaklu, nagranie, zdjęcia, tekst sztuki) oraz indywidualnego kontaktu z twórcami;
– równocześnie komisja kwalifikacyjna DK „Rakowiec” może z własnej inicjatywy zaprosić teatr do udziału w projekcie;
– zespołom udostępniamy scenę DK „Rakowiec” na max. 2 próby przed przedstawieniem, w tym 1 próbę z akustykiem/oświetleniowcem;
– w ramach Sceny Światoczułej po spektaklu zespół teatralny bierze udział w moderowanej dyskusji z udziałem publiczności, tj. młodzieży oraz wszystkich otwartych na dialog na temat teatru.
ZOSTAŃ NASZYM WIDZEM
Scena Światoczuła to może być krok do prawdziwej… samodzielności w myśleniu o teatrze. Krok w stronę otwartego wyrażania swojego zdania na temat spektaklu, który znajduje się bardzo blisko Ciebie. Wspólnie możemy poczuć, jak znika symboliczna czwarta ściana między widzem i aktorem. Jesteś uczniem, studentem lub bez względu na metrykę – widzem młodym duchem? To znaczy, że jesteś też naszym idealnym odbiorcą, gotowym do indywidualnego i osobistego spotkania z teatrem.
Zapraszamy na cykl niekonwencjonalnych, teatralnych seansów w DK „Rakowiec”.
Prosimy o rezerwacje dla grup więcej niż 10-osobowych. Zachęcamy do stałej współpracy nauczycieli, uczniów i studentów.
„Tańczący z myślami ” – Rutkowski w nowym stand-up comedy!
Po czterech latach od premiery one man show To nie jest kraj dla wielkich ludzi, Rutkowski znowu schodzi do piwnicy na Chłodnej 25. Tym razem powraca z klasycznym stand-up comedy. Tańczący z myślami to stuprocentowy stand-up w najlepszym wydaniu. To jeden dzień z życia Rafała Rutkowskiego, napisany przez Adama Gawędę. Niepoprawny, ostry, szczery, a przede wszystkim szatańsko zabawny.
Rutkowski i Gawęda mówią:
„Stworzyliśmy pierwszy polski stand-up oparty na regułach, bez których nie istnieje prawdziwa komunikacja: nasze wypowiedzi są szczere i osobiste, nie musimy udawać i zmyślać, żeby rozbawiać ludzi – samo życie dostarcza dostatecznie dużo tematów i nie musimy ich kolorować. Absurd i ironia doskonale się dzisiaj mają bez pomocy kabaretowych trików. Nasza wypowiedź ma trwać dłużej niż śmiech po niej, dlatego musi być prawdziwa, czyli szczera i osobista. Ludzie bywają zmienni, ale rzeczywistości nie da się zmienić, za to można ją próbować zrozumieć i wtedy robi się naprawdę śmiesznie. Człowiek dowiaduje się, że nie wie co to jest czas, przestrzeń, dlaczego się urodził, co się stanie jak umrze, i że miłość to zmiany chemiczne w mózgu, a zdrowie zależy od polityki. Dlatego Rafał nie przebiera się za idiotę, a Adam nie przebiera w słowach. Nie istnieją dla nas tematy tabu, ale istnieje dobry smak. Dlatego obnażamy wszystkich, a nie tylko niektórych. Rafał jest aktorem, komikiem – po prostu jest śmiesznym facetem z odpowiednią ekspresją, Adam stara się nie robić nic (jak przystało na człowieka współczesnego renesansu) – po prostu myśli, więc woli nie mówić. To tylko puste definicje, a my nie definiujemy świata na nowo, tylko zauważamy rzeczy absolutnie oczywiste. To niby takie proste, ale prawie każdy z tego wyrasta.”
Chcesz wrócić do rzeczywistości, zobacz STAND-UP COMEDY „Tańczący z myślami”. Przyjdź, przekonaj się, wykryj fałsz i pierwszy rzuć kamieniem (kamienie owinięte w stuzłotówki do nabycia przed występem za sto trzydzieści).
Komisja ds. Monitorowania Sytuacji w Teatrach Publicznych
Wspólna Komisja ds. Monitorowania Sytuacji w Teatrach Publicznych, w składzie: krytycy Łukasz Drewniak i Witold Mrozek, szef IT Maciej Nowak, aktor Jacek Poniedziałek, reżyserki Monika Strzępka i Weronika Szczawińska, reżyser i scenograf Paweł Wodziński oraz aktor Piotr Bąk (ZASP).
Komisja ZASP ds. Monitorowania Sytuacji Teatrów Publicznych zaprasza na otwarte spotkanie – 16 lipca o godz. 17:00 w Instytucie Teatralnym w Warszawie.
więcej na ten temat: http://www.e-teatr.pl/
Cele Komisji
Ma interweniować w sytuacjach kryzysowych w publicznych teatrach, a także wypracować definicję teatru publicznego.
Wywiady z osobami Komisji ds. Monitorowania Sytuacji w Teatrach Publicznych w Polsce:
(różne wywiady z członkami Komisji)
Aby zapewnić jak najlepsze wrażenia, korzystamy z technologii, takich jak pliki cookie, do przechowywania i/lub uzyskiwania dostępu do informacji o urządzeniu. Zgoda na te technologie pozwoli nam przetwarzać dane, takie jak zachowanie podczas przeglądania lub unikalne identyfikatory na tej stronie. Brak wyrażenia zgody lub wycofanie zgody może niekorzystnie wpłynąć na niektóre cechy i funkcje.
Funkcjonalne
Zawsze aktywne
Przechowywanie lub dostęp do danych technicznych jest ściśle konieczny do uzasadnionego celu umożliwienia korzystania z konkretnej usługi wyraźnie żądanej przez subskrybenta lub użytkownika, lub wyłącznie w celu przeprowadzenia transmisji komunikatu przez sieć łączności elektronicznej.
Preferencje
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest niezbędny do uzasadnionego celu przechowywania preferencji, o które nie prosi subskrybent lub użytkownik.
Statystyka
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do celów statystycznych.Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do anonimowych celów statystycznych. Bez wezwania do sądu, dobrowolnego podporządkowania się dostawcy usług internetowych lub dodatkowych zapisów od strony trzeciej, informacje przechowywane lub pobierane wyłącznie w tym celu zwykle nie mogą być wykorzystywane do identyfikacji użytkownika.
Marketing
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest wymagany do tworzenia profili użytkowników w celu wysyłania reklam lub śledzenia użytkownika na stronie internetowej lub na kilku stronach internetowych w podobnych celach marketingowych.
