Kategoria: Teatr Studio

Reżyseria: Grzegorz Bral
Scenografia: Paulina Czernek
Kostiumy: Anna Puchalska
Reżyseria światła: Prot Jarnuszkiewicz
Projekcje: Łukasz Mróz
Obsada:
Ewa Blaszczyk, Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Agata Góral, Edyta Jungowska, Monika Obara,
Małgorzata Rożniatowska, Joanna Trzepiecińska, Przemysław Bluszcz, Krzysztof Franiczek, Jerzy Trela
[udział specjalny w projekcjach], Mirosław Zbrojewicz, Wojciech Zieliński
Czas trwania : 180 minut (bez przerwy)
Data premiery: 02/02/2012

Sierpień Tracy’ego Lettsa to utwór, który krytycy uznali za największe osiągnięcie w dramaturgii amerykańskiej początku XXI wieku. Opinię tę potwierdziła przyznana autorowi w 2008 roku Nagroda Pulitzera – najpoważniejsze wyróżnienie literackie w USA . Sztuka cieszyła się niebywałym powodzeniem u publiczności – na Broadwayu grana była bez przerwy przez trzy lata, a do kasy biletowej ustawiały się długie kolejki; stała się również teatralnym przebojem na wielu scenach europejskich. Co jest przyczyną tak wielkiego, międzynarodowego sukcesu Sierpnia? Najkrócej mówiąc: temat i forma. Tracy Letts, dramatopisarz, ale i aktor, z zawodowym wyczuciem praw sceny, buduje przejmującą historię trzypokoleniowej, oddalonej od siebie rodziny, którą do spotkania i konfrontacji postaw zmusza samobójcza śmierć ojca. Przy pomocy wartkich dialogów autor tworzy soczyste postaci ludzi zagubionych i nieszczęśliwych, którzy nie potrafią zapomnieć o dawno doznanych cierpieniach i wciąż wzajemnie się ranią.

(blogteatralny)

Scenariusz i reżyseria: Kasia Adamik i Olga Chajdas | Przygotowanie wokalne: Aldona Krasucka | Ruch sceniczny: Anna Hop | Asystentka reżysera: Hanna Usarewicz | Projekcje: Kuba Kwieciński | Reżyseria światła: Jacqueline Sobiszewski
Występują: Katarzyna Herman, Karolina Kominek, Stanisław Brudny, Redbad Klijnstra, Przemysław Kosiński, Piotr Ligienza oraz Radosław Jamroż, Mateusz Jordan-Młodzianowski, Bogusław Kudłek, Jędrzej Taranek

Spektakl na podstawie książki Mariusza Szczygła to opowieść o Czechach współczesnych, Bogu i wierze, ale o wierze, której nie ma. To historia ludzi, którzy wierzą, że nie wierzą.
Mariusz Szczygieł pyta: „jak się Państwu żyje bez Boga”?. W Polsce to pytanie niewyobrażalne, w Czechach – oczyszczające. Świadomość totalnej autokreacji. Budowania swojego świata, tworzenia swojego otoczenia. Bez ograniczeń, bez obaw, bez strachu przed omnipotencją. Bez strachu, czyli na luzie. Taka będzie ta sztuka. Na luzie, niewymuszona, podpatrzona, czeska.

Bo czy w Boga trzeba wierzyć? Czy musimy sobie zadawać pytania ostateczne? Czy nie lepiej po prostu napić się piwa? Czy nie lepiej mieć niespodziankę? Grupa bohaterów czeka. A my z nimi. Z humorem, bo humor jest najważniejszy. W końcu jesteśmy w Czechach?

Instytut Reportażu i Teatr Studio zjednoczyły siły, aby na scenie opowiadać o świecie prawdziwym. Nie chcemy zaludniać sceny wymyślonymi postaciami i pokazywać wymyślonych emocji, wymyślonej miłości czy wymyślonej śmierci. Reportaż wynaleziono po to, żeby jak najwięcej ludzi rozumiało innych ludzi. Wierzymy, że jeśli teatr sięgnie po literaturę faktu, pomoże nam lepiej zrozumieć świat.

Plakat teatralny

JÓZEF I MARIA
(blogteatralny)

Przekład:
Danuta Żmij-Zielińska
Reżyseria:
Grzegorz Wiśniewski
Scenografia: Barbara Hanicka
Muzyka: Jacek Grudzień
Światło: Wojciech Puś
Ruch sceniczny:
Izabela Chlewińska
Współpraca dramaturgiczna: Jakub Roszkowski
Występują: Irena Jun, Stanisław Brudny i Marta Ledwoń

Samotność we współczesnym konsumpcyjnym świecie to główny wątek najnowszego spektaklu Teatru Studio pt. „Józef i Maria”, w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego.

– Sztuki austriackiego dramatopisarza, Petera Turriniego, znanego z radykalnych poglądów i artystycznych prowokacji, kilkakrotnie były już wystawiane na deskach Teatru Studio. „Józef i Maria” to spektakl kameralny, w którym Turrini odchodzi od uprawianej w latach 60-tych i 70-tych dramaturgii szoku. – powiedział reżyser, Grzegorz Wiśniewski.

Tytułowi bohaterowie to obcy sobie ludzie, sprzątaczka (Irena Jun) i stróż nocny (Stanisław Brudny), którzy spotykają się w zamkniętym na czas Bożego Narodzenia domu handlowym. Zbliża się wieczór wigilijny. Rozpoczynają rozmowę, która prowadzi ich daleko w przeszłość. Opowiadają o swojej młodości, na którą wpłynęły dwudziestowieczne totalitaryzmy. Przedstawiają dzieje swoich złudzeń i rozczarowań, aby w rezultacie odkryć przed sobą swoją aktualną sytuację. Są ludźmi starymi i samotnymi, odrzuconymi przez świat agresywnego kapitalizmu. Dialogi Józefa i Marii stopniowo odsłaniają skrywane przez nich uczucia i emocje, a zarazem drastycznie demistyfikują fałsz współczesnych stosunków społecznych.

Fotografia teatralna: Krzysztof Bieliński

IDIOTA
na motywach powieści Fiodora Dostojewskiego
w przekładzie Jerzego Jędrzejewicza
(blogteatralny)

scenariusz i reżyseria
Grzegorz Bral
scenografia
Marcin Jarnuszkiewicz
kostiumy
Beata Nyczaj
muzyka
Jacek Hałas, Maciej Filipczuk
konsultacja ruchu scenicznego
Weronika Pełczyńska
reżyseria światła
Mateusz Sośniak
Aktorzy
Justyna Bielecka, Marta Dobecka, Agata Góral, Agata Meilute, Olga Paszkowska, Janusz Andrzejewski, Aleksander Bednarz, Mateusz Lewandowski, Przemysław Kosiński, Marek Kulka, Adam Pater, Krzysztof Strużycki, Maciej Wyczański
Premiera 11 października 2011

Przedstawienie jest rezultatem wielomiesięcznej pracy studyjnej.  Grzegorz Bral, odwołując się do swoich doświadczeń i osiągnięć w teatrze laboratoryjnym, sformował zespół aktorów, z którymi podjął żmudny proces odczytywania relacji między głównymi postaciami i konstruowania ich teatralnego kształtu.

Przygotowujący „Idiotę” aktorzy, którzy po raz pierwszy spotkali się z Bralem, przeszli intensywny trening oparty na uprawianej przez niego technice. Reżyser, wybierając aktorów, przyjął zasadę, że ich wiek powinien być zgodny z wiekiem postaci, które grają, stąd w obsadzie „Idioty” przeważają ludzie młodzi. W przedstawieniu znaczący udział ma także kilku aktorów z wieloletnim doświadczeniem.

Sztukę oparto na wybranych motywach powieści Fiodora Dostojewskiego, jako najbardziej znaczącą scenę reżyser wybrał scenę przyjęcia urodzinowego u Nastazji Filipowny. Kluczem do odczytania spektaklu jest nie tyle narracja – świadomie nielinearna, poetycka, „skojarzeniowa”, ile przede wszystkim jego struktura muzyczna – muzyczność obrazu, ruchu, tekstu.

– Spektakl powstał w wyniku szczególnego połączenia materii literackiej Dostojewskiego z techniką aktorstwa, zwaną techniką koordynacji – powiedział reżyser Grzegorz Bral. – Polega ona na zharmonizowaniu obrazu, słowa, ruchu i muzyki oraz stworzeniu dynamicznej struktury, w której te elementy wzajemnie współdziałają .

Fotografia teatralna: Krzysztof Bieliński

Teatr Studio im. St. Ignacego Witkiewicza w Warszawie

„Artaud. Sobowtór i jego teatr”
(na motywach pism i żywotów Antonina Artauda)
w reż. Pawła Passiniego
data premiery: 19 maja 2011 r.

reżyseria: Paweł Passini
dramaturg: Anna Cygankiewicz
scenografia: Zuzanna Srebrna
muzyka: Daniel Moński, Paweł Passini
wizualizacje: Maria Porzyc
kostiumy: Anita Bojarska
asystent kostiumografa: Anna Byś

Obsada:

Aktorzyca Artaud – Lena Frankiewicz
Pre-Artaud – Agata Góral
Nad-Artaud – Marek Oleksy
Quasi-Artaud – Szymon Czacki
Śmierć Artaud – Katarzyna Sobiszewska
Anty-Artaud – Janusz Stolarski
Antoni-z-Toni – Katarzyna Tadeusz
Antonin Artaud – Przemysław Wasilkowski
Pseudo-Artaud – Maciej Wyczański

Przedstawienie o Antoninie Artaud, oparte na materiałach biograficznych, pismach i manifestach, rekonstrukcjach prób i libretcie opery Astronom to oryginalna propozycja uznanego reżysera młodego pokolenia, Pawła Passiniego. Emblematyczna postać światowego teatru, patrona antropologii teatralnej i kontrkulturowego nurtu w teatrze XX wieku, zanurzona zostanie ponownie w żywiole sztuki scenicznej. Trudno o lepsze miejsce do takiej prezentacji niż warszawski teatr Studio.

Artaud (Marek Oleksy) – fot. K. Bieliński

Paweł Passini – reżyser i twórca muzyki teatralnej. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Laureat wielu prestiżowych nagród. Wspólnie z Stowarzyszeniem Teatralnym Chorea stworzył pierwszy w Europie teatr internetowy neTTheatre.  Laureat Złotej Maski za najlepszy spektakl sezonu 2005/06 za “Ifigenię w Aulidzie”, Nagrody Głównej XXIX Opolskiego Festiwalu Konfrontacje Klasyki za reżyserię “Klątwy” oraz Grand Prix Prapremier za spektakl „Turandot”.

Antonin Artaud – żyjący w latach 1886-1948 francuski myśliciel teatru, dramatopisarz i aktor. Jedna z największych osobowości europejskiego teatru – ojciec sztuki performatywnej i ikona antypsychiatrii.

Większość życia spędził w sanatoriach i zakładach psychiatrycznych. Był jednym z pierwszych pacjentów leczonych metodą elektrowstrząsów. Po latach jego przypadek został uznany za sztandarowy dla ruchu antypsychiatrii według którego choroba psychiczna jest wywołana chorobą społeczeństwa, a chory psychicznie jest odzwierciedleniem nienormalnych stosunków społecznych. Życie i twórczość Artauda tworzą intrygującą legendę o współczesnym teatrze, legendę opowiadającą o pasji tworzenia i cierpieniu istnienia.
Autor kilkudziesięciu książek z zakresu teorii teatru m.in. „Teatr i jego sobowtór” i „Teatr okrucieństwa” oraz skandalizującej powieści „Heliogabal albo anarchista ukonorowany”. Jego teksty wywarły ogromny wpływ na twórców XX wieku takich jak Jerzy Grotowski, Peter Brook, Judith Malina i Julian Beck. Polskim czytelnikom znany za sprawą tłumaczeń Jana Błońskiego i Bogdana Banasiaka oraz książki „Święty Artaud” Leszka Kolankiewicza.

Spektakl „Artaud. Sobowtór i jego teatr” to polska prapremiera pism autora „Teatru Serafina”. Poprzez działania wielu sobowtórów przywołujemy postać Księcia Teatru, próbując odgadnąć jego prawdziwą naturę. Multimedialne przedstawienie tworzą sceny-refleksy z życia poety: próby z aktorami Teatru im. Alfreda Jarry, współpraca z kompozytorem Edgardem Varese nad operą „Astronom”, wyprawa do Indian Tarahumara, terapia w szpitalu w Rodez i przedśmiertny pobyt w zakładzie Ivry- sur- Seine na przedmieściach Paryża.

W spektaklu wykorzystano fragmenty tekstów Antonina Artaud:

• Les nouvelles révélations de l’être (Nowe objawienia bytu);
• Le théâtre de la cruauté (Teatr okrucieństwa);
• Pour en finir avec le jugement de Dieu (Skończyć z sądem bożym) w przekładzie Bogdana Banasiaka;
• Héliogabale ou l’anarchiste couronné (Heliogabal albo anarchista ukoronowany) w przekładzie Bogdana Banasiaka i Krzysztofa Matuszewskiego;
• Le Théâtre et son Double – Le Théâtre de Séraphin (Teatr Serafina [w:] Teatr i jego sobowtór) w przekładzie Jana Błońskiego;
• Il n’y a plus de firmament (Upadek sklepienia) w przekładzie Anny Cygankiewicz.

Licencja na wystawienie utworów Antonina Artauda – Editions Gallimard.

Serdecznie zapraszamy też Państwa 21 maja 2011 o godz. 14:00 do kawiarni Bratnia Szatnia w Teatrze Studio, gdzie odbędzie się interdyscyplinarny panel dyskusyjny wokół najnowszej premiery – „Artaud. Sobowtór i jego teatr” – Astronom. Pasja, sztuka i nauka.

Przedstawiciele astronomii, humanistyki, muzyki oraz twórcy przedstawienia „Artaud. Sobowtór i jego teatr” spróbują odpowiedzieć m.in. na pytanie jakie są konsekwencje bezwstydnego zaglądania ciałom niebieskim w oczy… (materiał nadesłany: więcej na stronie Teatru Studio – http://www.teatrstudio.pl/artaud/intro.html

Artaud (A. Góral, s. Czacki, L. Frankiewicz, M. Oleksy) – fot. K. Bieliński

Artaud (P. Wasilkowski) – fot. K. Bieliński

Przed odejściem w stan spoczynku
Komedia o duszy niemieckiej
Vor dem Ruhestand. Eine Komodie von deutscher Seele
Thomasa Bernharda

w przekładzie Danuty Żmij-Zielińskiej

reżyseria: Michał Kotański
scenografia: Paweł Walicki
opracowanie muzyczne: Ksawery Szlenkier
występują: Ewa Dałkowska, Agnieszka Roszkowska, Mirosław Zbrojewicz

„Komedia o duszy niemieckiej” – takim podtytułem opatrzył tę sztukę autor. Komedia? O upiorach nazizmu?… Zjadliwość i demaskatorska pasja pozwala Bernhardowi – bogowi austriackiego teatru – obnażyć przedziwne mechanizmy, w jakie wyposażona jest do dziś psychika uwikłanego w ponurą przeszłość mieszczucha. Ta, być może najlepsza ze sztuk Bernharda, jest również „portretem rodzinnym we wnętrzu”.
Relacje pomiędzy bohaterami nie są pozbawione komplikacji i perwersji. Mają również pewien wymiar symboliczny: ich modele i trwające latami współżycie to podskórny układ sił w społeczeństwie, jak je widzi i opisuje autor. To teatr, gdzie gra się role, zamienia kostiumy i maski. To komedia, która nie chce się zakończyć… (materiał nadesłany)

Więcej o przedstawieniu na stronie Teatru Studio: http://www.teatrstudio.pl/przedodejsciem/intro.html

O autorze:
Thomas Bernhard – austriacki pisarz i dramaturg, często krytykowany w Austrii jako Nestbeschmutzer (dosł. kalający własne gniazdo)
więcej o pisarzu – Thomas Bernhard

Nawet gdy wichura
Recital Ewy Błaszczyk

Wykonawcy:

Ewa Błaszczyk i zespół w składzie:
Marcin Partyka – instrumenty klawiszowe
Andrzej „e-moll” Kowalczyk – gitara i vocal
Sebastian Feliciak – saksofony
Marianna Janczarska – gitara i vocal
zdjęcia: Krzysztof Bieliński, Kowalczyk

Opis:

Znaleźć tu można bogactwo stanów ducha i różnorodność nastrojów. Całość, mimo dramatycznego zapisu losu, tchnie optymizmem. Poruszająca opowieść o walce z tym, co nie do pokonania, o sensie życia, losie i nadziei.
W programie magiczne teksty autorstwa m.in. Agnieszki Osieckiej, Doroty Czupkiewicz, Jacka Kleyffa, Włodzimierza Wysockiego, Jacka Janczarskiego, ks. Jana Twardowskiego z muzyką Satanowskiego, Iwanowej, Tabędzkiego, Możdżera, Grechuty, Koniecznego, Partyki.
Artystce towarzyszyć będzie 3 osobowa grupa muzyków (piano, gitara i saksofony), a wsparciem, nie tylko duchowym, ale także wokalnym i muzycznym (gitara), służyć będzie córka – Mania Janczarska.

(materiał nadesłany: Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza
Pałac Kultury i Nauki  – więcej na stronie teatru: http://www.teatrstudio.pl/teatr/sp_wichura.html )

Fotografie ze spektaklu:

Ćwiczenia z Ionesco
(blogteatralny)

reżyseria: Grzegorz Bral
opracowanie scenariusza: Grzegorz Bral,
Krzysztof Majchrzak
muzyka: Jacek Hałas
scenografia: Bohdan Cieślak
kostiumy: Grupa MIXER
efekty specjalne: Zbigniew Modej STUNTS INCORPORATED POLAND
choreografia: Aleksandra Lemm
reżyseria światła: Tomasz Walesiak
asystent reżysera: Krzysztof Strużycki
występują:
Marta Dobecka, Lena Frankiewicz, Irena Jun, Marta Malinowska, Monika Obara, Monika Świtaj, Stanisław Brudny, Dariusz Jakubowski, Mateusz Lewandowski, Janusz Stolarski, Krzysztof Strużycki

O przedstawieniu

„Ćwiczenia z Ionesco” to kilka etiud, z których każda odnosi się do fragmentów z innej sztuki autora. Są etiudy oparte na tekście, są też oparte na milczeniu i samym ruchu, są też etiudy będące połączeniem tekstu, ruchu i obrazu. Naszym założeniem było powołanie nieco odrębnej konwencji do każdej etiudy. Kiedy czyta się sztuki Ionesco, stereotypowe przyporządkowywanie go do „teatru absurdu” wydaje się nieaktualne. To życie jest groteskowe i absurdalne. Ionesco jedynie wydobywa z rzeczywistości to, co w niej i tak jest zawarte. A że czasem brzmi to groteskowo? Cóż: „Literatura jest obsesją. Nie ma obsesji, nie ma literatury. Zdrowie nie jest ani poetyckie, ani literackie. Nerwica to przejaw kondycji ludzkiej, jest echem warunków, które nie są zawinione przez pisarza. To życie, w którym nie da się żyć!” (Ionesco)

„Ćwiczenia z Ionesco” w reżyserii Grzegorza Brala to znakomity miniprzegląd twórczości mistrza teatralnego absurdu, a przy tym nowe spojrzenie na jego dobrze znane utwory.
Filip Przedpełski, Newsweek

Fragmenty recenzji

Bral w duecie z Majchrzakiem pokazali jak wiele jeszcze zagadkowych ścieżek może jeszcze prowadzić do sensu zapisanego w tych utworach, które – wydawałoby się tak dobrze znamy. (…) Spektakl trwa zaledwie godzinę, jest gęsty od znaczeń, z imponującymi partiami wokalnymi, gorący emocjonalnie.
Tomasz Miłkowski, Przegląd

Pomysł Grzegorza Brala by na scenie Teatru Studio pokazać rys twórczości mistrza absurdu, wykorzystując do tego kilka etiud opartych na fragmentach sztuk autora, sprawdza się idealnie. W „Ćwiczeniach z Ionesco” jest to, co istotne było dla dramaturga: nieograniczona wyobraźnia, tragizm obok komizmu, absurd egzystencji, strach przed śmiercią I duch Ionesco.
Lidia Raś, Polska The Times

W pierwszej kolejności w spektaklu Brala uderza jego niezwykła plastyczność. Reżyser tworzy gotowe obrazy – statyczne bądź ruchome, dialogowe bądź pantomimiczne, ale zawsze piękne w swojej formie.
Karolina Matuszewska, „Mózg Ionesco na scenie”, Nowa Siła Krytyczna

Plakat

Fotografia teatralna: Krzysztof Bieliński