Kategoria: Teatr Powszechny

Fundacja CHÓR KOBIET zaprasza na warszawskie pokazy spektaklu HYMN DO MIŁOŚCI w reżyserii Marty Górnickiej, które odbędą się 18 i 19 grudnia 2018 roku o godzinie 20:30 w Teatrze Powszechnym im. Zygmunta Hübnera w Warszawie (ul. Jana Zamoyskiego 20).

………………….
HYMN DO MIŁOŚCI to spektakl o Europie, która zwiera szyki. Kolejne narody podnoszą okrzyk: Oddajcie nam nasz kraj! A Polacy gorliwie stają w tym chórze. To też spektakl o tym, że każdy naród lubi zapominać. A ludzie-bomby są już tak wkurzeni, że wybuchają. I w ten sposób wszystko się powtarza.

HYMN DO MIŁOŚCI został wyróżniony nagrodami za muzykę, choreografię, scenografię oraz kostiumy na 10. Międzynarodowym Festiwalu BOSKA KOMEDIA w Krakowie (2017). W rankingu Miesięcznika „TEATR” HYMN DO MIŁOŚCI został uznany za NAJLEPSZY MUZYCZNY SPEKTAKL w POLSCE w sezonie 2016/2017.

Marta Górnicka nominowana jest do tegorocznej nagrody „Paszport Polityki” w kategorii TEATR.
……………………….
HYMN DO MIŁOŚCI był prezentowany podczas wielu festiwali teatralnych w Europie m.in.: w Austrii (Festival of Regions w Machtrenk), Grecji (Athens and Epidaurus Festival), Niemczech (Berliner Herbstsalon Festival, SPIELART Festival w Monachium, Lessingtage Festival w Thalia Theater w Hamburgu), Francji (SENS INTERDITS w Théâtre des Célestins, Théâtre le Maillon oraz NEXT Festival w Villeneuve d’Ascq), Włoszech (Mittelfest Festival), Holandii (SPRING in Autumn w Utrechcie), a także w Polsce w ramach Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego DIALOG we Wrocławiu oraz Międzynarodowym Festiwalu BOSKA KOMEDIA w Krakowie. 12 grudnia spektakl zostanie pokazany na 20. New European Theatre w Moskwie. W planach na 2019 rok zaplanowane są pokazy przedstawienia m.in na ASPHALT Festival w Dusseldorfie i Kaserne Basel w Szwajcarii.

Spektakl powstał w koprodukcji Fundacji CHÓR KOBIET, Teatru Polskiego w Poznaniu, Ringlokschuppen Ruhr i Maxim Gorki Theater Berlin. Partnerami projektu, współfinansowanego przez Miasto Stołeczne Warszawa, są Goethe-Institut i Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski.

„Zofia” Anna Wakulik
Reżyseria: Beniamin Bukowski
Kostiumy: Elżbieta Radke
Muzyka: Aleksandra Goetzen
Światło: Maciej Majchrzak
Obsada: Małgorzata Pieńkowska

Czas spektaklu: 60 minut bez przerwy.

Ile trwa tydzień, jeśli składa się z nieustającej niedzieli?
Kim są starsze panie w tramwajach? Te, których powolne ruchy ironicznie komentują młodzi i zdrowi? Co myśli trzydziestolatka, gdy bawi się z dziećmi? Do czego tęsknią panie w domu starców? Co jest w głowie czterdziestolatki, która musi pogrzebać dzieci?
Zofia to historia jednego życia, w którym mieściło się żyć co najmniej kilka. To historia, która nie dzieje się w podręcznikach, tylko w pojedynczym istnieniu. To wreszcie historia tych, którzy musieli dać sobie radę z najcięższym zadaniem po wojennej zawierusze – z życiem.
Tekst inspirowany jest biografiami matek Powstańców Warszawskich (m.in. Zofii Rodowiczowej, matki porucznika Jana Rodowicza pseudonim „Anoda”)

Jak opowiedzieć o Zofii? Niezmiernie łatwo popaść w gotowe klisze, sięgając po martyrologiczną laurkę, albo – przeciwnie – lekkomyślnie odcinając się od niemodnego dzisiaj heroizmu. Prawdziwą sztuką jest odrzucenie tych prostych figur w poszukiwaniu autentyzmu ludzkiego doświadczenia.
Tekst Ani Wakulik ucieka przed pułapkami uproszczeń. Ważniejsze są w nim moralne dylematy, poczucie odpowiedzialności i poczucie winy, nadzieja i rozpacz. I właśnie ten uniwersalizm staraliśmy się oddać w pracy nad spektaklem.
– Beniamin Bukowski, reżyser

Ile ludzi, tyle historii… Przestrzeń teatru pozwala przywrócić jedną z tych ważnych – historię opowiedzianą narracją matki Jana Rodowicza „Anody”, która na tydzień przed 27. urodzinami syna dowiedziała się, że zginął po upadku z okna IV piętra gmachu Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego.

Ta niezwykła, dramatyczna historia musiała trafić na deski teatru, dlatego o jej opowiedzenie poprosiliśmy panią Annę Wakulik.

Zofia mówi: „ Mój syn umarł. A pięć lat później drugi. Miał tyle lat co ty. Torturowali go. Powiedzieli: krwotok z tętnicy głównej spowodowany upadkiem z okna. Ale to nieprawda.”
Młodzi twórcy spektaklu, we współpracy z Małgorzatą Pieńkowską tworzą opowieść o doświadczeniu matek pokolenia Kolumbów. O traumie po śmierci dzieci, zakamarkach pamięci, przemijaniu i bezradności wobec wojny i stalinowskiego terroru.

W imieniu Narodowego Centrum Kultury zapraszam do obejrzenia monodramu Zofia.
– Krzysztof Dudek, Dyrektor Narodowego Centrum Kultury

Anna Wakulik

(ur. 1998 r.) – dramatopisarka. W latach 2012-2014 kierownik literacki Teatru im. L. Solskiego w Tarnowie. Autorka sztuk Zażynki (Teatr Polski w Poznaniu, reż. Katarzyna Kalwat; The Royal Court Theatre w Londynie, reż. Caroline Steinbeis; sztuka była nominowana do London Evening Standard Theatre Awards 2013, zdobyła Nagrodę Dziennikarzy w konkursie Metafory Rzeczywistości, znalazła się w finale Ogólnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej), Bohaterowie (Teatr im. L. Solskiego w Tarnowie, reż. Ewelina Pietrowiak). Finalistka Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej za tekst Krzywy domek (2010), Wasza wysokość (2014), Dziki Zachód (2015). Laureatka konkursu dramaturgicznego Teatru Wybrzeże za tekst Elżbieta H. (2011). Publikowała w „Dialogu”. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2013) i Marszałka Województwa Pomorskiego (2009, 2010, 2015).

Beniamin Bukowski

(ur. 1991 r.) – student IV roku reżyserii teatralnej na Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej im. L. Solskiego w Krakowie i IV roku MISH Uniwersytet Jagielloński (filozofia, historia sztuki). Wyreżyserował spektakl Kaligula wg Alberta Camus z teatrem studenckim Remedium UJ (2012) i Wdowy Sławomira Mrożka w Teatrze Mazowieckim (2014). Finalista konkursu na debiut reżyserski w Teatrze Studio (2014). Półfinalista Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej za tekst Rzeczpospolita (albo W obozie wroga) (2014); obecnie w finale tegorocznej edycji z tekstem Niesamowici bracia Limbourg. Laureat kilkunastu konkursów literackich, m.in.: Grand Prix w ogólnopolskim konkursie poetyckim Następcy Herberta, I miejsce w konkursie rzeszowskiego Teatru Maska w kategorii dramat, I miejsce w jubileuszowym XXX ogólnopolskim Hyde Parku Literackim w kategorii proza. Publikował m.in. w „Więzi”, „Nowej Okolicy Poetów”, „Fragile”, jego teksty ukazały się również w „Tygodniku Powszechnym”, „Znaku” i „Arteriach”. Dwukrotny stypendysta Stypendium Rektora PWST za wybitne osiągnięcia, stypendysta Stypendium Rektora UJ, stypendysta Krajowego Funduszu na rzecz Dzieci.

Małgorzata Pieńkowska

(ur. 1965 r.) – aktorka i producentka. Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. W latach 1988 – 1995 związana z Teatrem Polskim w Warszawie. W kolejnych latach (1996 – 2011) aktorka Teatru Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie. Gościnnie występowała na deskach Teatru Scena Prezentacje i Teatru Kwadrat. Zagrała w ponad 20-stu realizacjach Teatru Telewizji. Brała udział w słuchowiskach Teatru Polskiego Radia oraz dubbingu. W 2012 r. wyprodukowała spektakl Więzi rodzinne Daniela Gordona, w którym gra jedną z głównych ról. Laureatka wielu nagród m.in. za rolę w przedstawieniu Czyste szaleństwo na VI Ogólnopolskim Przeglądzie Spektakli Dyplomowych Szkół Teatralnych w Łodzi, nagroda TVP za rolę w Teatrze Telewizji Księżyc świeci nieszczęśliwym.

Plakat do spektaklu

Producent: Narodowe Centrum Kultury

Premiera monodramu „Zofia” Anny Wakulik w reżyserii Beniamina Bukowskiego w Teatrze Powszechnym im. Zygmunta Hübnera w Warszawie 09 maja 2015, Scena Mózg Powszechny

Fot. Monika Motor
Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera
Ul. Jana Zamoyskiego 20
03 – 801 Warszawa

BILETY w cenie 30/35 zł.
Rezerwacja:
Tel. 22 818 48 19
e-mail: bow@powszechny.com
poniedziałek – piątek 9.00-16.00

On-line:
www.powszechny.com

Tekst: Bogusław Schaeffer
Reżyseria: Bogusław Schaeffer
Muzyka: Bogusław Schaeffer
Obsada: Bogdan Słomiński, Grzegorz Matysik

Ostatnia Sztuka

„Ostatnia Sztuka” to credo artystyczne Bogusława Schaeffera.
Ta, aktualnie ostatnia sztuka, kontrastuje z poprzednimi w wielu punktach. Składa się jakby z dwu sztuk – różnych, ale odpowiednio zestrojonych. W całości jest najważniejszy upadek kultury – napisał Bogusław Schaeffer w didaskaliach swojej „Ostatniej sztuki”, którą stworzył specjalnie dla dwójki krakowskich aktorów Grzegorza Matysika i Bogdana Słomińskiego. Co więcej, sam autor wyreżyserował prapremierowe przedstawienie oraz skomponował do niego muzykę.

„Ostatnia sztuka” jest dla Schaeffera rodzajem podsumowania, rozliczenia artysty z szeroko rozumianą kulturą. Jest to także od lat oczekiwany powrót wybitnego artysty, kompozytora i dramatopisarza do źródeł jego zainteresowań scenicznych. Pasjonująca – rodem z teatru absurdu – historia będąca swoistym alter ego autora uwikłanego w relację autor-aktor. Może być odczytywana z jednej strony jako rozliczenie twórczości dramatopisarskiej Schaeffera, z drugiej jako studium skomplikowanego procesu powstawania dzieła scenicznego.

To także refleksja nad współczesnym teatrem, pracą i miejscem aktora i rolą dramatopisarza. Napisana niezwykle wartko, z typowym dla mistrza Schaeffera językiem, jest prawdziwą literacką ucztą. – To jest o teatrze, o sztuce, o życiu, o przewrotności i przede wszystkim o relacji autor-aktor. I o świecie, jednej, wielkiej męce twórczej – mówi Grzegorz Matysik i cytuje fragmenty „Ostatniej sztuki”:

Pracuję, w bardzo trudnych warunkach. Kiedy siadam rano do pracy, zawsze pojawi się jakaś menda, w jakieś sprawie. To nie jest praca, to jest straszliwa męka. Świat jakoś mi nie pomaga, nie pozwala mi rozwinąć skrzydeł, tłamsi mnie i pomniejsza. Na przykład on. Nachodzi mnie raniutko, bezpardonowo i perfidnie, niczym jakiś Mefisto w obesranym płaszczu.

„Ostatnia sztuka” to zwieńczenie rozważań Schaeffera na temat teatru. W poprzednich dramatach – m.in. „Kwartet dla czterech aktorów”, „Scenariusz dla trzech aktorów”, „Scenariusz dla nieistniejącego, lecz możliwego aktora instrumentalnego” – prześwietlił prace aktorów, reżysera, scenografa i ich wzajemne relacje. Tym razem, po raz pierwszy na warsztat wziął aktora i autora i ich twórczy związek. Co nieczęste u Schaeffera buduje on linearną fabułę. Jak zawsze nie zrezygnował z tak charakterystycznego dla swojej twórczości absurdu, dzięki któremu osiąga efekt komizmu. – W Schaefferze najcenniejsze jest to, że potrafi sam się z siebie śmiać. Zaprasza także twórców teatru i widzów do nabrania dystansu do samych siebie, do nie traktowania się zbyt poważnie, bo tak łatwiej żyć. U niego nic nie jest takie, jakie się na pierwszy rzut oka wydaje. Wszystko może się odwrócić w każdą stronę. Nie można nic  przewidzieć – dodaje Bogdan Słomiński.
Po raz kolejny Schaeffer napisał tekst będący swoistą partyturą dla aktorów, dającą możliwość interpretacji, improwizacji oraz zaprezentowania bogactwa warsztatu i popisów aktorskich.

Nie gadaj to najlepsza scena jaką można mieć. Mnie się ona podoba .Tkwi w niej mnóstwo rzeczowej prawdy. Człowiek współczesny tęskni za prawdą, prawda???

Prapremiera: 4 lutego 2014, Teatr Powszechny
Premiera krakowska: 7 lutego 2014, Teatr Groteska
www.schaeffer.pl

Fotografia teatralna: