Imię (Le Prénom)
tłumaczenie Barbara Grzegorzewska
Produkcja: Tito Productions K.Fukacz-Cebula D.Słonina Reżyseria: Grzegorz Chrapkiewicz Scenografia: Wojciech Stefaniak Kostiumy: Justyna Woźniak Obsada: Edyta Olszówka, Dorota Krempa, Szymon Bobrowski, Marcin Hycnar, Wojciech Malajkat
Scena na Woli
Teatr Dramatyczny, na Scenie na Woli gości nowy spektakl realizowany przez Tito Productions (producenta przedstawień m.in. „Boeing Boeing”, „Histerie miłosne” i „I love you”). Jest to inscenizacja francuskiej sztuki pt. „Imię” w reżyserii Grzegorza Chrapkiewicza.
Ekranizacja Imienia ściągnęła do kin rekordową liczbę widzów. Nakręcony w 2013 roku film otrzymał dwa Cezary oraz trzy nominacje (w tym za najlepszy scenariusz adaptowany). Dobrze napisane, dowcipne dialogi i wyraziste postaci, to komediowe atuty „Imienia”, porównywanego często do „Boga mordu” (filmowa „Rzeź” Romana Polańskiego). „Imię” nie jest komedią pozbawioną refleksji, a śmiech bywa tutaj gorzki.
Akcja spektaklu rozgrywa się w ciągu jednego wieczoru, podczas kolacji wyprawianej przez profesora literatury Pierre’a (Szymon Bobrowski) i jego żonę Elisabeth (Edyta Olszówka) w ich paryskim mieszkaniu. Wieczorem gospodyni zaserwuje wyśmienite potrawy kuchni marokańskiej, pan domu zaimponuje gościom powiększonym o kolejne tomy księgozbiorem. Zdecydowanie zapowiada się udana kolacja. Zaproszeni goście to przyjaciel domu, puzonista – Claude (Marcin Hycnar), brat Elisabeth – błyskotliwy przedsiębiorca Vincent (Wojciech Malajkat) oraz jego dużo młodsza ciężarna partnerka Anna (Dorota Krempa). W tym gronie przebieg spotkania zdawał się przewidywalny. Jednak tym razem typowe, drobne sprzeczki przerodzą się w prawdziwą bitwę. Całe zamieszanie wywoła z pozoru niewinne pytanie o planowane imię dla dziecka.
Imię – w Teatrze Dramatycznym, na Scenie na Woli
Edyta Olszówka, Dorota Krempa, Szymon Bobrowski, Marcin Hycnar, Wojciech Malajkat
Ewa Gawlikowska-Wolff / Elżbieta Chowaniec
GRY EKSTREMALNE
scenografia, kostiumy Zuzanna Srebrna muzyka i dźwięk Agnieszka Lucya (śpiew) i Tomasz Kurowski reżyseria świateł Andrzej Król wizualizacje Katarzyna Szarek asystent reżysera Wiktoria Konopko Obsada:
Julka/Ewa – Anna Gorajska
Tomek/Mąż – Rafał Fudalej (gościnnie)
Anestezjolog/Brat – Robert T. Majewski
Asystent anestezjologa, Młodszy facet/Frycu – Kamil Siegmund
Mama/Matka – Elżbieta Kijowska (gościnnie)
Tata/Ojciec – Henryk Niebudek
Pielęgniarka /Sabina – Zuzanna Grabowska
Lekarz onkolog /Lekarz – Maciej Wyczański
Pani Zofia – Małgorzata Niemirska
Starszy facet/Ksiądz – Janusz R. Nowicki
Nie lubię cytryny w plasterku do herbaty, ani wody gazowanej jako dolewki do chłodzenia napoju. Rozbijam jajko zawsze od węższej strony, a jak chcę zjeść delicję, to najpierw obgryzam dookoła galaretkę. Moja metoda na raka? Wylizywanie ucha przez psa. Albo opcja, że guza wysmarkam, a obrzęk wysikam, ale jestem dopiero w fazie patentowania tego pomysłu.
Ewa Gawlikowska-Wolff
1983 – 2012
Spektakl non-fiction oparty na historii zmarłej na glejaka mózgu młodej dziewczyny. Kiedy u Ewy zdiagnozowano nowotwór, postanowiła opowiedzieć o swojej chorobie, bólu i nadziei. Chciała, żeby jej rak był po coś. Ewa Gawlikowska-Wolff jako studentka Szkoły Dramatu napisała pierwszą część „Gier ekstremalnych”. Umarła w lipcu 2012 roku. Po jej śmierci sztukę dokończyła dramatopisarka Elżbieta Chowaniec. Powstała opowieść o tym, jak ekstremalna sytuacja weryfikuje marzenia, plany, relacje z bliskimi.
reżyseria Joanna Grabowiecka
Premiera 12 października 2013 – Scena na Woli im. T. Łomnickiego
Patronami spektaklu są Fundacje Chustka i Rak’n’Roll.
„Gry ekstremalne” to projekt Laboratorium Dramatu, które w październiku 2013 obchodzi 10-lecie istnienia.
Kontrowersyjny One Man Show, powstały we współpracy z historykami i archeologami. Na oczach widzów Pan Rekonstruktor będzie przenosił się w czasie. Poznamy dawne obyczaje, zapomniane języki i wojny. Poznamy przeszłość, żeby wiedzieć jaka będzie przyszłość. Rekonstruktor odsłoni najboleśniejsze polskie traumy, rozdrapie ukryte rany. Bo jest on połączeniem detektywa, szamana i Bogusława Wołoszańskiego. Przed nimi nic się nie ukryje, nie istnieją dla niego żadne wątpliwości, zagadki. Kobiety go kochają, mężczyźni mu zazdroszczą, dzikie zwierząta ustępują mu z drogi.
„Niesamowite terapeutyczne przeżycie”, „po tym show schudłam 20 kilo”, „teraz lepiej rozumiem mamę”, to tylko niektóre przykłady z listów którymi Rekonstruktora zasypują zachwyceni widzowie obu płci, zwłaszcza kobiety. To nie tylko show historyczny. Rekonstruktor udzieli wielu indywidualnych porad praktycznych na przyszłość: jak zabezpieczyć się na wypadek wojny? Jak rozpalić ognisko zapalniczką? Jak zachować młodość na starość?
One man show Wojciecha Solarza oparty na tekście Michała Walczaka. Twórcy nawiązują do amerykańskiej tradycji komediowych monologów – formy pośredniej między spektaklem a kabaretem.
Masz coś co zapomniałeś a chciałbyś zrekonstruować? Ten show jest dla ciebie. Czujesz się źle w naszych czasach? Przenieś się do innych.
EXTERMINATOR według „Kochanowa i okolic” Reżyseria: Aldona Figura Dramaturgia: Piotr Rowicki Scenografia, kostiumy: Jan Kozikowski Konsultacje muzyczne: Piotr „Anioł” Wącisz, Bartek Gamracy Aranżacje muzyczne: Piotr „Anioł” Wącisz, Paweł Domagała Asystentka reżysera: Wiktoria Konopko
Obsada:
Marceli: Paweł Domagała
Makar: Kamil Siegmund
Lizzy: Sebastian Skoczeń
Jaro: Przemysław Kosiński
Wójt: Henryk Niebudek
Żona: Agata Wątróbska
Dziennikarka: Zuzanna Grabowska
Czterech przyjaciół gra w zespole deathmetalowym „Exterminator”. Marzyli o karierze muzycznej i piszczących fankach, a skończyło się na próbach w garażu. Pewnego dnia pojawia się propozycja od miejscowego urzędnika i szansa na występy przed szerszą publicznością. Gdzie jest granica kompromisu? Co znaczy „upadek” dla kapeli z zasadami? W co gra urzędnik i jaki związek ma z tym Koło Gospodyń Wiejskich?
Komedia Przemka Jurka będąca adaptacją „Kochanowo i okolice” tego autora, dotyka problemu wyboru, przed którym coraz częściej stają młodzi ludzie. Wyboru między marzeniami a kompromisem, który wymusza rzeczywistość.
KRYTYCY O SPEKTAKLU
Świetnie napisana komedia satyryczna z pełnymi wigoru pastiszami muzycznymi metalowego, ale i łagodniejszego brzmienia. Warszawscy wykonawcy podobają się publiczności, każdy z członków kapeli Exterminator ma kilka smakowitych solówek, a Paweł Domagała (Marcus, lider kapeli) może mówić o prawdziwym sukcesie. /Przegląd/
Muzyka na żywo to pierwszy atut, który przyciągnie na Wolę widzów niechodzących zbyt często do teatru. Kolejny to świetna zabawa, dawno nie widziałam publiczności proszącej aktorów o bis (!). Trzeci jest najpoważniejszy, ale dla komedii kluczowy – w lekkiej formie zadaje ona ważne pytania: o istnienie pojęć „kodeks” i „przyjaźń” oraz sposób funkcjonowania lokalnej władzy (w spektaklu reprezentowanej przez wójta), która dużo hojniej nagradza talenty własne, niż jakiekolwiek inne. /Sieci/
Całość zilustrowano fragmentami popularnych piosenek granymi przez aktorów na żywo, w często zaskakujących aranżacjach. Publiczność daje się wciągnąć w tę zabawę – na premierze „Exterminatora” w Teatrze Dramatycznym (Scena Na Woli) domagała się nawet bisów. /Metro/
Reżyseria: Krzysztof Rekowski Scenograf: Maciej Chojnacki Muzyka: Marcin Mirowski Asystent reżysera: Mateusz Karoń
Obsada:
Ewa – Dominika Ostałowska
Pani od pianina, Mama – Elżbieta Kijowska
Pan od oboju, Nowy pan od oboju, Profesor, Nauczyciel, Konduktor, Winston – Zdzisław Wardejn
Dziewczynka – Anna Stela
Mężczyzna w garniturze, Biznesmen, Kolega– Bartosz Woźny / Mariusz Drężek
ALLEGRO MODERATO
Ewa gra w orkiestrze na oboju. Od kiedy pamięta jej życie jest podporządkowane rodzinie i dążeniu do muzycznej doskonałości. Dość przypadkowo Ewa zaczyna odkrywać swoje potrzeby, możliwości i pragnienia. Postanawia odmienić swoje życie.
Jak wysoka jest cena poszukiwania wolności?
Na ile możliwe jest odnalezienie własnego ja? Podjęcie kształtowania własnej tożsamości według własnego intelektu, płci i talentu?
To jest tekst o dążeniu do wolności, która polega na byciu sobą bez względu na oczekiwania i oceny innych ludzi. Ta droga jest niebezpieczna i nigdy nie wiadomo, czy warto nią iść do końca. Bohaterka tego nie wie.
Tekst Szymona Bogacza również nie odpowiada na te pytania, ale na pewno zachęca, by zadać je sobie samemu. – mówi Krzysztof Rekowski, reżyser spektaklu.
Spektakl powstaje według metody Laboratorium Dramatu polegającej na włączeniu reżysera i aktorów do pracy nad tekstem oraz autora do pracy nad spektaklem.
.
„Do pewnego momentu postać Ewy jest symbolem człowieka, który żyje nie dla siebie, ale pod dyktando innych. W jakiejś mierze jest to dla niej dobre i, co chcę podkreślić, prawdopodobnie życie takich ludzi (większości z nas?) jest łatwiejsze. Nie trzeba się martwić o to, co trzeba robić w życiu, nie trzeba zastanawiać się, czy jest się dobrym, czy wybitnym, a może tylko przeciętnym.” – mówi Szymon Bogacz.
Reżyseria: Wawrzyniec Kostrzewski Przekład: Elżbieta Jasińska Scenografia i kostiumy: Marta Dąbrowska-Okrasko Opracowanie muzyczne: Piotr Łabonarski Asystent reżysera: Julian Potrzebny Inspicjent, sufler: Barbara Zając
OBSADA
Frank: Adam Ferency
Grace: Marta Król
Teddy: Andrzej Blumenfeld
CUDOTWÓRCA
Brian Friel
Historia trzech osób: Franka – uzdrowiciela, Grace – jego żony oraz impresaria Teddy’ego. Od lat wędrują razem po zapomnianych irlandzkich wioskach, dając nobliwe przedstawienia. Za pomocą tajemnych zaklęć i fantastycznych mocy Frankowi czasem udaje się przywrócić zdrowie chorym. Czasem dokonuje cudów. Zwierzenia trójki bohaterów odsłaniają dzieje tych ludzi, skomplikowane mechanizmy wzajemnych układów, zależności, uczuć. Mówią prawdę – każdy swoją, ale wraz z kolejnym wyznaniem, dostrzegamy różnice w odtwarzanych wydarzeniach i przeżyciach. Wystarczy przecież pominąć jakieś zdarzenie, a obraz życia wygląda zupełnie inaczej. „Cudotwórca” to pięknie napisana historia o miłości, przyjaźni, oddaniu, poświęceniu. Także o chęci zysku, o niewytłumaczalnej mocy umysłu i cudach.
Czy jeśli mocno w coś wierzymy, mamy szansę na cud? A co jeśli mimo ogromnej wiary, cud się nie stanie?
„Cudotwórca” skłania widzów do przyjęcia postawy detektywa. Troje bohaterów opowiada tę samą historię, która osiąga punkt kulminacyjny w hrabstwie Donegal, ale rozłożenie akcentów, ocena zdarzeń, a nawet podstawowe fakty zmieniają się znacząco w każdej wersji. Musimy złożyć własną wersję prawdy i zrozumieć, dlaczego bohaterowie od niej uciekają. – pisał o sztuce Charles Spencer w The Telegraph
Premiera 22 marca 2013 roku na Małej Scenie Teatru Dramatycznego
Reżyseria: Jakub Krofta Przekład: Jacek Poniedziałek Scenografia: Jan Polivka Kostiumy: Ilona Binarsch Muzyka: Vratislav Šrámek Asystent reżysera: Ewa Słobodzianek
Obsada:
Krzysztof Brzazgoń – Beniamin
Agnieszka Warchulska – Pani Robinson
Krzysztof Dracz – Pan Robinson
Anna Szymańczyk – Elaine
Jolanta Olszewska – Pani Braddock, Striptizerka
Mariusz Drężek – Pan Braddock
Andrzej Blumenfeld – Psychiatra, Pastor, Gość w barze
Piotr Siwkiewicz – Recepcjonista, Barman, Carl
ABSOLWENT Terry Johnson
Premiera 6 lipca 2013 na Scenie im. G. Holoubka
Ameryka. Burzliwe lata 60., w tle rewolucja seksualna, Beatlesi i zapach marihuany. Ben kończy prestiżową uczelnię i zupełnie nie wie, co zrobić ze swoim życiem. Bunt przeciwko rodzicom, zauroczenie dojrzałą kobietą i inicjacja seksualna – oto jego pomysły na dorosłego siebie. Podnosi się i upada, boi się i jest odważny, zakochuje się i załamuje jednocześnie. Czy uda mu się żyć na własny rachunek?
„Absolwent” to nie tylko opowieść o samotności młodego człowieka, ale też wnikliwy portret hipokryzji klasy średniej. Adaptacja Terry’ego Johnsona powstała na podstawie powieści Charlesa Webba oraz scenariusza filmowego Caldera Willinghama i Bucka Henry’ego na mocy specjalnego porozumienia ze StudioCanal. Została wyprodukowana po raz pierwszy w Londynie i na Broadwayu przez Johna Reida i Sachę Brooksa. Dla Teatru Dramatycznego przetłumaczył ją Jacek Poniedziałek.
NOSOROŻEC Ionesco w Teatrze Dramatycznym Obsada
Berenger: Paweł Domagała
Jan: Krzysztof Ogłoza
Dudard: Sławomir Grzymkowski
Botard: Waldemar Barwiński
Papillon: Andrzej Blumenfeld
Daisy: Anna Szymańczyk
Pani Beuf: Magdalena Smalara
Pan Jan: Maciej Szary
Żona Jana: Mirosława Krajewska (gościnnie)
Strażak: Piotr Siwkiewicz
Pracownicy biura: Marta Król, Anna Gorajska, Agnieszka Roszkowska, Agata Wątróbska/Zuzanna Grabowska, Krzysztof Brzazgoń, Michał Podsiadło, Sebastian Skoczeń (gościnnie). reżyseria: Artur Tyszkiewicz scenografia i kostiumy: Justyna Elminowska muzyka i opracowanie muzyczne: Jacek Grudzień ruch sceniczny: Maćko Prusak reżyseria świateł: Mateusz Wajda
kierownictwo produkcji: Tomasz Grzegorek
asystent reżysera: Marek Susdorf
inspicjent: Tomasz Karolak
sufler: Jaga Dal
Polska premiera spektaklu odbyła się w lipcu 1961 roku w Teatrze Dramatycznym m. st. Warszawy. Spektakl wyreżyserowała Wanda Laskowska, wystąpili m.in. Lucyna Winnicka, Wiesław Gołas i Jan Świderski.
Na Scenie im. Gustawa Holoubka, 15 listopada 2013, premiera sztuki Eugene’a Ionesco „Nosorożec”. Nowy przekład dla Teatru Dramatycznego przygotował Piotr Kamiński, spektakl reżyseruje Artur Tyszkiewicz.
Bérenger pracuje w dużej firmie. Nieusatysfakcjonowany pracą, niezadowolony z codziennej rutyny, chciałby żyć więcej i bardziej. Ma wielkie aspiracje, ale niewielkie możliwości. Kiedy jednak w mieście ludzie zaczynają zmieniać się w nosorożce, Berenger postanawia pozostać sobą.
„Wielokrotnie w moim życiu zadziwiało mnie to, co można by nazwać prądem opinii, nagłą zmianą, którą on wywołuje, siłą zarażania, mającą charakter istnej epidemii (…) Ludzie zmieniają swoje poglądy, zmieniają siebie, i gotowi są z całą świadomością zamordować tych, którzy tych poglądów nie podzielają. Za nimi idą inni i tak dalej. Wszystko to dzieje się nie w kategoriach intelektu, ale uczucia, ślepego witalizmu.” – mówił w rozmowie o „Nosorożcu” Ionesco.
„Dla mnie to jest tekst o sile dobrowolnego zrzeczenia się własnego myślenia na rzecz myślenia zbiorowego, zawieszenie swojej indywidualności. Człowiek współczesny swój światopogląd opiera na przekazie mediów. Dodajmy, często mediów plotkarskich, opisujących świat pobieżnie. Mechanizmy rynkowe chcą nas zmienić w niezaspokojoną masę konsumentów. Dziś to zagrożenie jest perfidne, bo nie jest związane z żadnym przymusem totalitarnym, ideologią czy filozofią. Ten proces dzieje na zasadzie łagodnej perswazji, która przyjmujemy, często nieświadomie. Wielu ludzi tak żyje – pracują do późna, brakuje im czasu dla rodziny, mają za to nowy model telefonu i wakacje na Malediwach. O tym warto rozmawiać z widzem, zapytać, którą drogę wybrać. Być może lepiej jest nie myśleć, poddać się wszystkiemu? Bycie nosorożcem może być kuszące.” – mówi reżyser spektaklu
OBSADA
Pogorelka: Małgorzata Niemirska
Chajczik: Władysław Kowalski
Bonbonel: Zdzisław Wardejn
czas trwania: 1 godz. 20 min
Reżyseria: Grzegorz Chrapkiewicz
Przekład: Agnieszka Olek
Scenografia: Maciej Chojnacki
Reżyseria światła: Krzysztof Małachowski
Opracowanie muzyczne: Rafał Kowalczyk
Asystent reżysera: Julian Potrzebny
A gdyby jednak starości wyjść naprzeciw?
W kapciach, ze zgagą w gardle i czopkiem w tyłku. I nawet mimo obrzęku cewki moczowej poczuć się nie jak próchno tylko jak młody żigolak? Oto miłosny trójkąt – Pogorelka, Chajczik i Bonbonel. Wszystkim stuknęła siedemdziesiątka, a oni licytują się na wspomnienia, odmawiają kadisz i raczą się marmoladą. Żal na nich patrzeć, ale nie śmiać się z nich też nie sposób.
„Romantycy”
„Romantycy” Hanocha Levina to komedia o starości, o oswajaniu śmierci, ale też wzruszająca opowieść o przywiązaniu i miłości. Izraelski dramaturg z właściwym dla siebie dystansem ironię zderza z groteską, szydercze żarty miesza z powagą. – Bohaterowie nie odgrywają ról, ale opowiadają o swoich myślach i uczuciach. Zwracają się do widza, odwołując się do jego wyobrażeń i pamięci. Mówią po prostu o tym, co się dzieje w ich wnętrzu – podkreśla tłumaczka Agnieszka Olek.
Premiera 10 maja 2013 na Małej Scenie Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy.
Tadeusz Słobodzianek
NASZA KLASA
Historia w XIV lekcjach OBSADA:
DORA: Magdalena Czerwińska / Monika Fronczek
ZOCHA: Izabela Dąbrowska
RACHELKA: Aleksandra Bożek / Anna Gryszkówna / Julia Wyszyńska
JAKUB KAC: Robert T. Majewski
RYSIEK: Maciej Skuratowicz / Michał Czernecki
MENACHEM: Przemysław Sadowski / Mariusz Drężek
ZYGMUNT: Karol Wróblewski
HENIEK: Marcin Sztabiński
WŁADEK: Leszek Lichota
ABRAM: Paweł Pabisiak / Waldemar Barwiński
REŻYSERIA: Ondrej Spišák
II REŻYSER: Aldona Figura
SCENOGRAFIA: František Liptak
KOSTIUMY: Jan Kozikowski
OPRAWA MUZYCZNA: Bartłomiej Woźniak
CHOREOGRAFIA: Anna Iberszer
KIEROWNICTWO PRODUKCJI: Magdalena Romańska
INSPICJENT: Mateusz Karoń
NASZA KLASA
Niezwykła historia uczniów z jednej klasy. Razem uczą się, bawią, chuliganią, wchodzą w dorosłość. Marzą, żeby zostać lotnikiem, lekarzem, gwiazdą filmową. Czytają „Trylogię” Sienkiewicza. Chodzą na filmy z Chaplinem. Słuchają jazzu. Dlaczego chłopak, który wyciął serce z papieru i napisał miłosny wiersz, kilka lat później związał koleżance ręce sznurkiem i zagroził, że zastrzeli, jeśli będzie próbowała uciekać? Co się wydarzyło, że narodowość, religia i ideologia okazały się ważniejsze niż przyjaźń? Kiedy w koledze ze szkolnej ławki zobaczono Obcego? Co się stało z tamtą klasą?
Opowieść o dwudziestowiecznej Polsce inspirowana prawdziwymi zdarzeniami. „Nasza klasa” Tadeusza Słobodzianka to pierwszy polski dramat uhonorowany Literacką Nagrodą „Nike”.
W 1971 roku Klaus Kinski, jeden z najbardziej kontrowersyjnych i najwybitniejszych aktorów niemieckich, przez długie lata współpracownik Wernera Herzoga – dwukrotnie wygłosił własną wersję życia Jezusa Chrystusa. Scenariusz jest zwieńczeniem jego wieloletniego zainteresowania Ewangeliami. Był to ostatni występ Kinskiego na żywo przed publicznością.
Kinski przedstawił Jezusa jako jednego z „najodważniejszych, najbardziej wolnych, najnowocześniejszych spośród wszystkich ludzi, który woli dać się zmasakrować, niż żywcem zgnić wraz z innymi. Kinski wyrwał figurę Jezusa instytucjom władzy i przywrócił go kontrkulturze, przypominając nam, że Jezus nie chciał nigdy być sojusznikiem jakiejkolwiek władzy i przeciwstawiał się wszystkim stosunkom, w których człowiek jest poniżany, kategoryzowany, instrumentalizowany czy wykorzystywany.
Michał Zadara inscenizuje, jeszcze nigdy w Polsce nie wystawiany monolog Kinskiego. Aktorka Barbara Wysocka, perkusista Leszek Lorent i gitarzysta Bartek Tyciński przypominają widzom, dlaczego ustatkowane społeczeństwo tak bardzo nie mogło znieść Jezusa i wolało go zabić, niż konfrontowac się z jego słowami.
Obsada: Barbara Wysocka/aktorka, Leszek Lorent/perkusista, Bartłomiej Tyciński/gitarzysta
Fotografia teatralna: Tomasz Wiech
KONTAKT:
Teatr Dramatyczny m. st. Warszawy
Bilety na wszystkie spektakle Teatru Dramatycznego m. st. Warszawy są dostępne w trzech Kasach Teatru
Scena im. G. Holoubka
PKiN, pl. Defilad 1
tel. 22 656 68 44
kasa@teatrdramatyczny.pl
Scena Na Woli im. T. Łomnickiego
u. Kasprzaka 22
tel. 22 632 24 78
tel. kom. 663 741 122
kasa@teatrdramatyczny.pl
Watsjajana Mallanaga
KAMASUTRA. NAUKA ROZKOSZY
(blogteatralny)
Tłumaczenie – Maria Krzysztof Byrski
Adaptacja – Edyta Duda-Olechowska
Reżyseria – Aldona Figura
Scenografia – Jan Kozikowski
Choreografia – Anna Iberszer
Muzyka na żywo – Daniel Biel
Konsultant muzyczny – Bartłomiej Woźniak
Asystent reżysera – Julian Potrzebny / Mateusz Karoń Obsada:
Kurtyzana – Małgorzata Rożniatowska
Miłośnica – Joanna Jeżewska
Dziewica – Maria Dejmek
Nauczyciel – Zdzisław Wardejn
Mieszczanin – Kamil Siegmund
Przyjaciel – Marcin Sitek
na kontrabasie akompaniuje Daniel Biel
”Kamasutra” to podręcznik sztuki życia. Mówi, jak spędzać czas, celebrować jedzenie i picie, z kim się przyjaźnić, jak osiągnąć harmonię ciała, emocji i umysłu. „Kamasutrę” przenika zmysłowość, która nie ogranicza się do miłości, ale wzbogaca nas w różnych wymiarach. Seks jest tu najwyższą formą przyjemności, a przyjemność to esencja udanego życia.
Według Watsjajany człowiek powinien się spełniać równocześnie w kilku sferach. Przyjemność, pieniądze, religia – trzeba dążyć do osiągnięcia satysfakcji w każdej z tych dziedzin. W akcie seksualnym wszystkie zmysły jednocześnie znajdują zaspokojenie, dzięki niemu przeżywamy najintensywniejsze emocje. – mówi Maria Krzysztof Byrski, autor przekładu.
„Kamasutrę” od większości podręczników i traktatów odróżnia poetycki język. Korzystając z oryginalnego tekstu postanowiliśmy opowiedzieć współczesną historię, rozgrywającą się na imprezie w domu młodego playboya – mówi reżyserka Aldona Figura.
Zapraszamy na sceniczną wersję hinduskiego traktatu sprzed tysiąca sześciuset lat. Kamasutra jest jak Biblia. Wszyscy mają o niej jakieś wyobrażenie, ale nikt nie wie, czym jest naprawdę.
Spektakl wystawiany na Scenie na Woli im. T. Łomnickiego, ul. Kasprzaka 22
THE SHOW MUST GO ON
Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy im. Gustawa Holoubka
Koncepcja i reżyseria: Jérôme Bel Asystenci choreografa: Dina ed Dik, Peter Vandenbempt, Maria Stokłosa Występują: Monika Andrzejkiewicz, Aleksandra Bobkowska, Ewa Federowicz, Magdalena Jędra, Katarzyna Kizior, Anna Natalicz, Cecylia Oryszczyn, Monika Rak, Małgorzata Skoczelas-Raczkowska, Agata Życzkowska, Waldemar Barwiński, Dariusz Bochenek, Patryk Czaplicki, Jakub Dykiert, Paweł Lendzion, Cezar Lozano Triana, Eliasz Mróz, Kuba Słomkowski, Krzysztof Szekalski, Piotr Tołoczko Dyrekcja techniczna: Janusz Brodacki, Tomasz Opęchowski Menedżer produkcji: Sandro Grando, Agata Życzkowska, Natalia Starowieyska Zdjęcia: Marta Ankiersztejn
Czas trwania: 90 min. (bez przerwy)
‘The Show Must Go On’ to osiemnaście najbardziej rozpoznawalnych muzycznych przebojów w minimalistyczny, ale pełen znaczenia sposób interpretowanych przez dwudziestu warszawskich performerów wybranych specjalnie do tego spektaklu. Jérôme Bel zadaje proste pytanie: jak i dlaczego muzyka wprawia nas w ruch? To jeden z największych sukcesów artysty i jednocześnie jeden z najczęściej wystawianych jego spektakli. Polska premiera spektaklu ‘The Show Must Go On’, współprodukowanego przez Teatr Dramatyczny i Fundację C/U, odbyła się 30 września 2012 r. w ramach 10. Międzynarodowego Festiwalu Tańca Współczesnego CIAŁO/UMYSŁ.
W górę automatycznie poszły zapalniczki i światełka komórek. Z balkonów odezwały się pierwsze głosy nucących. I gdy didżej podczas odtwarzania Sound Of Silence, zaczął bawić się suwakiem, wyciszać zwrotki, nie było już odwrotu. (…) Gdyby program potrwał jeszcze trochę dłużej mógłby zakończyć się rozpętaniem na widowni alternatywnej imprezy tanecznej.”
Joanna Derkaczew, „Gazeta Wyborcza”
Fotografia Marta Ankiersztejn
Recenzje:
Kolejne sceny nie były zabawne tylko ze względu na śmieszną choreografię, ale także dzięki ciekawemu wykorzystaniu przestrzeni teatralnej. (…) Najważniejszą częścią spektaklu stała się ciągła obserwacja widzów. Środek ciężkości przesuwa się zdecydowanie za granicę rampy. Istotne jest nie to, co dzieje się na scenie, ale to, jak reagują na to ludzie oglądający widowisko. Magdalena Zielińska, „Teatralia”
To zadziwiające, jak łatwo pękła granica między tancerzami a widownią i jak prostymi środkami udało się Belowi ją zburzyć. Spontaniczna reakcja widowni podkreśla performatywny charakter spektaklu Bela. Jak napisał w odpowiedzi na pierwszą premierę „The SHOW MUST GO ON” w Paryżu Marten Spangberg – „Sztuka co raz częściej jest po to, by zapraszać widza do ponownego odkrycia siebie(… )”. Na zakończenie festiwalu „Ciało/Umysł” reżyser na półtorej godziny wyzwolił teatr z cielesnej formy i zwolnił widzów z obowiązku intelektualnego odbioru spektaklu. Aleksandra Lewandowska, „Nowa Siła Krytyczna”
w tłumaczeniu Romana Chrząstowskiego
(blogteatralny)
reżyseria, scenariusz: Aleksandra Konieczna scenografia, operator światła: Marta Pruska kostiumy: Joanna Talejko opracowanie muzyczne: Aleksandra Konieczna, Miłogost Reczek głos: Lech Łotocki asystent reżyserki: Maciej Nawrocki sufler: Jaga Dal
Występują
SĘDZIA LAWRANCE WARGRAVE – Henryk Niebudek
GENERAŁ JOHN MACARTHUR – Krzysztof Dracz
EMILY BRENT – Małgorzata Rożniatowska
WILLIAM BLORE – Miłogost Reczek
DOKTOR EDWARD ARMSTRONG – Maciej Szary
TONY MARSTON – Maciej Nawrocki
VERA CLAYTHORNE – Agnieszka Roszkowska
KAPITAN PHILIP LOMBARD – Łukasz Simlat (gościnnie)
ROGERS – Marcin Tyrol
MRS. ROGERS – Jolanta Olszewska
UNA Anzhela Tarboshyan
O spektaklu:
Spektakl z angielskimi napisami. W Teatrze Dramatycznym trup będzie ścielił się gęsto. W upalne, letnie popołudnie na malowniczo położoną wyspę przybędzie bardzo wytworne towarzystwo, piękne damy i prawdziwi dżentelmeni. Wszyscy w stylowych kostiumach z epoki niezapomnianych lat 30. Intryga kryminalna, która wypłynęła spod mistrzowskiego pióra Agathy Christie, rozpocznie się, kiedy goście znajdą w swoich pokojach dziecinną rymowankę:
„W upał dziesięć białych twarzy / Szeptało do siebie / Jedna wzniosła toast z cyjankiem / I zostało dziewięć / Nocą dziewięć białych twarzy / Grało mi na nosie / Gdy się rano obudzili / Już zostało osiem…”
W efekcie po trzech dniach okaże się, że na wyspie nie będzie już nikogo. Pozostanie tylko pytanie, kto zabił? I czy zbrodniarzom zostanie wymierzony sprawiedliwy wyrok?
Bańka mydlana na podstawie filmu Eytana Foxa w tłumaczeniu Jana Burzyńskiego
reżyseria i adaptacja scenariusza: Andrzej Pakuła dramaturgia i adaptacja scenariusza: Jan Burzyński scenografia, kostiumy i współpraca reżyserska: Agata Baumgart realizacja projekcji: Wojciech Kaniewski, Tymon Kowalski, Dominik Pałgan muzyka: Bartosz Borowiec, Jan Burzyński, Bartosz Kaputa
występują:
Waldemar Barwiński, Klara Bielawka, Natalia Kalita, Maciej Nawrocki (gościnnie), Michał Podsiadło (gościnnie), Paweł Tomaszewski (gościnnie), Mikołaj Smykowski (gościnnie)
premiera 16 maja 2010 roku na Małej Scenie Teatru Dramatycznego.
Koprodukcja Teatru Dramatycznego m.st. Warszawy im. G. Holoubka i Koroporacji Teatralnej w
ramach projektu MŁODA SCENA.
O przedstawieniu
Bańka mydlana to spektakl inspirowany filmem Eytana Foxa i Gala Uchovskiego. Opowiada historię trójki przyjaciół, młodych mieszkańców Tel Awiwu, dla których media elektroniczne stały się podstawowym środkiem kształtowania egzystencji i kanalizowania własnego doświadczenia politycznego.
Noam, Alon i Ahal próbują żyć w oderwaniu od realnej polityki, tworzyć odrębną rzeczywistość w świecie pogrążonym w permanentnym konflikcie cywilizacyjnym. Odczuwają silną potrzebę zaangażowania politycznego, a zarazem doskonale zdają sobie sprawę z nieskuteczności i jałowości wszelkich form takiego zaangażowania oferowanych przez świat, w którym żyją – świat konfliktu izraelskopalestyńskiego. Mają kłopoty z doświadczaniem, ponieważ czują, że wszystko to, co narzucono im jako „prawdziwy” sposób doświadczenia, jest zwyczajnie sztuczne i nie przystaje do ich wrażliwości. Pojawienie się w życiu Noama i jego przyjaciół Ashrafa młodego Palestyńczyka, gwałtownie zderza i splata ze sobą dwa światy, które za wszelką cenę próbowali rozdzielić: świat polityki i świat prywatny. W spektaklu filmowy Ashraf zostaje zastąpiony medialną fantazją Noama i jego przyjaciół. Obraz medialny zajmuje tu miejsce realnej postaci i służy realizacji pragnienia o wejściu w relację z kimś obcym.
Fotografia P. Eibel
Partner projektu:
Korporacja Teatralna powstała w 2004 roku w Poznaniu z inicjatywy Andrzeja Pakuły. Celem grupy było stworzenie teatru angażującego w swe działania wyłącznie ludzi młodych i skierowanie swojej artystycznej oferty przede wszystkim do młodego odbiorcy.
Teatr miał stanowić alternatywę dla istniejących w Poznaniu teatrów dramatycznych i awangardowych. Do najważniejszych zadań zespołu należały: aktywizacja młodych ludzi oraz popularyzacja teatru jako wciąż żywej, a tym samym gotowej do autentycznej dyskusji o współczesności, dziedziny sztuki.
W ciągu kilku lat Korporacja Teatralna stała się sprawnie funkcjonującą formacją artystyczną, zrzeszającą młodych twórców teatralnych i adeptów sztuk wizualnych.
Teatr Dramatyczny Młoda Scena
W 2008 roku Korporacja Teatralna rozszerzyła swoją działalność na dwa ośrodki miejskie: Poznań i Warszawę, pragnąc stworzyć taki model teatru, który będzie pomostem dla wymiany myśli i doświadczeń pomiędzy tymi dwoma miastami, jak również -w którym myślenie o mieście jako źródle inspiracji będzie miało charakter globalny w miejsce najczęściej praktykowanego charakteru lokalnego.
W ciągu kilku lat swojej działalności Korporacja Teatralna zrealizowała następujące spektakle:
Sny Iwana Wyrypajewa (2004)
Romeo wg Szekspira i Sary Kane (2005),
Disco Pigs Endego Walsha (2006)
Miłość Fedry Sary Kane (2007)
Astmę wg prozy Etgara Kereta (2008)
Teatr Dramatyczny w ramach MŁODEJ SCENY chce przekonać młode pokolenie odbiorców sztuki do medium teatru. Zapraszamy młodych twórców i animatorów, eksperymentujemy z nowymi mediami, proponujemy nowoczesne formuły warsztatów. Marzeniem jest pobudzenie wyobraźni oraz otwarcie młodych ludzi na nowe możliwości sztuki teatru.
BAŃKA MYDLANA to druga po WILKU odsłona naszej inicjatywy skierowanej do młodych widzów. Spektaklowi towarzyszyć będą różnorodne działania – pokazy filmów, spotkania, dyskusje oraz cykl warsztatów przygotowanych przez pedagożkę teatralną Justynę Sobczyk.
KORPORACJA TEATRALNA
Grupa młodych artystów i animatorów, którzy teatr traktują jako miejsce żywej rozmowy o współczesności – w Teatrze Dramatycznym zaproponuje zbadanie istoty wpływu wielkiej polityki i mediów na życie zwyczajnych ludzi i kształtowanie ich tożsamości.
scenariusz: Paweł Miśkiewicz i Dorota Sajewska reżyseria: Paweł Miśkiewicz
scenografia: Barbara Hanicka
dramaturgia: Dorota Sajewska
muzyka: Rafael Rogiński
współpraca literacka: Justyna Lipko-Konieczna, Marcin Leszczyński, Joanna Woźnicka
inspicjent: Tomasz Karolak
sufler: Magdalena Jaracz
realizacja światła: Ireneusz Tchórzewski
realizacja dźwięku: Piotr Mastalerski
realizacja multimediów: Dariusz Kraszewski
obsada:
Mariusz Benoit – Geniusz/Adam Mickiewicz
Marcin Kowalczyk – Konrad/Juliusz Słowacki
Jerzy Trela – Stary Wiarus/Leon Szypowski
Krzysztof Dracz – Doktor/Andrzej Towiański
Marcin Bosak – Poeta/Adam Celiński
Władysław Kowalski – Ksiądz/Hieronim Kajsiewicz
Andrzej Szeremeta – Kapelan/Piotr Semenenko
Paweł Tomaszewski – Mnich/Bogdan Jański
Hiroaki Murakami – Chopin
Zdzisław Niemeczek – Papież
Maciej Nawrocki, Dawid Ogrodnik, Michał Podsiadło, Piotr Siwkiewicz – Studenci
Teresa Budzisz-Krzyżanowska (gościnnie) – Rollisonowa
Stanisława Celińska (gościnnie) – Matka/Makryna Mieczysławska
Aleksandra Konieczna (gościnnie) – Muza/Celina Szymanowska
Anna Kłos-Kleszczewska – Zakonnica
oraz Chór – Marian Bolek, Paweł Borkowski, Marek Kadziela, Grażyna Kępska, Elżbieta Krasowska, Leszek Patejuk, Waleria Patejuk, Elżbieta Stasiak, Jerzy Sznajder, Maria Świderska (inspektor chóru), Irena Wiesiołek, Andrzej Zaradkiewicz i Muzycy – Stanisław Czyżewski (kontrabas), Piotr Janiec (tuba), Tomasz Stawiecki (klarnet), Kacper Szroeder (trąbka)
Kultura samotnych mężczyzn
Wielka Emigracja to jedno z największych duchowych doświadczeń Polaków.
Fantazmaty polityczne i emigracyjna codzienność, sekciarstwo i religijne szaleństwa, skandaliczne upadki wielkich bohaterów i zwykłych żołnierzy, choroby, nędza, nałogi, uzależnienia…
W Klubie Polskim po raz pierwszy na scenie obok wielkich romantycznych poetów i bohaterów stają bezimienni, zapomniani, wykluczeni. Poeci i prorocy. Oszuści i mistyfikatorzy. Mesjasze ludzkości i liberałowie. Narodowcy i katolicy. Kim my właściwie jesteśmy?
B000M – Christian Garcia, Lozanna–Berlin, Szwajcaria–Niemcy
Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy im. Gustawa Holoubka, Warszawa, Polska
scenariusz i reżyseria: Christian Garcia
muzyka: Fryderyk Chopin i Vincenzo Bellini, Christian Garcia, Clive Jenkins, Felix Mendelssohn scenografia: Serge Perret dramaturgia: Stéphane Noël światło: Stéphane Gattoni kostiumy: Agnieszka Stanasiuk dźwięk: Clive Jenkins przygotowanie wokalne: Ola Troczyńska, Zosia Sokołowska produkcja: Małgorzata Cichulska, Stéphane Noël asystentki reżysera: Morgane Hamon-Swierk asystentki scenografa: Yangalie Besson, Iga Kowalczuk i Dorota Proba
występują: Klara Bielawka, Julia Kijowska, Valérie Liengme (gośc.), Edouard Mont de Palol (gośc.), Gianfranco Poddighe (gośc.), Piotrek Polak, Zuza Sikorska (gośc.), Xavier Tchili (gośc.), Agata Wątróbska
Z wykorzystaniem fragmentów tekstów: Williama Blake’a, Johanna Wolfganga von Goethego, Victora Hugo, Comte’a de Lautréamonta, Adama Mickiewicza, Felixa Mendelssohna, Juliusa Schubringa, Juliusza Słowackiego, Verlaine’a
Współcześni artyści przekształcają utwory Fryderyka Chopina i wspólnie tworzą dzieło, którego Chopin sam nigdy nie stworzył – operę Glissando. Glissando to technika polegająca na płynnym przejściu przez wszystkie dźwięki możliwe do zagrania na danym instrumencie. Dla twórców opery w Dramatycznym to również artystyczna swoboda w przechodzeniu z muzyki klasycznej do współczesnej. Swoiste „ślizganie się” po konwencjach, sposobach ekspresji aktorskiej i performerskiej. Glissando to wielka migracja gatunków – muzyczna odyseja przez wieki, epoki, style, obrazy i refleksje. (więcej na oficjalnej stronie Teatru Dramatycznego)
scenariusz, reżyseria i scenografia: Krystian Lupa
muzyka: Paweł Szymański
kostiumy: Piotr Skiba
projekcje wideo: Jan Przyłuski
fotografie: Katarzyna Pałetko
współpraca dramaturgiczna: Marcin Zawada
efekty specjalne: Piotr Krzyczmonik
produkcja: Małgorzata Cichulska
asystent reżysera: Katarzyna Kalwat
asystent scenografa: Jan Polivka
inspicjent: Tomasz Karolak
sufler: Jaga Dolińska
realizacja światła: Krzysztof Solczyński, Rafał Rudkowski
realizacja dźwięku: Piotr Mastalerski
występują:
Sandra Korzeniak – Marilyn
Katarzyna Figura – Paula
Piotr Skiba – Andre
Władysław Kowalski – Greenson
Marcin Bosak – Francesco
Henryk Niebudek – Antropolog
Agnieszka Wosińska – Salzman
Zbigniew W. Kaleta (gościnnie) – Wielki Mag
Agnieszka Roszkowska – Caruso
Krzysztof Dracz – Reżyser
Adam Ferency – Gabriel Baltazar
Operatorzy: Andrzej Szeremeta, Marcin Tyrol
Ćwiczący: Adam Graczyk, Małgorzata Maślanka (gościnnie), Jolanta Olszewska
Krystian Lupa o spektaklu:
„Andy Warhol mówił o swoich filmach, że ich tematem i bohaterem jest osobowość – nie historia czy losy indywidualnego człowieka, lecz właśnie osobowość człowieka z całą jej niewyrażalnością – więc kiedy ma się człowieka jako obiekt – lepiej na niego patrzeć, niż o nim opowiadać. Trzy fantazje o trzech postaciach (Gurdżijew, Marilyn Monroe, Simone Weil) to próba pójścia tym śladem.” – fragment opisu z oficjalnej strony Teatru Dramatycznego
przekład: Marek Bieńczyk reżyseria i opracowanie muzyczne: Radosław Rychcik
scenografia: Łukasz Błażejewski
opracowanie tekstu i dramaturgia: Anna Herbut
choreografia: Dominika Knapik
produkcja: Sławomir Adamko
inspicjent, sufler: Barbara Zając
wystepują:
Klara Bielawka
Marcin Bosak
Joanna Drozda
Adam Graczyk
Fragmenty dyskursu miłosnego nie są historią miłosną czy filozofią zakochania. Ze strzępków myślowo-cielesnego dyskursu powstaje miłosna instalacja: archetypy i stereotypy, klisze zachowań, powtórzenia, ikony gestów, rzędy słów wyjętych ze skarbca miłosnego Imaginarium.
źródło – oficjalna strona Teatru Dramatycznego
Don Kiszot
Miejsce: Mała Scena
Premiera: 2010-06-05
reżyseria: Maciej Podstawny
scenariusz z wykorzystaniem fragmentów powieści Miguela de Cervantesa Przemyślny szlachcic Don Kichot z Manchy: Aleksandra Krzaklewska, Mateusz Pakuła, Maciej Podstawny
dramaturgia: Aleksandra Krzaklewska
scenografia: Barbara Hanicka
wideo i reżyseria światła: Tomasz Ziółkowski
produkcja: Sławomir Adamko
występują:
Adam Ferency – Don Kiszot
Mariusz Benoit – Filip II
Dobromir Dymecki (gościnnie) – Sancho
Klara Bielawka – Dulcynea
Anna Kłos-Kleszczewska (gościnnie) – Dulcynea
Małgorzata Niemirska – Babcia Lol
Krzysztof Ogłoza – Reżyser spektaklu o Don Kichocie
Sławomir Grzymkowski – Jego Fagas
„Don Kiszot to bezdomny z wyboru – sam wykluczył się ze społeczeństwa. Jego marzenie o rzeczywistości przybrało postać choroby i to właśnie ten patologiczny stan stał się sposobem na oglądanie świata. Jak wirus Don Kiszot pojawia się w życiu innych ludzi, z ich własnymi obsesjami, by zarazić ich wielkimi i małymi pytaniami o człowieka. Na te pytania twórcy chcą znaleźć odpowiedź analizując kłamstwo, w jakim każdy z nas z łatwością może się zatracić. Pokazują, jak bardzo zapośredniczona jest nasza rzeczywistość i jak łatwo zagubić się we własnych projekcjach. Przedstawienie Macieja Podstawnego to wielopiętrowy eksperyment, któremu rytm nadają echa, odbicia i wariacje zdarzeń. Integralną częścią spektaklu są aktorskie prowokacje – rejestrowane kamerą performanse, które odbywają się tu i teraz, w okolicach Pałacu Kultury i Nauki wiosną 2010 roku.” – fragment źródło – oficjalna strona Teatru Dramatycznego
Fragmenty recenzje: Agata Michalak, „Dziennik Gazeta Prawna”
Don Kiszot w warszawskim Teatrze Dramatycznym to mądra opowieść o idealiście, w którym nie ma zgody na świat. To też szkic o tym, że dziś nie ma już miejsca na opowiadanie o uczuciach i ideałach.
Joanna Derkaczew, „Gazeta Wyborcza”
Jest tyle sposobów, by zwariować. Warszawski Teatr Dramatyczny, kończąc sezon, może poszczycić się skatalogowaniem większości objawów i powodów szaleństwa.
Po scenach Dramatycznego przemykają wariaci zakochani, wyjący z pożądania (Fragmenty dyskursu miłosnego, reż. Radosław Rychcik) i wariaci zaprzysięgli w mistycznej ascezie (Persona. Ciało Simone, reż. Krystian Lupa). Histeryczki z epickim polotem (Madame Bovary, Rychcik) i gwiazdy, dla których histeria jest ostatnią próbą ucieczki przed zastygnięciem w „ikonę pop-kultury” (Persona. Marilyn, Lupa).
przekład: Ryszard Engelking
reżyseria i opracowanie muzyczne: Radosław Rychcik
adaptacja i dramaturgia: Anka Herbut
scenografia: Łukasz Błażejewski
kostiumy: Marta Stoces mizBeware
choreografia: Tomasz Bazan
charakteryzacja: Iza Jahnz
produkcja: Sławomir Adamko
inspicjent: Tomasz Karolak
suflerka: Magdalena Jaracz
występują: Joanna Drozda, Dobromir Dymecki (gościnnie), Natalia Kalita, Henryk Niebudek, Piotrek Polak, Miłogost Reczek, Piotr Siwkiewicz, Marcin Tyrol, Adam Graczyk
Emma Bovary. Zakochana histeryczka, chimeryczna święta i dziwka. Kobieta nieświadoma własnej siły, mogącej kruszyć konwenanse; zagubiona we własnych namiętnościach, hedonistycznych żądzach i instynktach. Uchwycona w wiecznym pragnieniu i staraniu. Jej pożądanie zamiera w apatii i chorobie lub kulminuje w histerii, popychając ją ku całkowitemu zatraceniu. W miłości, w seksie, religii i śmierci.
Świat Emmy Bovary zapełniają ludzie zredukowani do swoich manii i fobii, podporządkowani nieuchronności zdarzeń. To rzeczywistość jak z upiornej baśni – jej bohaterowie, owładnięci obsesją uzasadniania swoich światopoglądów i wizji, zamieniają się w kreatury dążące do pochwycenia ciała i duszy Emmy w siatkę własnych wyobrażeń. A ona nieprzerwanie poszukując spełnienia, pragnie tylko by jej myśli, uczucia i fantazje stały się faktami. To hipnotyczny świat melodramatycznej wzniosłości, okrutnej miłości, buntu, strachu i fatum.
(tekst: oficjalna strona teatru Dramatycznego w Warszawie)
„Trzy siostrzyczki Trupki“, najnowsza sztuka Macieja Kowalewskiego. Historia zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Obraz z pozoru normalnej rodziny, który nagle zaczyna się rozjeżdżać. Opowieść o trzech kobietach i dorosłym synu jednej z nich.
The Three Trupka Sisters Aka: The Three Corpse Sisters”, the latest play by Maciej Kowalewski. The story based on truth events. A portret of a seemingly normal family which suddenly begins to part away.
Brytyjscy recenzenci o tekście Macieja Kowalewskiego:
„Ten śmiały eksperyment zasługuje na sukces… .”/This is a brave experiment that deserves to succeed… .”
(Patrick Stoddart krytyk teatralny, filmowy i telewizyjny. Pisuje do The Sunday Times, The Daily Telegraph i wielu innych wiodących brytyjskich dzienników/a theatre, film and TV critic who has written for The Sunday Times, The Daily Telegraph and many other leading British newspapers.)
„Niepokojący tytuł nadaje ton nowej sztuce Macieja Kowalewskiego, która kipi grozą i dowcipem rodem z najlepszej tragikomicznej tradycji”.
„Wzrastające napięcie i groteskowy humor sztuki Kowalewskiego przykuwają uwagę publiczności, aż po szokujące rozwiązanie”.
“An unsettling title sets the tone for Maciej Kowalewski’s new play, which creeps with menace and fizzes with the wit of the finest tragi-comic tradition”. “
The mounting tension and grotesque humour of Kowalewski’s play cannot help but tether its audience’s attention until its shocking conclusion”.
(Caroline White- dziennikarka, pisze regularnie dla dziennika The Times/based journalist who writes regularly for The Times)
Gwiazdorska obsada. W rolach Sióstr Trupek wybitne aktorki: Małgorzata Rożniatowska, Bogusława Schubert, Ewa Szykulska, Rafał Mohr, Magdalena Stużyńska, Natalia Szyguła, i Artur Janusiak.
Reżyseria: Maciej Kowalewski
Najbliższe spektakle: 12-14.05 oraz 7-8.06. 2010r. godz.19.30
SPEKTAKL TYLKO DLA WIDZÓW DOROSŁYCH!
ZAPRASZAMY!
Teatr Na Woli im. Tadeusza Łomnickiego ul. Kasprzaka 22 01-211 Warszawa tel. +48 (22) 632 24 78
scenariusz, reżyseria i scenografia: Krystian Lupa
kostiumy: Piotr Skiba
muzyka: Paweł Szymański
współpraca dramaturgiczna: Marcin Zawada
wideo: Jan Przyłuski
produkcja: Małgorzata Cichulska
występują:
Małgorzata Braunek (gościnnie) – Elżbieta
Adam Graczyk – Max (w improwizacji: Immanuel)
Małgorzata Maślanka (gościnnie) – Aktorka (w improwizacji: Lena)
Jolanta Olszewska – Aktorka (w improwizacji: Anna)
Andrzej Szeremeta – Artur
Joanna Szczepkowska – Simone
Marcin Tyrol – Dziennikarz
Marcin Bosak/Piotr Polak – Aktor (w improwizacji: Ole)
Fotografia teatralna: Paweł Eibel
fot. Paweł Eibel
na zdjęciu: Małgorzata Braunek, Małgorzata Maślanka, Piotrek Polak
Wilk na motywach powieści Hermanna Hessego Wilk Stepowy w przekładzie Gabrieli Mycielskiej
scenariusz i reżyseria: Marcin Liber
scenografia: Marcin Liber + grupa MIXER
kostiumy: grupa MIXER
muzyka: Aleksandra Gryka
grafiki: HUNCWOT
wideo: Oczy Niebieskie
produkcja: Sławomir Adamko
występują:
Mariusz Benoit – Kapitan
Klara Bielawka – Hermina
Rafał Fudalej (gościnnie) – Pablo
Krzysztof Ogłoza – Pasażer
Marcin Tyrol – Harry
oraz Mateusz Felsmann
Harry Haller – Wilk to postać, w której objawia się wspólny nam wszystkim lęk przed niemożliwością poznania samego siebie.
Metody wychowawcze, systemy wartości, ustroje polityczne, obrazy tworzone w zbiorowej wyobraźni – wszystko to tworzy reżim trzymający nas na smyczy. To swoista smycz konwencji, która więzi nas w utartych normach, ale też ma chronić nas przed chaosem rzeczywistości. Jednak im bardziej staramy się porządkować bezład otaczającego nas świata, tym szerzej otwierają się oczy na różne możliwości nas samych.
„Jako ciało każdy człowiek jest jednością, jako dusza nigdy”
Wtedy okazuje się, że poszukiwaniom swojego miejsca na świecie, swojej tożsamości, zawsze już będzie towarzyszyć nieustanny ruch, niekończąca się podróż. To jednak nie jest podróż, w którą wybieramy się jak na wakacje.
STAY BEHIND THE YELLOW LINE. Dla Wilka żółta linia na lotnisku staje się granicą, za którą bilet powrotny traci ważność. Stewardzi w samolocie nie pomagają pasażerowi przebyć podróży, przeciwnie – despotycznie prowadzą po świecie chaosu. Za żółtą linią znajduje się nieznane. Każdy napotkany może okazać się przyjacielem lub wrogiem, który rozwija kolejną taśmę odgradzającą od następnych nierozpoznanych obszarów. Pokusa odkrywania nieznanych terenów często bywa trudna do odparcia. Podbój nowych ziem jest też nieodzownym etapem budowania własnej niepodległości. Bo aby odnaleźć swoją niepodległość, trzeba narysować granice świadomie.
Za żółtą linią znajduje się również miejsce, w którym możemy spotkać nas samych. Po przekroczeniu tej granicy staje się też widoczne, że nie można poznać siebie raz, bo „każdy człowiek składa się z dziesięciu, stu, tysiąca dusz”. Żółta linia, na lotnisku wytyczona precyzyjnie, w nas samych jawić się może jako kaganiec nałożony przez innych, niewidoczna zapora, której nie sposób pokonać, nie buntując się. Choć bunt rzadko kończy się rewolucją, to każda kontestacja, każdy protest i każde głośno wypowiedziane „nie” lub „tak” buduje naszą tożsamość.
Tak samo, jak witamy się z kimś, kiedy przekroczymy próg jego mieszkania, tak zdecydowane działanie jest potrzebne, żeby wywołać reakcję. Młodość to czas przygotowań do takiej podróży. A przekraczanie granic może „kosztować rozum”.
(Cytaty z Wilka stepowego Hermanna Hessego)
Trailer / Video / Film
Fotografia teatralna: Paweł Eibel
fot. Paweł Eibel
na zdjęciu: Klara Bielawka, Mariusz Benoit, Krzysztof Ogłoza
Zarządzaj zgodą
Aby zapewnić jak najlepsze wrażenia, korzystamy z technologii, takich jak pliki cookie, do przechowywania i/lub uzyskiwania dostępu do informacji o urządzeniu. Zgoda na te technologie pozwoli nam przetwarzać dane, takie jak zachowanie podczas przeglądania lub unikalne identyfikatory na tej stronie. Brak wyrażenia zgody lub wycofanie zgody może niekorzystnie wpłynąć na niektóre cechy i funkcje.
Funkcjonalne
Zawsze aktywne
Przechowywanie lub dostęp do danych technicznych jest ściśle konieczny do uzasadnionego celu umożliwienia korzystania z konkretnej usługi wyraźnie żądanej przez subskrybenta lub użytkownika, lub wyłącznie w celu przeprowadzenia transmisji komunikatu przez sieć łączności elektronicznej.
Preferencje
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest niezbędny do uzasadnionego celu przechowywania preferencji, o które nie prosi subskrybent lub użytkownik.
Statystyka
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do celów statystycznych.Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do anonimowych celów statystycznych. Bez wezwania do sądu, dobrowolnego podporządkowania się dostawcy usług internetowych lub dodatkowych zapisów od strony trzeciej, informacje przechowywane lub pobierane wyłącznie w tym celu zwykle nie mogą być wykorzystywane do identyfikacji użytkownika.
Marketing
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest wymagany do tworzenia profili użytkowników w celu wysyłania reklam lub śledzenia użytkownika na stronie internetowej lub na kilku stronach internetowych w podobnych celach marketingowych.
