Reżyseria: Paweł Paszta
Scenariusz: Paweł Paszta
Scenografia: Honorata Dziadosz, Dorota Pabel
Muzyka: Teresa Wrońska
Obsada: Ewa Greś, Ernestyna Winnicka, Konrad Darocha, Michał Żerucha
Czas trwania: 1h 30min
Miejsce: Foyer Teatru Żydowskiego
Data premiery: 01.09.2012
„Koszałki Opałki” w reżyserii Pawła Paszty
Przedstawienie „Koszałki Opałki” w reżyserii Pawła Paszty miało swoją premierę w 2012 r. podczas IX edycji Festiwalu Singera.
„Koszałki Opałki” to muzyczny i humorystyczny spektakl powstały na podstawie felietonów młodego Janusza Korczaka pisanych pod pseudonimem Hen do satyrycznego magazynu „Kolce” z przełomu XIX i XX wieku. Przedstawienie w formie kabaretu literackiego z muzyką na żywo przenosi widza do starej Warszawy i przybliża prawdziwą warszawską atmosferę, poszukuje duszy miasta. Dzięki specyficznemu poczuciu humoru i piosenkom przedwojennym, spektakl gwarantuje dużo dobrej zabawy, a także odrobinę nostalgii i zadumy. „Koszałki Opałki” to unikalna szansa na poznanie rzadko prezentowanych tekstów Janusza Korczaka w brawurowym wykonaniu.
Język spektaklu: polski
Bilety: rezerwacja biletów pod numerem (+48 22) 850 56 56; (22) 850 64 50 lub 51 i online bow@teatr-zydowski.art.pl
Oficjalna strona: http://www.teatr-zydowski.art.pl
Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich – Centrum Kultury Jidysz w Warszawie
Plac Grzybowski 12/16
W PROGU CZYLI TAJEMNICA ZANIECHANYCH SPODNI
(Underneath the Lintel) autor – Glen Berger przekład – Hanna Szczerkowska reżyseria – Bartek Konopka występuje – Marian Opania scenografia – Marcin Stajewski
prapremiera polska – 12 czerwca 2013
Teatr Ateneum – Scena 61
W PROGU CZYLI TAJEMNICA ZANIECHANYCH SPODNI
Definicja twórczości według Mariana Opani w debiucie teatralnym Bartka Konopki
Już 12 czerwca odbędzie się premiera monodramu amerykańskiego autora Glena Bergera
o intrygującym tytule „W progu czyli tajemnica zaniechanych spodni”. To sztuka napisana z niezwykłą wirtuozerią, została zaliczona do dziesiątki najlepszych sztuk 2001 roku w USA i do dziś jest grana na wielu scenach świata. W Ateneum ma swoją polską prapremierę.
Teatr Ateneum od wielu lat był miejscem spotkań różnych artystycznych osobowości.
Tym razem Marian Opania aktor filmowy i teatralny, który od ponad dwudziestu lat występuje na deskach Ateneum zaprosił do współpracy przy swoim osobistym monodramie Bartka Konopkę – filmoznawcę i reżysera filmów takich jak: „Lęk wysokości”, „Sztuka znikania” czy nominowanego do Oskara „Królika po berlińsku”. Będzie to debiut teatralny Konopki, który niedawno otrzymał prestiżowe wyróżnienie za swój scenariusz w Cannes.
„To fascynująca opowieść grana z sukcesami na Broadwayu i wielu scenach na świecie i fantastycznie nam się z Marianem Opanią nad nią pracuje.”
– komentuje na jednej z prób Konopka.
„Historia starego bibliotekarza, z którą się zmierzymy w spektaklu jest pretekstem do pokazania całej gamy pokiereszowanego losu ludzkiego, z jego wzlotami i upadkami, stosunkiem do wiary, życia, do drugiego człowieka, do rzeczy ostatecznych, lecz także do definicji twórczości. Już nie mogę się doczekać by skonfrontować to wszystko z publicznością”
– podsumowuje Opania.
Ten niezwykły duet zmierzy się z niełatwą sytuacją monodramu, zabierając widzów w niemalże detektywistyczną podróż po tajemniczym świecie emocji.
Reżyseria: Bartłomiej Wyszomirski
As. Reżysera : Teresa Iwko
Scenografia: Wojciech Stefaniak
Kostiumy: Iza Toroniewicz
Producent: Małgorzata Nejman Obsada:
JAMES WICKER – PAWEŁ WAWRZECKI
VIRGINIA NOYES – EWA KASPRZYK
JULIA BUDDER – EWA WENCEL
PETER AUSTIN – GRZEGORZ WONS
FRANK FINGER – ANDRZEJ ANDRZEJEWSKI
GUS P. HEAD – MARCIN KWAŚNY
IRA FLUTE – ANDRZEJ SZOPA
EMMA – LUCYNA MALEC
Opis spektaklu:
Nowa sztuka „Złote Jajo” ma właśnie swoją prapremierę na nowojorskim Broadway’u. Jej nieprzyzwoicie bogata producentka, Julia Budder, organizuje zatem nieprzyzwoicie wystawne przyjęcie w swym nieprzyzwoicie, a jakże, luksusowym domu na wschodnim Manhattanie.
Salon powoli zalewają gwiazdy i celebryci, jednak prawdziwa akcja rozgrywa się na górze, w jej prywatnej sypialni, gdzie wstęp mają tylko wybrani, najbliżsi współpracownicy i przyjaciele gospodyni, w większości twórcy premierowego spektaklu. Wszyscy czekają z niecierpliwością na najważniejsze wydarzenie każdego premierowego wieczoru – pierwszą recenzję New York Timesa, od której, jak przez dziesięciolecia, zależy dalsze istnienie przedstawienia. A co za tym idzie, być albo nie być wszystkich jego twórców. Grono to tworzą między innymi: autor sztuki, zdenerwowany nie bez przyczyny, albowiem na swój broadwayowski debiut czekał, powiedzmy, kilkadziesiąt lat za długo; niestabilny emocjonalnie reżyser, lata temu okrzyknięty „złotym dzieckiem sceny”, którego jedynym marzeniem jest odnieść, uwaga, pierwszy raz w życiu, spektakularną porażkę; gwiazda głównej roli, delikatnie rzecz ujmując, z lekka nadużywająca środków odurzających, mająca nadzieję na wielki powrót, po sromotnej klęsce w Hollywood; i wreszcie najlepszy przyjaciel autora, egocentryczny a jednocześnie pełen kompleksów (tak, to jest możliwe w tej branży)aktor komediowy, który odrzucił główną rolę w sztuce, by grać w serialu telewizyjnym dla wielkiej stacji telewizyjnej. Ale spokojnie, właśnie zdejmują go z anteny.
Pojawia się też, niczym sęp wyczuwający kąsek świeżej padliny, krytyk teatralny, słynący ze swej nienawiści do wszelkich twórców teatralnych (bo sam od lat pisze sztuki do szuflady, tylko nikt nie chce tego czytać…); świeżo przybyły z głębokiej prowincji służący, pracujący dorywczo, bo oczywiście też marzy o wielkiej scenie; taksówkarka, może trochę grubo ciosana, ale która widziała już wszystko, no cóż, niełatwo być przecież taksówkarką na Manhattanie…
Eleganckie, towarzyskie „bułkę-przez-bibułkę” z początku wieczoru, dość szybko, i nieustająco, traci na swej elegancji, kiedy recenzje (wszystkie złe, niektóre tylko straszne, ale inne dramatycznie potworne) zaczynają napływać z telewizji, radia, a nawet z przecieków z najważniejszych drukarni prasowych. Wtedy to wszyscy zebrani desperacko próbują wskazać najbardziej winnego nieuchronnej klęski. Ale na New York Timesa przyjdzie im jeszcze chwilę poczekać…
Scenariusz i reżyseria: Szymon Szurmiej
Scenografia: Izabela Chełkowska
Choreografia: Mariusz Bach
Kierownictwo muzyczne: Teresa Wrońska
Aranżacja: Michał Lamża, Krystian Segda, Teresa Wrońska Obsada: Mariusz Bach, Marcin Błaszak, Monika Chrząstowska, Ewa Dąbrowska, Waldemar Gawlik, Ewa Greś, Genady Iskhakov, Ryszard Kluge, Grzegorz Kulikowski, Mariola Kuźnik, Beata Łapuk, Małgorzata Majewska, Sylwia Najah, Joanna Przybyłowska, Henryk Rajfer, Rafał Rutowicz, Izabella Rzeszowska, Monika Soszka, Barbara Szeliga, Szymon Szurmiej, Alina Świdowska, Gołda Tencer, Roksana Vykalyuk, Jerzy Walczak, Marek Węglarski, Helena Wilda, Wojciech Wiliński, Ernestyna Winnicka, Piotr Wiszniowski
Zespół muzyczny: Teresa Wrońska – fortepian, Marek Wroński – skrzypce, Dariusz Falana – klarnet, Krystian Segda – syntezator, Michał Lamża – konbtrabas, Tomasz Dziubiński – perkusja
Czas trwania: 2h 40min (z przerwą)
„PÓŁ ŻARTEM, PÓŁ SERIO”
Przedstawienie kabaretowo-muzyczne, oparte na tekstach przedwojennych autorów tej klasy, co Julian Tuwim, Marian Hemar, Jerzy Jurandot, Zdzisław Gozdawa, Wacław Stępień. Przedwojenne teksty mistrzów kabaretu zadziwiają aktualnością. Skecze, dowcipy i anegdoty przeplatają się z muzycznymi szlagierami, rewiowymi i estradowymi, skomponowanymi m. in. przez takie gwiazdy muzyki, jak Jerzy Petersburski, Henryk Wars czy Artur Gold.
Reżyseria: Grzegorz Bral
Scenografia: Paulina Czernek
Kostiumy: Anna Puchalska
Reżyseria światła: Prot Jarnuszkiewicz
Projekcje: Łukasz Mróz
Obsada:
Ewa Blaszczyk, Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Agata Góral, Edyta Jungowska, Monika Obara,
Małgorzata Rożniatowska, Joanna Trzepiecińska, Przemysław Bluszcz, Krzysztof Franiczek, Jerzy Trela
[udział specjalny w projekcjach], Mirosław Zbrojewicz, Wojciech Zieliński
Czas trwania : 180 minut (bez przerwy)
Data premiery: 02/02/2012
Sierpień Tracy’ego Lettsa to utwór, który krytycy uznali za największe osiągnięcie w dramaturgii amerykańskiej początku XXI wieku. Opinię tę potwierdziła przyznana autorowi w 2008 roku Nagroda Pulitzera – najpoważniejsze wyróżnienie literackie w USA . Sztuka cieszyła się niebywałym powodzeniem u publiczności – na Broadwayu grana była bez przerwy przez trzy lata, a do kasy biletowej ustawiały się długie kolejki; stała się również teatralnym przebojem na wielu scenach europejskich. Co jest przyczyną tak wielkiego, międzynarodowego sukcesu Sierpnia? Najkrócej mówiąc: temat i forma. Tracy Letts, dramatopisarz, ale i aktor, z zawodowym wyczuciem praw sceny, buduje przejmującą historię trzypokoleniowej, oddalonej od siebie rodziny, którą do spotkania i konfrontacji postaw zmusza samobójcza śmierć ojca. Przy pomocy wartkich dialogów autor tworzy soczyste postaci ludzi zagubionych i nieszczęśliwych, którzy nie potrafią zapomnieć o dawno doznanych cierpieniach i wciąż wzajemnie się ranią.
Reżyseria: Piotr Wojewódzki
Światło: Michał Wiśniewski
Opracowanie muzyczne: Tomasz Gołaski
Występują: Barbara Dziekan, Joanna Mądry, Julia Sielska
„M jak Molly”. Nocna opowieść sentymentalno-erotyczna inspirowana XVIII epizodem „Ulysses’a” James’a Joyce’a na podstawie tłumaczenia Macieja Słomczyńskiego.
Proszę sobie wyobrazić żonę umiarkowanie statecznego obywatela Dublina, który niewątpliwie – mimo licznych wątpliwości, co do jego sposobu prowadzenia się – jest „stuprocentowym” mężczyzną jej życia („cóż może być równie dobrze on jak i inny”), a mianowicie panią Molly. Wspomniany mąż- niejaki Leopold Bloom (irlandzki Żyd węgierskiego pochodzenia) – wyrusza rankiem dnia 16 czerwca 1904 roku – jak Odyseusz – uliczkami Dublina na podbój dnia – jak na podbój Troi. Otóż w czasie, kiedy Bloom miotany różnymi okolicznościami towarzyskimi, zawodowymi i nie tylko, błąka się po Dublinie, jego wierna, no może nie do końca, żona, czekając na swojego prawowitego, zajęta jest graniem wprawek na pianinie oraz przeróżnymi niezbyt istotnymi sprawami domowo – osobistymi. Kiedy szanowny małżonek, wyraźnie podpity, z nadszarpniętymi funduszami oraz honorem, po wizycie w domu publicznym, zjawia się o drugiej w nocy i bezceremonialnie wyciąga się obok śpiącej już, bo zmęczonej wyczekiwaniem Molly, budzi ją. To co dzieje się zaraz potem, staje się bezpośrednią treścią scenicznej opowieści.
Obudzona w środku nocy Molly zaczyna snuć pełną wspomnień sentymentalno-erotyczną opowieść, gdzie przeszłość miesza się z teraźniejszością, wspomnienia stają się konfabulacją, wymysły – podejrzeniami a radość miesza się z oburzeniem. Wielość wątków zaczyna w pewnym momencie przypominać pajęczynę tkaną we wszystkich kolorach tęczy przez pijanego pająka i w efekcie tworzy raczej swobodnie pleciony fresk minionych wydarzeń i myśli wybiegających w przyszłość, niż pułapkę na ofiarę. Tym bardziej, że ofiara zmęczona trudami drzemie smacznie obok.
Sam monolog Molly jest w swojej formie pionierski i stanowi klasykę gatunku, zwanego strumieniem świadomość. Spektakl, inspirowany opowieścią Molly, oplecie widza czułymi ramionami głównej bohaterki, a właściwie trzech, bo najpierw w sennej, a potem coraz bardziej bachicznej atmosferze czerwcowej nocy, pojawi się Molly młodziutka – zadziwiona erotyką świata, potem Molly z wieku, w którym ma ochotę na nowo ten świat podbić i wyssać z niego najsłodsze nektary, a następnie Molly dojrzała, patrząca na „te sprawy” z pewnego dystansu. Ten wielogłos dąży do pointy będącej wielką afirmacją życia i miłości, mimo wszystkich przeszkód pojawiających się po drodze. Na końcu zabrzmi wielkie TAK…. Piotr Wojewódzki
Scenariusz i reżyseria: Szczepan Szczykno
Scenografia: Beata Paruch
Aranżacja i akompaniament: Dawid Ludkiewicz
Występują: Magdalena Daszkiewicz, Katarzyna Gruszewska, Joanna Mazewska, Radosław Mazur, Dominik Wieder
Hanka Ordonówna, Gwiazda przedwojennego kabaretu i kina, którą każdy kojarzy nierozerwalnie z dwiema piosenkami: „Na pierwszy znak” i „Miłość Ci wszystko wybaczy”. W repertuarze Ordonki było jednak znacznie więcej znakomitych utworów, zarówno lirycznych, jak i komicznych, zaś jej życie stanowić by mogło najbardziej niesamowity scenariusz ze wszystkich. „ Ordonka, dziewczyna z Woli
Ze stu twarzy tej niezwykłej indywidualności, my odsłonimy przed Państwem, zarówno te znane, jak i te zaskakujące. Będzie więc Ordonka – prosta acz sprytna dziewczyna z warszawskiej Woli, będzie Ordonka kreująca postaci ze szmoncesów żydowskich, nie zabraknie też oczywiście Ordonki – artystki, wykonującej swe wielkie szlagiery o miłości.Zaprezentujemy też wiersze jej autorstwa z tomiku „Piosenki, których nigdy nie śpiewałam” oraz fragmenty niepublikowanych wspomnień, listów i pamiętników. Program wzbogacą multimedialne obrazy minionej Warszawy i samej artystki, a wszystko to w niezwykłej atmosferze międzywojennego kabaretu.
Będzie coś do śmiechu i coś na lirycznie, gwarą wprost z ulicy, i na poetycznie, dla starszych, dla młodszych, dla mężczyzn, dla damy, wszystkich bez wyjątku bardzo ZAPRASZAMY!
Scenariusz i reżyseria: Szczepan Szczykno
Scenografia: Beata Paruch
Aranżacja i akompaniament: Dawid Ludkiewicz
Występują: Magdalena Daszkiewicz, Katarzyna Gruszewska, Joanna Mazewska, Radosław Mazur, Dominik Wieder
Spektakl został zrealizowany ze środków m. st. Warszawy – dzielnicy Wola
„MARIENBAD”
Na podstawie powieści Szolema Alejchema
(blogteatralny)
Reżyseria: Maciej Wojtyszko
Adaptacja: Henryka Królikowska-Wojtyszko
Muzyka: Jerzy Derfel
Choreografia: Emil Wesołowski
Kierownictwo muzyczne: Teresa Wrońska
Scenografia: Ewa Łaniecka
Reżyser światła: Ewa Garniec
Asystent reżysera: Henryk Rajfer
Obsada: Monika Chrząstowska, Ewa Dąbrowska, Waldemar Gawlik, Ewa Greś, Ryszard Kluge, Sylwia Najah, Małgorzata Majewska, Jan Prochyra, Joanna Przybyłowska, Ernestyna Winnicka, Henryk Rajfer, Rafał Rutowicz, Joanna Rzączyńska, Izabella Rzeszowska, Piotr Sierecki, Barbara Szeliga, Monika Soszka, Gołda Tencer, Małgorzata Trybalska, Jerzy Walczak, Marek Węglarski, Piotr Wiszniowski.
Premiera 22 lutego 2013r.
Pełna wdzięku proza Szołema Alejchema zaadaptowana na przedstawienie muzyczne to wybitna pozycja i niezwykle oryginalna. Przedstawienie o miłości, tęsknocie oraz wiecznie niespełnionych pragnieniach. „Marienbad czyli qui pro quo między dwoma miastami w listach i telegramach” to śpiewane kompozycje Jerzego Derfla.
Panie wyjeżdżają do uzdrowiska, żeby się poprawić, a panowie aby ubyć. Jednocześnie religijne żony, które znalazły się w europejskim kurorcie, błyskawicznie stają się nowoczesne. Mężowie natomiast robią wszystko, by uchodzić za pozbawionych zobowiązań kawalerów. Każdy stara się wypaść jak najlepiej wśród innych uczestników uzdrowiska.
Portret świata zamożnych Żydów z warszawskich Nalewek, pokazany z dobrotliwym humorem, wielką przenikliwością i talentem w dostrzeganiu detali.
Czas trwania: 2h 20 min (z przerwą)
Rezerwacja biletów pod numerem (+48 22) 850 56 56 i bow@teatr-zydowski.art.pl
Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich – Centrum Kultury Jidysz w Warszawie, Plac Grzybowski 12/16
KONTAKT DLA MEDIÓW
Joanna Bieguńska
Agencja Kostrzewa PR
joanna.biegunska@kostrzewapr.pl
tel. kom. 609104796
Tytuł oryginału: Kafka Dances
Autor sztuki: Timothy Daly
Tłumaczenie: Lech Mackiewicz
Reżyseria: Lech Mackiewicz, Szymon Szurmiej
Scenografia: Jan Polivka
Kostiumy: Marta Grudzińska
Muzyka: Piotr Moss
Choreografia: Iliana Alvarado
Asystent reżysera: Ewa Dąbrowska Obsada:
Franz Kafka – Piotr Sierecki
Ojciec/Herman – Marek Węglarski
Matka/Julia – Joanna Przybyłowska
Otla/Siostra – Katarzyna Post
Felicja/Panna młoda – Małgorzata Trybalska
Kafka zatańczy w Teatrze Żydowskim
„Kafka tańczy” – premiera 26 kwietnia
Spektakl „Kafka tańczy” został zainspirowany listami Franza Kafki do Felicji Bauer, napisanymi w trakcie ich krótkiej, lecz burzliwej znajomości. Autor dramatu, Timothy Daly, zainteresował się tematyką zmagań sztuki z życiem i życia ze sztuką. Napisał sztukę o artyście, który uczy się żyć i staje przed wyborem pomiędzy swoją twórczością a trudami codzienności i stara się dokonać wyboru.
W przypadku Franza Kafki odpowiedź mogła być tylko jedna…
Rolą panny młodej w sztuce „Kafka Dances” debiutowała Cate Blanchett w Sydney Theater Company i otrzymała za nią prestiżową australijską nagrodę teatralną dla najlepszej debiutantki. W Teatrze Żydowskim tę samą rolę odegra Małgorzata Trybalska, a w postać Franza Kafki wcieli się Piotr Sierecki.
Data premiery: 26 IV 2013 r.
Miejsce: Duża scena Teatru Żydowskiego (Plac Grzybowski 12/16)
Czas trwania: 2 h 20 min (z przerwą)
26 kwietnia 2013 r. w Teatrze Żydowskim odbędzie się premiera spektaklu „Kafka tańczy” w reżyserii Lecha Mackiewicza i Szymona Szurmieja. Spektakl triumfował na scenach teatralnych m. in. w Australii, USA, Francji, a teraz będziemy mieli okazję obejrzeć go w Warszawie.
Klasyka światowej literatury w Teatrze na Bielanach
(blogteatralny)
Autor: Abe Kobo
Adaptacja i reżyseria: Piotr Wojewódzki
Występują: Katarzyna Maternowska, Dominik Bąk, Andrzej Brzeski
Muzyka: Waldemar Osiecki
Na deski Teatru na Bielanach wraca sztuka „Kobieta z wydm” w reżyserii Piotra Wojewódzkiego. Najbliższe spektakle już 22, 23, 24 lutego o godz. 19.00
„Kobieta z wydm” była pierwszą premierą ( luty 2010 ) w Teatrze na Bielanach przy Goldoniego 1 i zarazem pierwszą polską premierą teatralną adaptacji powieści jednego z największych japońskich pisarzy Abe Kobo.
Jest to historia mężczyzny, którego pragnienie uwolnienia się od szarego dnia codziennego i obowiązków związanych z nudną egzystencją, poszukiwanie odmiany, prowadzi do „nowego” więzienia i zderzenia z beznadziejną zdawałoby się sytuacją, gdzie droga odwrotu zostaje odcięta.
Teraz właśnie w tak ekstremalnych warunkach, może docenić najbardziej banalną rzecz jaką jest smak wody czy wartość miłości bliskiego mu człowieka. Odkrywa dla siebie nowy wymiar egzystencji i prawdy o sobie samym… Pasja poszukiwania rzadkich okazów owadów, prowadzi bohatera sztuki na wydmy, a potem do tajemniczej, „piaskowej wsi”. Gdy zapada zmierzch, entomolog zmuszony jest przenocować w jednej z piaszczystych jam, będącej domem młodej wdowy. Znalazłszy się w sypiącym się zewsząd domostwie , za wszelką cenę, usiłuję wydostać się z pułapki….Surrealistyczna wyprawa w głąb ludzkiej natury….
W 1971 roku Klaus Kinski, jeden z najbardziej kontrowersyjnych i najwybitniejszych aktorów niemieckich, przez długie lata współpracownik Wernera Herzoga – dwukrotnie wygłosił własną wersję życia Jezusa Chrystusa. Scenariusz jest zwieńczeniem jego wieloletniego zainteresowania Ewangeliami. Był to ostatni występ Kinskiego na żywo przed publicznością.
Kinski przedstawił Jezusa jako jednego z „najodważniejszych, najbardziej wolnych, najnowocześniejszych spośród wszystkich ludzi, który woli dać się zmasakrować, niż żywcem zgnić wraz z innymi. Kinski wyrwał figurę Jezusa instytucjom władzy i przywrócił go kontrkulturze, przypominając nam, że Jezus nie chciał nigdy być sojusznikiem jakiejkolwiek władzy i przeciwstawiał się wszystkim stosunkom, w których człowiek jest poniżany, kategoryzowany, instrumentalizowany czy wykorzystywany.
Michał Zadara inscenizuje, jeszcze nigdy w Polsce nie wystawiany monolog Kinskiego. Aktorka Barbara Wysocka, perkusista Leszek Lorent i gitarzysta Bartek Tyciński przypominają widzom, dlaczego ustatkowane społeczeństwo tak bardzo nie mogło znieść Jezusa i wolało go zabić, niż konfrontowac się z jego słowami.
Obsada: Barbara Wysocka/aktorka, Leszek Lorent/perkusista, Bartłomiej Tyciński/gitarzysta
Fotografia teatralna: Tomasz Wiech
KONTAKT:
Teatr Dramatyczny m. st. Warszawy
Bilety na wszystkie spektakle Teatru Dramatycznego m. st. Warszawy są dostępne w trzech Kasach Teatru
Scena im. G. Holoubka
PKiN, pl. Defilad 1
tel. 22 656 68 44
kasa@teatrdramatyczny.pl
Scena Na Woli im. T. Łomnickiego
u. Kasprzaka 22
tel. 22 632 24 78
tel. kom. 663 741 122
kasa@teatrdramatyczny.pl
Francis Veber reżyseria
Wojciech Malajkat scenografia
Wojciech Stefaniak asystent reżysera
Marzena Strzycka inspicjent
Łukasz Barszcz Występują:
Tomasz Sapryk, Piotr Polk, Piotr Szwedes, Joanna Trzepiecińska, Marta Walesiak, Katarzyna Bagniewska, Grażyna Strachota, Łukasz Chmielowski, Witold Dębicki, Piotr Siejka, Beatrycze Łukaszewska, Albert Osik, Przemysław Glapliński
François Pignon to główny bohater filmów i sztuk teatralnych znakomitego francuskiego reżysera, Francisa Vebera. „Plotkę” (org. „Le Placard”) należy stawiać obok – równie znanych i lubianych przez widzów teatralnych i filmowych – innych komedii tego twórcy: „Kolacji dla głupca” (dla kinomanów – „Kolacja dla palantów”), „Tajemniczego blondyna w czarnym bucie” (ze słynnym Pierre’m Richardem), „Zbiegów” czy „Co ja panu zrobiłem, Pignon?”.
Każda komedia musi zawierać w sobie element przewrotny, napędzający akcję. W tym przypadku z jednej strony widz obserwuje szarą codzienność Pignona – nieudacznika, księgowego w fabryce prezerwatyw (!), by po chwili ten obraz zestawić z sytuacją bohatera po uwolnieniu w świat wymyślonej przez niego plotki. Pignon bowiem, bojąc się utraty pracy (nawet szef się nim znudził), rozprowadza fałszywą informację, że jest… gejem.
Scenariusz „Plotki” był do tej pory znany z filmu Vebera, w którym wyśmienicie zagrali Daniel Auteuil i Gérard Depardieu. Już od 15 marca „Plotkę” rozsiewać będzie Teatr Syrena. W roli Pignona wystąpi Tomasz Sapryk (znany choćby z wielokrotnie nagradzanych filmów – „Ki”, „Sztuczki”, „Co słonko widziało”, w Syrenie od 2010 r., m.in. główna rola w „Skazanych na Shawshank”). Santinim – pewnym siebie, homofobicznym kadrowym firmy – będzie Piotr Szwedes (gwiazda serialu „Złopolscy”, a od 3 lat także naszego Teatru; uznane role u Krzysztofa Zanussiego, Jerzego Antczaka czy Krystyny Jandy). W rolę Panny Bertrand wcieli się Joanna Trzepiecińska (związana z Teatrem Studio, uwielbiana przez widzów za wiele ról filmowych – m.in. “Sztuka kochania”, teatralnych i musicalowych; nominowana do Feliksa Warszawskiego w 2008 r. za rolę w “Dowodzie” w reż. Andrzeja Seweryna). Po raz pierwszy na scenie Teatru Syrena pojawi się Witold Dębicki (niezapomniane kreacje w „Alternatywach 4”, „Zmiennikach”, „Ekstradycji”, czy ostatnio – „Czarnym czwartku”). W roli prezesa firmy, w której pracuje Pignon został obsadzony aktor i piosenkarz – Piotr Polk (aktor Teatru Syrena, ostatnio pojawiający się na małym ekranie w serialu „Ojciec Mateusz”).
Premiera: 15.03.2012 19:00
Czas trwania: 2 godziny 30 minut (1 przerwa)
Patroni: RAGE AGE, CUSTOMFORM
Watsjajana Mallanaga
KAMASUTRA. NAUKA ROZKOSZY
(blogteatralny)
Tłumaczenie – Maria Krzysztof Byrski
Adaptacja – Edyta Duda-Olechowska
Reżyseria – Aldona Figura
Scenografia – Jan Kozikowski
Choreografia – Anna Iberszer
Muzyka na żywo – Daniel Biel
Konsultant muzyczny – Bartłomiej Woźniak
Asystent reżysera – Julian Potrzebny / Mateusz Karoń Obsada:
Kurtyzana – Małgorzata Rożniatowska
Miłośnica – Joanna Jeżewska
Dziewica – Maria Dejmek
Nauczyciel – Zdzisław Wardejn
Mieszczanin – Kamil Siegmund
Przyjaciel – Marcin Sitek
na kontrabasie akompaniuje Daniel Biel
”Kamasutra” to podręcznik sztuki życia. Mówi, jak spędzać czas, celebrować jedzenie i picie, z kim się przyjaźnić, jak osiągnąć harmonię ciała, emocji i umysłu. „Kamasutrę” przenika zmysłowość, która nie ogranicza się do miłości, ale wzbogaca nas w różnych wymiarach. Seks jest tu najwyższą formą przyjemności, a przyjemność to esencja udanego życia.
Według Watsjajany człowiek powinien się spełniać równocześnie w kilku sferach. Przyjemność, pieniądze, religia – trzeba dążyć do osiągnięcia satysfakcji w każdej z tych dziedzin. W akcie seksualnym wszystkie zmysły jednocześnie znajdują zaspokojenie, dzięki niemu przeżywamy najintensywniejsze emocje. – mówi Maria Krzysztof Byrski, autor przekładu.
„Kamasutrę” od większości podręczników i traktatów odróżnia poetycki język. Korzystając z oryginalnego tekstu postanowiliśmy opowiedzieć współczesną historię, rozgrywającą się na imprezie w domu młodego playboya – mówi reżyserka Aldona Figura.
Zapraszamy na sceniczną wersję hinduskiego traktatu sprzed tysiąca sześciuset lat. Kamasutra jest jak Biblia. Wszyscy mają o niej jakieś wyobrażenie, ale nikt nie wie, czym jest naprawdę.
Spektakl wystawiany na Scenie na Woli im. T. Łomnickiego, ul. Kasprzaka 22
STOWARZYSZENIE TEATRALNE REMUS Reżyseria: Katarzyna Kazimierczuk
„OBSESJA” Premiera: 6 lutego 2013 r.
„Obsesja” to spektakl poruszający w nietypowy sposób tematykę dyskryminacji. Zespół Teatru Remus zebrał w nim autentyczne historie – świadectwa osób, które doświadczyły agresji na tle rasowym. Z tymi przejmującymi historiami kontrastuje piękno odległych kultur, obecne w warstwie muzycznej i choreograficznej. W spektaklu aktorzy Teatru Remus wykonują tradycyjne wielogłosowe pieśni z różnych zakątków świata: Maroka, Ugandy, Korsyki, Włoch, Brazylii i krajów bałkańskich. Zespołowi towarzyszą wybitni zagraniczni artyści: irański wirtuoz perskiego fletu ney – Mohammad Rasouli, japoński tancerz butoh – Rui Ishihara oraz Hana Umeda – aktorka wykonująca tradycyjny japoński taniec Nihon Buyo.
Tytuł nawiązuje do historii marokańskiego artysty, znanego jako Malik, który podczas stypendialnego pobytu w Polsce został brutalnie pobity: „Po tym zdarzeniu (…) wciąż rozglądam się nerwowo, myślę o tym, że za chwilę ktoś może mnie zaatakować. To już jest obsesja”.
Plakat teatralny
Fotografia teatralna
Spektakle w Warszawie:
6 II 2013 r. (premiera) oraz 7 i 9 II, a także 18-24 III, godz. 19.00, Warszawa, ul. Targowa 80 (kamienica w podwórzu, trzecie podwórko, II piętro).
WSTĘP WOLNY!
Spektakl zrealizowano ze środków Europejskiego Funduszu na Rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz z budżetu państwa.
Autor:Zygmunt Krasiński Adaptacja: Andrzej Seweryn Reżyseria: Andrzej Seweryn Scenografia: Magdalena Maciejewska Kostiumy: Dorota Kołodyńska Muzyka: Olo Walicki Reżyseria światła: Jacqueline Sobiszewski Ruch sceniczny: Leszek Bzdyl Asystent reżysera: Anna Skuratowicz Asystent scenografa: Maja Skrzypek Inspicjent: Katarzyna Bocianiak Sufler: Ewa OwsiakRówno 100 lat po pierwszej premierze na deskach Teatru Polskiego Andrzej Seweryn mierzy się, tak jak w 1913 roku Arnold Szyfman, z tekstem Zygmunta Krasińskiego. Wybierając „Irydiona” na inaugurację założonego przez siebie teatru Szyfman wskazywał kierunek swojego myślenia o teatrze i repertuarze.
Andrzej Seweryn, wracając w roku jubileuszowym do tekstu Krasińskiego, nawiązuje do najgłębszych tradycji Teatru Polskiego, a jednocześnie zadaje pytanie jaką drogę przebył teatr przez ostatnich sto lat? Który z licznych tematów dramatu Krasińskiego pozostaje bliski współczesnemu widzowi i może go poruszyć? W jakiej formie należy przedstawić dziś „Irydiona”, żeby był on czytelny dla widza w 2013 roku?
Odpowiedzią na te pytania jest całkowicie nowa adaptacja autorstwa reżysera, w której buduje dramat wokół aktualnego tematu zemsty. Tematu trudnego, zwłaszcza kiedy zemsta staje się nie tylko pokusą, a obowiązkiem…
Rolę Irydiona reżyser powierzył Krzysztofowi Kwiatkowskiemu, któremu partnerują gwiazdy Teatru Polskiego, m.in. Anna Cieślak, Olgierd Łukaszewicz, Jerzy Schejbal.
Do współpracy przy spektaklu Andrzej Seweryn zaprosił uznanych artystów: Dorotę Kołodyńską (kostiumy), Magdalenę Maciejewską (scenografia), Jacqueline Sobiszewski (światła) i Jagę Hupało (stylizacja fryzur) Ola Walickiego (muzyka), dzięki którym starożytny Rzym wyda się widzom bliższy niż kiedykolwiek wcześniej.
W sprzedaży są jeszcze ostatnie bilety na II premierę spektaklu „Irydion” w reżyserii Andrzeja Seweryna, która odbędzie się na Dużej Scenie Teatru Polskiego w dniu 30 stycznia 2013 roku.
Kolejne pokazy „Irydiona” odbędą się w terminach:
31 stycznia
2, 3, 16, 17 lutego
oraz 27 marca.
Reżyseria, adaptacja tekstu: MICHAŁ SIEGOCZYŃSKI
W roli Wacława Niżyńskiego: MAREK KOSSAKOWSKI
Tancerki: Małgorzata Cwalina, Małgorzata Czyżowska
Tancerki współpracujące: Agnieszka Tumkiewicz,
Maria Niedziałkowska, Mayu Gralińska-Sakai
Scenografia, kostiumy: Karolina Sulich
Muzyka: Jakub Dykiert
Operator, video-projekcje: Jędrzej Niestrój
Charakteryzacja: Agnieszka Rudzińska
Fotografie: Marcin Szpak
Projekty graficzne: Katarzyna Myszkowska
Strona internetowa: Bogumił Ślusarczyk
Produkcja: Eliza Rudzińska & Fundacja Centrum Idei fot. Marcin Szpak
Odważny, bezkompromisowy, drapieżny obraz Boga-Człowieka; artysty, dla którego własny geniusz staje się przyczyną upadku.
Spektakl pt. Niżyński w reżyserii Michała Siegoczyńskiego to projekt poświęcony Wacławowi Niżyńskiemu. Punktem wyjścia do autorskiej refleksji reżysera był „Dziennik” Niżyńskiego. Autor „Dziennika” – chory umysłowo, niezaprzeczalny geniusz sceny, tancerz baletowy polskiego pochodzenia, artysta o światowej sławie i barwnej biografii staje się bohaterem monodramu (w tej roli Marek Kossakowski). Stajemy z nim twarzą w twarz już po wielkiej tragedii jego życia, kiedy choroba umysłowa zamknęła go we własnym, wewnętrznym świecie i jasne jest, że nigdy więcej nie zatańczy. Szczere i nieporadne słowa, zarazem odważne i żarliwe, zostają jedyną możliwością wyrażenia się. Tak samo jak kiedyś poprzez taniec, teraz swoistym monologiem, żąda być dyktatorem serc.
Obrazoburcze stawianie siebie w miejsce Boga, dzielenie się przepuchnietym ego, zatapianie odbiorcy w tragicznej, osobistej historii sprawia, że staje się on nieludzki wobec ludzi, jak i również wobec własnej osoby. Staje się jednocześnie katem i ofiarą własnej wizji; katem i ofiarą Niżyńskiego; katem i ofiarą baletu – sztuki, która wykonawcę i siebie samą unicestwia i wypala.
W „Dzienniku” Niżyński pozwala sobie na głośne powiedzenie tego, co wszyscy czasami myślą, ale nigdy nie wypowiadają z obawy przed karą. Bezgraniczna wewnętrzna wolność Niżyńskiego sprawia, że to co przekazuje nie zawsze jest do przyjęcia, a fakt dzielenia się myślami najstraszniejszymi powoduje, że jest on fenomenalnie i prawdziwy, i ohydny. W schizofrenicznym szaleństwie, trudny do pokochania i piękny boleśnie Bóg Tańca – Niżyński nie panujący nad własnym rozhuczanym umysłem, uwięziony w drętwiejącym ciele, staje przed widzami niedorzeczny i błyskotliwy, heroiczny i pokonany.
Niżyński to paraliżujące wyznanie światowej sławy artysty, ikony tańca i choreograficznego innowatora, który będąc u szczytu znakomitości, został uznany za nieuleczalnie chorego i na zawsze musiał schować się swoim szczelnie głuchym, zmąconym świecie.
Fotografia teatralna: Marcin Szpak
Plakat teatralny
PREMIERA WARSZAWSKA: 21 i 22.01.2013 / godz. 19:30
KLUB KULTURY SASKA KĘPA
ul. Brukselska 23
Strona internetowa:
www.nizynski-projekt.com
BILETY w cenie 20zł
do nabycia w Klubie Kultury Saska Kępa
/ w godzinach pracy klubu / www.cpk.art.pl / tel.22 499 94 92 /
oraz na godzinę przed spektaklem w Klubie Kultury Saska Kępa
REZERWACJA BILETÓW pod adresami e-mailowymi:
promocja@klubsaska.pl
nizynski.spektakl@gmail.com
fot. Karolina Sulich
Partnerzy projektu: Stowarzyszenie Artystyczne Makata / Folwark – Praska Metta Artystyczna / Centrum Kultury Dwór Artusa w Toruniu / Acting Coach Studio / Teatr Academia / Qbek Studio / Fundacja Rozwoju Tańca / Pracownia Wschodnia / Klub Kultury Saska Kępa / Dom Kultury Śródmieście / Fundacja PROMOTOR ART
WACŁAW NIŻYŃSKI
Genialny tancerz o światowej sławie, z pochodzenia Polak.
Tańczył już jako 3 latek. Jego taniec był idealny.
I chociaż miał problem z wysławianiem się, zapierał dech w piersiach widzom całego świata.
Twórca ten zrewolucjonizował myślenie o XX wiecznej choreografii i sztuce, szczególnie poprzez stworzone wraz z Igorem Strawińskim dzieło – „Święto wiosny”.
Kiedy choroba psychiczna w wieku 29 lat odcięła go od życia, w które dopiero wstępował, napisał „Dziennik”. Jego słowa są tam dobitne, ostre, a nawet wulgarne.
Wacław mówi w nich o miłości do żony, córeczki, znienawidzonego kochanka i Boga, ale przede wszystkim dokonuje chirurgicznego ukazywania nam własnego przerażającego świata.
„Wodzirej”
SPEKTAKLE W DNIACH : 11,12,13.01.2013
(blogteatralny)
REŻYSERIA: REMIGIUSZ BRZYK
DRAMATURGIA I ADAPTACJA: TOMASZ ŚPIEWAK
MUZYKA I OPRACOWANIE MUZYCZNE: JACEK GRUDZIEŃ
OBSADA: MAGDALENA BOCZARSKA, AGNIESZKA ROSZKOWSKA, WOJCIECH BŁACH, ANDRZEJ KONOPKA, PIOTR ŻURAWSKI, SEBASTIAN PAWLAK
„NAJLEPSZY, NAJLEPSZA, NAJLEPSI” w rankingu miesięcznika „Teatr”!
w kategorii NAJLEPSZA ADAPTACJA TEATRALNA (OPRACOWANIE TEKSTU) przyznali:
– Bartłomiej Miernik, Joanna Derkaczew
w kategorii NAJLEPSZY TEATR przyznał:
Wyobraź sobie swoje życie za pięć lat. Jak chciałbyś, żeby wyglądało? Gdzie będziesz wtedy mieszkał? Z kim? Ile zarabiał? Dla kogo pracował? Jakim samochodem jeździł? Jak będzie wyglądała twoja rodzina? Nie ograniczaj się. Bądź ze sobą szczery. Jak naprawdę chciałbyś żyć?
Nie ma znaczenia, czy jesteś z Warszawy, Dzierżoniowa czy Nowego Jorku. Czy jesteś mężczyzną czy kobietą, czy pochodzisz z zamożnej rodziny czy z biednej. Jeśli naprawdę wiesz, co chcesz osiągnąć, czego pragniesz, jeśli jesteś świadomy swoich marzeń, możesz zmienić swoje życie.
Przedstawienie WODZIREJ to adaptacja scenariusza kultowego filmu Feliksa Falka z 1978 roku. Lutek Danielak, tytułowy wodzirej, za wszelką cenę dążył w nim do poprowadzenia prestiżowej imprezy mogącej odmienić jego dotychczasową karierę i całe życie. W filmie Falka marzenie szybko przeradza się w obsesję. Dążąc do osiągnięcia celu, Lutek nie cofa się przed popełnieniem największych świństw.
Spektakl przenosi historię Lutka do współczesnej rzeczywistości. Prowadząc przewrotny dialog z filmem, ponawia pytania o to, czym dzisiaj jest sukces – dlaczego jednym ludziom przychodzi on łatwiej niż innym, jak go osiągnąć, jaka jest jego cena i czy podlega ona negocjacji.
Nick Reed
tłumaczenie
Klaudyna Rozhin reżyseria
Wojciech Malajkat scenografia i kostiumy
Julia Skrzynecka światło
Petro Aleksowski muzyka
Zbigniew Zamachowski
asystent reżysera
Marzena Strzycka
inspicjent
Łukasz Barszcz Występują:
Katarzyna Bagniewska, Wojciech Malajkat, Albert Osik, Beata Ścibakówna (aktorka Teatru Narodowego)
Trener życia (Lifecoach) to polska prapremiera sztuki Nicka Reeda wystawionej po raz pierwszy z ogromnym sukcesem na londyńskim West Endzie w 2008 roku.
Wendy potrzebuje pomocy. Podobnie jak jej terapeuta! Jej życie to jedna wielka katastrofa. Szefowa traci do niej cierpliwość, chłopak nie ma do niej szacunku, a co najgorsze: Wendy nie potrafi bronić swoich racji. Colin jest terapeutą. Pomaga ludziom uświadomić sobie ich błędy i znaleźć właściwą drogę. Ale co się stanie, kiedy on sam zboczy z kursu?… Trener życia to opowieść o dwojgu ludziach, z których ona odnajduje się w gąszczu życia, a on uświadamia sobie, że droga, którą dotychczas szedł, nie wiedzie tam, dokąd chciałby dojść…
„Nowa komedia Nicka Reeda to Pigmalion dla pokolenia, dla którego niezbędnym akcesorium jest najnowszy model telefonu komórkowego. Colin staje przed trudnym zadaniem transformacji młodej naiwnej dziewczyny w kobietę sukcesu. Ale w dzisiejszej dobie ‘wzorcem’ są menadżerowie i menadżerki firm, a częścią nowoczesnej ‘etykiety’, której Wendy musi się nauczyć, są: asertywność, wyznaczanie sobie celów i zdrowy egoizm…”
Premiera: 07.10.2011
Czas trwania: 2 godziny 1 przerwa
scenariusz i reżyseria – Artur Barciś
kierownictwo muzyczne i aranżacje – Wojciech Borkowski
występują: Stanisława Celińska, Krystyna Tkacz, Artur Barciś
zespół muzyczny: Wojciech Borkowski – fortepian, Paweł Stankiewicz – gitara, Maciej Szczyciński – kontrabas
19 i 20 stycznia 2013, godz. 19.00, Teatr Ateneum, Scena Główna
„Nie jesteś sama” to wyjątkowy spektakl o kobiecie, która wiele w życiu doświadczyła i niejedno widziała. Rzecz o miłości, tęsknocie, zdradzie i cierpieniu, ale też o przyjaźni, radości, nadziejach i marzeniach. Wszystko to opowiedziane słowami Agnieszki Osieckiej, wielkiej damy polskiej piosenki.
W koncercie usłyszymy wiele utworów znanych nam niemal na pamięć, ale ich smak i ton będziemy często odkrywać na nowo. „Małgośka” okaże się nie tylko żartobliwą historyjką z życia beztroskiej dziewczyny, ale wstrząsającą opowieścią porzuconej kobiety. Z kolei słowa „żegnaj miły, no cóż, jak się żegnać – to już” – z piosenki „Ach panie, panowie” – zabrzmią nie jak bolesna skarga na los, ale spokojna zgoda na rozstanie ze wszystkim, co przeminęło.
Piosenki Osieckiej bywają smutne, nostalgiczne, gorzkie. Ale drugie tyle jest żartobliwych, przekornych, ironicznych i wręcz zabawowych. Żeby się nimi zachwycić, wystarczy wybrać się na spektakl wyreżyserowany przez znakomitego aktora Teatru Ateneum Artura Barcisia i zaśpiewany przez dwie wyborne aktorki – Stanisławę Celińską i Krystynę Tkacz.
„Coraz trudniej jest mi uczyć się na pamięć kolejnych tekstów, ale podczas tej pracy przyszedł taki moment, kiedy stałam się trochę Agnieszką Osiecką – kobietą ze spektaklu, która mówi innym językiem, śpiewa piękne melodie. To dla mnie ogromna radość, bo co prawda jej teksty towarzyszyły mi już od szkoły teatralnej, ale nigdy w takim wymiarze jak przy pracy nad tym spektaklem. W tym czasie miałam również inne zobowiązania i „Nie jesteś sama” było dla mnie jak pyszny deser. Taka praca to czysta rozkosz.”
– mówi Stanisława Celińska.
„Byłam zachwycona pomysłem spektaklu z dwóch powodów. Ważny jest dla mnie repertuar Agnieszki Osieckiej, jej teksty poruszają niezwykle głębokie struny uczuć. Bardzo ucieszyło mnie też towarzystwo Stasi Celińskiej, z którą kilkakrotnie spotykałyśmy się na drodze zawodowej, a i prywatnie bardzo się przyjaźnimy. Poddałyśmy się więc wspólnie wizji reżysera – Artura Barcisia, który dokonał wyboru piosenek Agnieszki Osieckiej.”
– dodaje Krystyna Tkacz.
Wojciech Borkowski, którego opiece powierzono stronę muzyczną spektaklu, z wielkim wyczuciem podążył za wizją reżysera i aktorek i odważył się na zupełnie nowe aranżacje. Do ich wykonania zaprosił dwóch młodych, utalentowanych muzyków – Pawła Stankiewicza i Macieja Szczycińskiego.
„Nie jesteś sama” – utwory:
1 Ludzkie gadanie muz. S. Krajewski
2 Małgośka muz. K. Gaertner
3 Bossanova do poduszki muz. J. Mikuła
4 Nie żałuję muz. S. Krajewski
5 Na zakręcie muz P. Gintrowski
6 Nie jesteś sama muz. S. Krajewski
7 Jeżeli miłość jest muz J. Bogacki
8 Ach Panie, Panowie muz. B. Okudżawa
9 Zorba muz. M. Theodorakis
10 Damą być muz. J. Mikuła
11 Uciekaj moje serce muz. S. Krajewski
12 Kiedy mnie już nie będzie muz. S. Krajewski
13 Nie jest źle muz. K. Komeda
14 Sama chciała muz. S. Krajewski
15 Ja nie odchodzę kiedy trzeba muz. N. Iwanowa
16 Niech żyje bal muz. S. Krajewski
Występują:
TAMARA ARCIUCH, STEFANO TERRAZZINO,
Kamila Boruta-Hycnar, Agnieszka Fajlhauer, Dominika Łakomska,
Agnieszka Findysz, Brygida Turowska, Sylwia Najah, Piotr Bułka,
Konrad Marszałek, Mieczysław Morański, Patryk Pawlak, Rafał Supiński Scenariusz i teksty piosenek: Anna Burzyńska Muzyka: Astor Piazzolla Reżyseria i scenografia: Witold Mazurkiewicz, Robert Talarczyk Choreografia: Jakub Grzybek Aranżacje: Krzysztof Maciejowski Przygotowanie wokalne: Gabriel Menet Kostiumy: Ewa Gdowiok
TANGO PIAZZOLLA
MIŁOŚĆ, TANGO, NAMIĘTNOŚĆ
„Tango Piazzolla” to elektryzujące, pełne namiętności muzyczno-taneczne przedstawienie do muzyki Astora Piazzolli, legendarnego argentyńskiego geniusza tanga, którego utwory zna cały świat! Najbardziej teatralny taniec stał się kanwą niepowtarzalnego spektaklu.
W inscenizacji Teatru Rampa aktorzy za sprawą śpiewanego i tańczonego tanga przeniosą nas w świat argentyńskich knajp, pełnych gorących namiętności i pożądań, gdzie przypadkowe spotkanie w tańcu może zmienić całe życie… Najbardziej znane utwory Piazzolli, zmysłowe i ogniste tanga i oczywiście znakomici aktorzy, a wśród nich gwiazdy sceny i telewizji – Tamara Arciuch i Stefano Terrazzino.
Pełen erotyzmu i pasji taniec wydobędzie skrywane przez bohaterów uczucia: pożądanie, tęsknotę, miłość i nienawiść. Czy nieszczęśliwa miłość zostanie odwzajemniona, a idealny partner do tanga okaże się tym jedynym? W Teatrze Rampa gorące emocje na scenie podnoszą temperaturę na widowni, a nogi same rwą się do tańca!
Musisz to zobaczyć, ale tylko z nią lub z nim, bo „do tanga trzeba dwojga zgodnych ciał i chętnych serc”…
sprzedaż online www.teatr-rampa.pl,
rezerwacja – Kasa Teatru Rampa, tel 22 679 89 76, bow@teatr-rampa.pl
adaptacja, tłumaczenie piosenek, reżyseria, scenografia MICHAŁ KONARSKI
na podstawie przekładu: IRENY LEWANDOWSKIEJ, WITOLDA DĄBROWSKIEGO
choreografia INGA PILCHOWSKA
kostiumy TATIANA KWIATKOWSKA
muzyka: FABIAN WŁODAREK, JAKUB ORŁOWSKI
asystent reżysera LIDIA GRZĘDZIŃSKA
montaż projekcji multimedialnych MARCIN ALMERT
inspicjent MARZENNA BEDNARSKA-ALMERT / AGNIESZKA KORCZAK
kierownictwo produkcji: ELIZA PAROL, MAŁGORZATA PIĄTEK-ROMAN
reżyser światła ANDRZEJ KULESZA
realizator światła JACEK KACZMARCZYK
reżyser dźwięku MARCIN PAWŁOT
realizator dźwięku ROBERT GOŁASZEWSKI / MIKOŁAJ SKALSKI
charakteryzacja: KAMILA KĘPA, MONIKA MIKULSKA
Spektakl pod Honorowym Patronatem Ambasadora Rosji w Polsce ALEKSANDRA ALEKSIEJEWA
Spektakl otrzymał nominację miesięcznika Teatr za „Najlepszą adaptację teatralną” (p. Temida Stankiewicz-Podhorecka „Nasz dziennik”)
Zapraszamy do Teatru Rampa na zupełnie nową adaptację dzieła Bułhakowa autorstwa i w reżyserii Michała Konarskiego.
Na fascynującą opowieść o odwiecznym pojedynku Dobra ze Złem – wielką bitwę między szatanem i Małgorzatą o duszę i ciało jej ukochanego Mistrza, która odbywa się w samym centrum Moskwy w połowie lat 30-tych XX wieku. Trzęsące światem moskiewskiej kultury, butne i pewne siebie towarzystwo bywalców artystycznej restauracji „Griobojedow”, zetrze się w śmiertelnym boju ze świtą Wolanda, odwiecznymi rosyjskimi demonami, które bezwzględnie wykorzystają każdą ludzką słabość i ułomność, by zwyciężyć i wykreować świat pełen absurdu, paranoi i zniewolenia.
Między tymi zbrojnymi hufcami zobaczymy parę zakochanych zwykłych ludzi – Małgorzatę i Mistrza, którzy tylko pragną odrobiny miłości i małego ciepłego szczęścia. Jaką cenę przyjdzie im za to zapłacić?
Czy bywalcy „Griobojedowa” będą potrafili się oprzeć deszczowi banknotów „z nieba”? Czy w świecie ukształtowanym przez moralność narzuconą przez system negujący istnienie jakiejkolwiek metafizycznej „siły wyższej” człowiek ma szansę przeciwstawić się złu? Czy słowa Berlioza, że „o wszystkim decyduje człowiek” to trafna odpowiedź na pytanie Wolanda: „Skoro nie ma Boga, kto kieruje życiem człowieka?” Czy w Moskwie, w której Stalin rozkazał w 1933 r wysadzić największy rosyjski Sobór Zbawiciela, owemu „człowiekowi” może się jeszcze wydawać, że o czymkolwiek decyduje? Co sprawia, że Małgorzata, jako jedyna ma odwagę przeciwstawić się szatanowi i jakim cudem wygrywa ten pojedynek na śmierć i życie?
Czy Bułhakowowski Jeszua Ha-Nocri i Piłat mają cokolwiek wspólnego z Ewangelią, czy to tylko mroczna wizja, którą Woland przedstawia Iwanowi Bezdomnemu i Miszy Berliozowi na Patriarszych Prudach?
W akcję tragikomedii wplatają się utwory Izaaka Dunajewskiego z radzieckich filmów propagandowych z tamtych lat: „Wołga, Wołga” i „Świat się śmieje”.
Jeszcze raz serdecznie zapraszam do rozśpiewanej i podzwaniającej dzwonkami tramwajów Moskwy szalonych lat 30-tych, ówczesnego radzieckiego „Raju na Ziemi…” Michał Konarski – reżyser, premiera marzec 2012
obsada:
Mistrz ROBERT KOWALSKI
Małgorzata DOMINIKA ŁAKOMSKA
Woland MAREK FRĄCKOWIAK / MICHAŁ KONARSKI
Korowiow PIOTR FURMAN
Azazello ANDRZEJ NIEMIRSKI
Behemot DANIEL ZAWADZKI
Hella (Frieda) MAGDALENA CWEN-HANUSZKIEWICZ / AGNIESZKA „FAJKA” FAJLHAUER
Michał Aleksandrowicz Berlioz – Sekretarz Massolitu, Piłat JULIAN MERE
Iwan Nikołajewicz Bezdomny – Poeta, Jeszua KONRAD MARSZAŁEK
Rimski – Dyrektor Naczelny Variétés ANDRZEJ CHUDY / MIECZYSŁAW MORAŃSKI
Iwan Sawielewicz Warionucha – Dyrektor Administracyjny ROBERT TONDERA
Stiepan (Stiopa) Lichodiejew – Dyrektor Finansowy LESZEK ABRAHAMOWICZ
Bosman Żorż – Żona Rimskiego, Pisarka KATARZYNA KOZAK / BRYGIDA TUROWSKA
Tamara Połumiesiac – Aktorka JOANNA GÓRNIAK
Adelfina Buzdiak – Poetka KAMILA BORUTA-HYCNAR
Kelner Długoruki TADEUSZ WOSZCZYŃSKI / JACEK ZAWADA
Kucharz Bezzubow MACIEJ GĄSIOREK
Annuszka KLEMENTYNA UMER
w spektaklu wykorzystano piosenki autorstwa IZAAKA OSIPOWICZA DUNAJEWSKIEGO i WASILIJA LEBIEDIEW-KUMACZA z filmów Wołga, Wołga i Świat się śmieje w reżyserii GRIGORIJA WASILJEWICZA ALEKSANDROWA
=”#fff” src=””]Spektakl archiwalny. Nie znajdziesz go w repertuarze
(blogteatralny)
tłumaczenie piosenek WOJCIECH MŁYNARSKI scenariusz SZYMON BOGACZ reżyseria WITOLD MAZURKIEWICZ scenografia JERZY RUDZKI choreografia JAKUB GRZYBEK kierownik produkcji ELIZA PAROL kierownictwo muzyczne MARIUSZ BOGDANOWICZ korepetycje wokalne GABRIEL MENET> występują:
BRYGIDA TUROWSKA
JAROSŁAW TOMICA
MICHAŁ ZGIET
WŁODZIMIERZ NAHORNY muzycy:
WŁODZIMIERZ NAHORNY / BOGDAN HOŁOWNIA fortepian
MARCIN OLAK / GABRIEL NIEDZIELA gitara
MARIUSZ BOGDANOWICZ kontrabas
SEBASTIAN FRANKIEWICZ / KRZYSZTOF SZMAŃDA perkusja
Czas trwania spektaklu 1h40min bez przerwy
Być jak Frank Sinatra to kolejna prapremiera Teatru Rampa – unikatowy spektakl muzyczny, w którym usłyszycie Państwo trzynaście piosenek Franka Sinatry w rewelacyjnym tłumaczeniu Wojciecha Młynarskiego. Przedstawienie wyreżyserował Witold Mazurkiewicz, Szymon Bogacz napisał scenariusz udramatyzowujący całość, scenografię stworzył Jerzy Rudzki, a choreografię Jakub Grzybek.
Przedstawienie jest muzyczno-teatralną opowieścią o człowieku ogarniętym fascynacją, wręcz obsesją na temat Franka Sinatry. Ponieważ swoje życie uważa on generalnie za niezbyt udane i pragnie choć na chwilę upodobnić się do swego idola, który uosabia wszystkie jego marzenia. Bohater zadaje sobie i jednocześnie publiczności trudne pytania, na które nie ma jednoznacznych odpowiedzi: „Za czym tęsknisz? Co Cię uszczęśliwia? Co jest dla Ciebie w życiu najważniejsze?” S
pektakl traktuje również o tym, że warto marzyć i mieć odważne pragnienia, ponieważ to właśnie one mogą kreować i zmieniać rzeczywistość. Piosenki Franka Sinatry śpiewać będą Brygida Turowska, Jarosław Tomica, Michał Zgiet.Niewątpliwym atutem przedstawienia będzie muzyka wykonywana na żywo przez zespół profesjonalnych muzyków pod kierownictwem Mariusza Bogdanowicza z Włodzimierzem Nahornym przy fortepianie (na zmianę z Bogdanem Hołownią).
BROADWAY STREET – THE SHOW
(koncert z udziałem międzynarodowych artystów/największe przeboje musicalowe)
Wielkie przeboje światowego musicalu w trzech językach, międzynarodowa obsada i polska scena. Śpiew, taniec, gra świateł i cieni. To właśnie Broadway Street!
TEATR RAMPA W WARSZAWIE oraz JAKUB WOCIAL
prezentują dwugodzinną pigułkę najlepszego musicalu, obejmującą oba stulecia jego istnienia.
To jedyna okazja, by w kraju nad Wisłą usłyszeć na żywo gigantów europejskiej sceny muzycznej, wykonujących przeboje z największych spektakli gatunku. The Phantom of the Opera, Les Misérables, Love Never Dies, Taniec Wampirów, Jesus Christ Superstar, Chicago, Funny Girl, Sweet Charity, Parade, Wicked, Next to Normal, Brooklyn – to tylko niektóre z tytułów, z których utwory rozbrzmiewają na naszej scenie!
Piosenki: Renata Przemyk, Nick Cave, Bob Geldof, Tom Waits
Tłumaczenie piosenek: Robert Talarczyk, Andrzej Porzuczek, Jakub Talarczyk Scenariusz i reżyseria: Robert Talarczyk
Scenografia: Bartosz Skoczkowski
Kostiumy: Barbara Malinka
Choreografia: Jakub Lewandowski
Produkcja muzyczna: Przemysław Sokół
Asystent reżysera: Piotr Furman Występują: Dominika Łakomska, Dorota Osińska, Małgorzata Duda-Kozera, Ewa Lorska
MONSTERS. PIEŚNI MORDERCZYŃ to kolejna prapremiera Sceny Kameralnej Teatru Rampa.
Jest to muzyczny spektakl, który spróbuje odpowiedzieć na pytanie, dlaczego tak delikatne i wrażliwe istoty jakimi są kobiety, mogą stać się przerażającymi potworami, które w swej żądzy mordu często „przewyższają” męskich seryjnych morderców.
To również opowieść o tym jak dziś, w dobie wszechwładzy mediów i popkultury, zbrodniarz staje się nowym „świętym”, któremu składane są „hołdy” w postaci filmów, książek, piosenek czy spektakli teatralnych.
MONSTERS to historia legendarnych morderczyń: Belle Gunness, Aileen Wuornos – bohaterki nagrodzonego Oscarem filmu „Monster” czy Brendy Spencer o której zespół Boomtown Rats śpiewał piosenkę „I Don’t Like Mondays”. Oraz wielu innych, które stały się ikonami kultury masowej.
Cztery znakomite aktorki wcielają się w postaci rodem z koszmarnych snów a towarzyszą im pieśni napisane przez Nicka Cave’a, Toma Waitsa czy Boba Geldofa.
W spektaklu MONSTERS. PIEŚNI MORDERCZYŃ można również usłyszeć skomponowane specjalnie na potrzeby tego spektaklu premierowe piosenki Renaty Przemyk – jednej z najwybitniejszych osobowości polskiej sceny muzycznej.
Ile jest wart ten świat?
Ile jest warte ludzkie życie?
Siła legendy w tym,
Że na swych ustach nas nosicie
Śmierć dała życie nam
I nieśmiertelne to memento,
Że choćbyś zbawiał świat
Tylko to złe ci świat pamięta
MONSTERS. PIEŚNI MORDERCZYŃ
Obsada:
Leszek Abrahamowicz
Maciej Gąsiorek
Andrzej Niemirski
Robert Tondera
Tadeusz Woszczyński
Daniel Zawadzki Muzyka na żywo: Gabriel Menet – fortepian Reżyseria: Adama Opatowicza
Tłumaczenie: Filip Łobodziński
Absurdalny humor i prawdziwa zabawa!
LATAJĄCY CYRK MONTY PYTHONA
„Latający Cyrk Monty Pythona” to oryginalny wieczór teatralno-kabaretowy nawiązujący do słynnego brytyjskiego programu kabaretowego w inteligentnym i dowcipnym tłumaczeniu Filipa Łobodzińskiego, w doborze i realizacji Adama Opatowicza twórcy kabaretu „Czarny Kot Rudy”. Kwintesencja angielskiego humoru absurdalnego nie uznającego autorytetów i kpiącego ze wszystkiego. Angielscy dżentelmeni wywołują szereg groteskowych sytuacji przeplatanych zabawnymi piosenkami i skeczami. Piosenki wybrane z różnych programów telewizyjnych i filmów grupy Monty Pythona z niewątpliwym męskim wdziękiem wykonują aktorzy Teatru Rampa: Leszek Abrahamowicz, Maciej Gąsiorek, Andrzej Niemirski, Robert Tondera,Tadeusz Woszczyński, Daniel Zawadzki oraz Gabriel Menet, który całość przygotował muzycznie i co wieczór zasiada przy fortepianie.
Obsada:
Adria Jakubik
Piotr Mrówczyński
Łukasz Błaszczak
Patryk Pawlak
Zbigniew Pożoga
Marek Frąckowiak
Premiera 10 stycznia 2013 r., godz. 19.00 – Scena Mrowisko
Odszukana wśród rękopisów Jarosława Iwaszkiewicza sztuka dla teatru. Ukazuje się drukiem dopiero po śmierci autora.
Akcja rozgrywa się wiosną 1944 roku w znanej wówczas kawiarence Pod Akacjami w Podkowie Leśnej pod Warszawą. To trzymająca w napięciu historia młodych ludzi działających w podziemiu. Opowieść o dylematach związanych z rozkazem wykonania wyroku śmierci na rówieśniku zdrajcy. Jest jeszcze wielka miłość!
Ważną rolę spełnia ksiądz Węgrzyn, miejscowy autorytet moralny, gotów ratować młodych przed złem, jakim jest zabijanie – nawet w warunkach okupacji hitlerowskiej.
Dramat Iwaszkiewicza nasycony został w mistrzowski sposób, i anielstwem, i diabelstwem. Pod Akacjami to prawdziwe odkrycie repertuarowe!
W roli księdza Węgrzyna – Marek Frąckowiak. W pozostałych rolach: Adria Jakubik, Łukasz Błaszczak, Piotr Mrówczyński, Patryk Pawlak, Zbigniew Pożoga.
Premiera 10 stycznia 2013 r. o godz. 19.00 – Scena Mrowisko
Spektakle w styczniu: 11, 12 i 14, 15 o godz. 19.00
Występują: Kamila Boruta-Hycnar, Małgorzata Duda-Kozera, Joanna Górniak, Mirosława Krajewska / Katarzyna Kozak, Leszek Abrahamowicz, Piotr Furman, Robert Kowalski, Julian Mere, Mieczysław Morański, Robert Tondera, Daniel Zawadzki, Rafał Supiński / Piotr Bułka
W roli tytułowej wymiennie: Jagoda Król / Ewa Stasiak / Katarzyna Wojciechowska (mała Basia), Paulina Łuniewska / Katarzyna Zarychta (starsza Basia)
„Awantura o Basię”
Premiera 23 marca 2013 o godz. 19.00
24 marca godz. 16.00
Awantura o Basię – to muzyczna interpretacja książki Kornela Makuszyńskiego w adaptacji i reżyserii Cezarego Domagały z utrzymaną w klimacie filmowym muzyką Wojciecha Sanockiego. Akcja musicalu osadzona w realiach lat 20 i 30 XX wieku pełna jest niesamowitych zwrotów akcji. To wzruszająca i jednocześnie zabawna historia Basi Bzowskiej, która po tragicznej śmierci matki, trafia w przedziwnych okolicznościach do nieznanych sobie opiekunów, podbijając ich serca, co z kolei staje się przyczyną rozmaitych konfliktów, które rodzą podstawowe pytania: Kto ma być prawnym opiekunem Basi i gdzie ma zamieszkać? Co się stanie kiedy podrośnie? Dlaczego w dziwny sposób giną kartki rękopisu książki Stanisława Olszowskiego? Czy uda się odnaleźć zaginionego w niewyjaśnionych okolicznościach ojca Basi i przywrócić go do życia? Czy miłość dziecka jest w stanie pokonać wszelkie przeciwności losu?
Odpowiedź na te wszystkie zagadkowe pytania widzowie odnajdą, bez trudu, oglądając tę najnowszą familijną propozycję naszego teatru. Ciekawe kostiumy zaprojektowane przez studentki warszawskiej ASP Małgorzatę Kluskę i Aleksandrę Muszyńską, piękne piosenki wywołujące uśmiech i łzy ubrane w choreografię Marty Domagały, niezapomniane kreacje aktorskie to niewątpliwe atuty tego spektaklu.
Pinokio
czyli świerszczowe opowieści musical familijny na motywach Książki Carla Collodiego
(blogteatralny)
adaptacja i reżyseria CEZARY DOMAGAŁA
muzyka i kierownictwo muzyczne TOMASZ BAJERSKI
scenografia MAREK LEWANDOWSKI
choreografia EMIL WESOŁOWSKI
asystent reżysera LIDIA GRZĘDZIŃSKA
asystent choreografa MARTA DOMAGAŁA
charakteryzacja KAMILA KĘPA
kierownictwo produkcji MAŁGORZATA PIĄTEK-ROMAN występują:
Pinokio DOROTA OSIŃSKA / MARTA DOMAGAŁA
Kot BRYGIDA TUROWSKA
Lis KONRAD MARSZAŁEK
Dżepetto ROBERT KOWALSKI
Świerszcz: OLGA SZOMAŃSKA / KLEMENTYNA UMER
Knot DANIEL ZAWADZKI
Dyrektor Teatru, Gospodarz JULIAN MERE / MAREK URBAŃSKI
Dyrektor Cyrku PIOTR FURMAN
Sowa KATARZYNA KOZAK
Kruk, Wieśniak ANDRZEJ NIEMIRSKI
Tuńczyk, Karabinier LESZEK ABRAHAMOWICZ
Nauczyciel, Dżandżo ROBERT TONDERA
Clown, Kuchcik 2 AGNIESZKA „FAJKA” FAJLHAUER
Gospodyni MAGDALENA CWEN-HANUSZKIEWICZ
Kuchcik 1 JOANNA GÓRNIAK
czas trwania; 2 godz.
PINOKIO czyli Rampa ma nosa do dziecięcych hitów!
Książka Carla Collodiego pt. „Przygody Pinokia” należy już do kanonu klasyki światowej literatury dziecięcej. Jest to komiczna i przejmująca zarazem opowieść o losach drewnianego pajacyka, zręcznie wystruganego przez starego stolarza Dżepetta. Jego Pinokio pewnego dnia ożywa i zaczyna zachowywać się jak ciekawe świata, figlarne dziecko. Któż z nas nie pamięta licznych ilustracji czy filmów przedstawiających sympatycznego pajacyka ze śmiesznym noskiem, rosnącym proporcjonalnie do ilości wypowiadanych przez jego właściciela kłamstewek. Niesamowite perypetie drewnianego Pinokia mają pomóc mu stać się prawdziwym chłopcem.
„Pinokio”
– najnowszy musical familijny w Teatrze Rampa zrealizowany na motywach bajki Collodiego, to wspaniała podróż w świat dziecięcej wyobraźni. Jej bohaterem jest mały, niegrzeczny chłopiec, który pewnej nocy ma niesamowity sen. Oto ożywają wszystkie jego zabawki, a on sam staje się drewnianym pajacem i jako Pinokio zaczyna się uczyć dobrych manier i odpowiedzialności. Pokój chłopca zamienia się w różne światy, w których pajacyk spotyka znane nam z bajki postacie i przeżywa z nimi niezwykłe przygody. W tej wędrówce od początku towarzyszy mu Gadający Świerszcz, będący jednocześnie wirtuozem skrzypiec.
Spektakl to przede wszystkim niesamowicie barwna, muzyczna opowieść. Kilkadziesiąt kolorowych, ciekawych kostiumów i 20 wpadających w ucho piosenek z pewnością zostanie w pamięci widzów. Ciekawostką jest fakt, że „Piosenka drewnianych lalek” już od kilkunastu lat żyje swoim własnym życiem i jest wykonywana na festiwalach i przeglądach z udziałem dzieci.
Musicalowa konwencja widowiska daje możliwość pokazania kunsztu aktorskiego i wokalnego wszystkich wykonawców. Wśród nich należy wymienić Dorotę Osińską, utalentowaną piosenkarkę młodego pokolenia, która – grając Pinokia – po raz pierwszy zmierzy się z rolą wymagającą nie tylko umiejętności wokalnych ale i typowo dramatycznych.
Musical familijny
Jak przystało na musical familijny – dorośli na tym przedstawieniu również nie będą się nudzić. Jest w tym spektaklu bowiem wiele sekwencji, w których z warstwy słownej i tekstowej da się odczytać drugie dno, odsyłające do dorosłego świata i praw w nim panujących. I tak np. pojawiający się we śnie chłopca Teatr Marionetek nasuwa wiele analogii nie tylko do teatralnej rzeczywistości, ale tej znanej z wielu innych scen czy aren.
Adaptacja i reżyseria Cezarego Domagały
– uznanego twórcy wielu realizacji dla dzieci i młodzieży oraz piosenki Tomasza Bajerskiego dają gwarancję rozśpiewanego i roztańczonego widowiska, które z pewnością rozbawi, wzruszy i pozostanie na długo w pamięci zarówno dzieci jak i rodziców. Wszak w „Pinokiu” każdy – jeśli zechce – może się trochę rozpoznać.
I nie chodzi tu bynajmniej o długi czy krótki nos…
Ponadto występują:
Zbiorówki
MAGDALENA PIOTROWSKA, ADRIANNA JANOTA-SŁOCIŃSKA, BARBARA ZIELIŃSKA
Uczniowie:
JOANNA GÓRNIAK, ADRIANNA JANOTA-SŁOCIŃSKA / BARBARA ZIELIŃSKA, DOROTA OSIŃSKA, MAGDALENA PIOTROWSKA, LESZEK ABRAHAMOWICZ, PIOTR FURMAN, ANDRZEJ NIEMIRSKI, DANIEL ZAWADZKI
Marionetki:
MAGDALENA CWEN-HANUSZKIEWICZ, AGNIESZKA „FAJKA” FAJLHAUER, KATARZYNA KOZAK,ROBERT KOWALSKI, ROBERT TONDERA
Kuny:
MAGDALENA CWEN-HANUSZKIEWICZ, AGNIESZKA „FAJKA” FAJLHAUER, ADRIANNA JANOTA-SŁOCIŃSKA / BARBARA ZIELIŃSKA, MAGDALENA PIOTROWSKA
Szprotki:
MAGDALENA CWEN-HANUSZKIEWICZ, JOANNA GÓRNIAK, ADRIANNA JANOTA-SŁOCIŃSKA / BARBARA ZIELIŃSKA, KATARZYNA KOZAK, MAGDALENA PIOTROWSKA
Włóczykije:
PIOTR FURMAN, ROBERT TONDERA, DANIEL ZAWADZKI
Króliki:
MAGDALENA CWEN-HANUSZKIEWICZ,ADRIANNA JANOTA-SŁOCIŃSKA / BARBARA ZIELIŃSKA, MAGDALENA PIOTROWSKA
Cyrk:
AGNIESZKA „FAJKA” FAJLHAUER, PIOTR FURMAN, ROBERT KOWALSKI, JULIAN MERE
Przechodnie:
WSZYSCY OPRÓCZ LISA, KOTA, DŻEPETTA
Rodzina Pinokiów:
ojciec JULIAN MERE,
matka MAGDALENA CWEN-HANUSZKIEWICZ,
dzieci: AGNIESZKA „FAJKA” FAJLHAUER, JOANNA GÓRNIAK, ADRIANNA JANOTA-SŁOCIŃSKA, KATARZYNA KOZAK, MAGDALENA PIOTROWSKA, LESZEK ABRAHAMOWICZ, PIOTR FURMAN, ANDRZEJ NIEMIRSKI, ROBERT TONDERA, DANIEL ZAWADZKI
reżyseria, adaptacja, teksty piosenek CEZARY DOMAGAŁA
muzyka, kierownictwo muzyczne TOMASZ BAJERSKI
scenografia BOŻENA PĘDZIWIATR
choreografia TOMASZ TWORKOWSKI
asystent reżysera PIOTR FURMAN
asystent choreografa MARTA DOMAGAŁA
rysunki i animacje WITOLD VARGAS
charakteryzacja KAMILA KĘPA
kierownik produkcji ELIZA PAROL
występują:
Mary Lennox KAMILA BORUTA-HYCNAR / KLEMENTYNA UMER
Colin Craven DANIEL ZAWADZKI
Dick Sowerby KONRAD MARSZAŁEK / ŁUKASZ TALIK
Marta Sowerby DOMINIKA ŁAKOMSKA / AGNIESZKA „FAJKA” FAJLHAUER
Archibald Craven ROBERT KOWALSKI
Pani Medlock KATARZYNA KOZAK
Ben Weatherstaff MIECZYSŁAW MORAŃSKI
TAJEMNICZY OGRÓD wg powieści Frances Hodgson-Burnett
Do smutnego, skrywającego wiele tajemnic, angielskiego domu, w którym mieszka posępny Archibald Crawen – angielski arystokrata przybywa Mary Lenox, bratanica tragicznie zmarłej żony Crevena. Przybywa aby odmienić życie mieszkańców Misselthwaite. Jej tęsknota za miłością i przyjaźnią, jak również wiara w ich wielką moc, pozwoli otworzyć zamknięte drzwi ludzkich serc oraz drzwi „Tajemniczego Ogrodu”.
Tę urzekającą opowieść Frances Hodgson-Bernett zaadaptował na scenę w formie barwnego, muzycznego widowiska Cezary Domagała, który jest również autorem tekstów piosenek i reżyserem spektaklu. Muzykę do tego familijnego przedstawienia skomponował Tomasz Bajerski.
Spektakl ten wzrusza, bawi, zmusza do refleksji, a przede wszystkim porusza serca wszystkich bez względu na wiek…
W spektaklu wystąpią: Barbara Dziekan, Dominik Bąk, Katarzyna Cygler Reżyseria i adaptacja: Katarzyna Cygler Ekologiczną scenografię przygotowuje Anna Czarnota. Muzyka na żywo: Andrzej Jagodziński TRIO
Ekoteatr
– za tą nazwą stoi: nowoczesność, uwrażliwienie na globalne problemy, humanizm, a także splendor i elegancja. Dzięki temu od początku przyciąga wyjątkowe osobowości ze świata sztuki. Ekoteatr to też wrażliwość na drugiego człowieka, dlatego spektakle są przystosowywane dla osób niewidomych.
Ekoteatr łączy „Pępowiną” Krystynę Koftę oraz polskich jazzmanów – znanych jako Andrzej Jagodziński Trio Skomplikowane relacje rodzinne oraz walka z demonami przeszłości, które z wielkim wyczuciem opisała Krystyna Kofta w „Pępowinie” na nowo zinterpretował zespół Ekoteatru, a w podróży przez zawiłości życia i ludzkie emocje towarzyszyć będą widzom jazzowe aranżacje muzyki Chopina w wykonaniu Andrzej Jagodziński Trio.
Spektakl „Pępowina” wystawiany będzie w Mazowieckim Teatrze Muzycznym im. Jana Kiepury, ul. Żeromskiego 29 (wejście od ul. Jarzębskiego). Bilety: Eventim.pl i w MTM ul. Żeromskiego 29 Daty spektakli: 13, 14 godz. 20.00 oraz 16 grudnia premiera medialna o godz. 20.00.
Premiera Pępowiny
Na początku grudnia odbędzie się premiera spektaklu „Pępowina”, który realizuje EkoTeatr. Do współpracy przy projekcie zaproszony został zespół Andrzeja Jagodzińskiego, który wykona w czasie spektaklu jazzowe aranżacje muzyki Fryderyka Chopina. Natomiast z wyzwaniami, które stawia przed widzami i czytelnikami sztuka Krystyny Kofty, zmierzą się na scenie: Barbara Dziekan, Dominik Bąk, Katarzyna Cygler. Tego wydarzenia nie sposób pominąć w grudniowym kalendarzu kulturalnym.
– Dramat Krystyny Kofty „Pępowina” porusza trudne sprawy, przede wszystkim kwestię współczesnych problemów rodzinnych oraz skomplikowanych relacji międzyludzkich – mówi Katarzyna Cygler, szefowa Ekoteatru, aktorka i reżyserka.
– Ekoteatr nie boi się zadawania trudnych pytań i poszukiwania odpowiedzi na nie, staramy się reagować na współczesne problemy ludzi i dzięki sztuce oswajać je i próbować odnaleźć na nowo to, co najważniejsze. Dlatego mierzymy się ze sztuką trudną, jednocześnie wyjątkową.
„Pępowina” to twórcza próba uporania się z problemami wynikającymi ze skomplikowanych relacji rodzinnych, czy próby adaptacji w zmieniających się warunkach życia starszych pokoleń. W „Pępowinie” każdy dzień z życia bohaterów to walka i rozdrapywanie starych ran, tworzenie nowych, jednocześnie wielka próba znalezienia rozwiązania, które pomogłoby w trudnych relacjach, przyniosło ulgę – to studium życia, w którym każdy odnajdzie cząstkę znaną sobie.
– „Pępowina” była dla mnie bardzo ważna. Obserwowałam dookoła chore relacje rodzinne, zwłaszcza interesujące były dla mnie te między matką a synem – nie chciałam popełnić błędu polegającego na uwięzieniu syna pępowiną. Widziałam wiele związków, w których matki, szczególnie te, które były lub czuły się samotne osaczały dziecko, zawłaszczały później już dorosłe dzieci, powtarzając jedno z najgorszych zdań: „Dałam ci wszystko, a ty…” Tu następowała lista pretensji. Matka z „Pępowiny” jest inteligentniejsza, nie mówi tego wprost. jej choroba ma wzbudzić litość i poczucie obowiązku. Nie wiemy i nie dowiemy się, czy jej stan jest rzeczywiście tak ciężki, wiemy jednak, że nikt nie może wymagać od bliskich całkowitego poświęcenia. Ta sztuka nie jest poradnikiem, może jedynie pokazać ludziom, do czego prowadzi nieprzecięta pępowina – mówi Krystyna Kofta, autorka dramatu „Pępowina”.
Katarzyna Cygler zaprosiła do współpracy przy „Pępowinie”, oprócz wspaniałych i znanych aktorów, również wybitnych muzyków jazzowych czyli zespół Andrzej Jagodziński Trio, który zmierzy się w warstwie muzycznej z poruszaną w spektaklu problematyką. Spektakl będzie wyjątkowym wydarzeniem dla fanów jazzowych aranżacji muzyki Chopina, bowiem zespół będzie grał na żywo podczas każdego spektaklu.
Logo Ekoteatr
Istotne jest to, że oprócz wyjątkowej warstwy muzycznej oraz świetnego aktorstwa i reżyserii, spektakl niesie przesłanie ważne dla zespołu Ekoteatru, czyli edukowanie w zakresie poszanowania środowiska naturalnego oraz szacunku do drugiego człowieka. Dlatego też w spektaklu wykorzystywana jest ekologiczna scenografia, w tym materiały pochodzące z recyclingu, jak kartony, zużyte pojemniki czy materiały metalowe. Ich umiejętne połączenie tworzy na scenie idealną przestrzeń i jest dowodem na to, że można stworzyć atrakcyjną przestrzeń z ekologicznej, uwzględniającej idee recyklingu scenografii.
Spektakl „Pępowina” realizowany jest pod patronatem i przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Związku Artystów Scen Polskich, Urzędu Dzielnicy Warszawa Bielany, Huty ArcelorMittal Warszawa, Polskiego Związku Niewidomych Oddział Mazowiecki oraz Fundacji „Cały Świat w Twojej dłoni”. Wsparcie medialne zapewniają: magazyn Vege, Radio Jazz Fm, INDEPENDENT, Forum Jazz, Kulturalnie.waw.pl.
Więcej informacji na temat sztuki „Pępowina” oraz EkoTeatru znaleźć można na stronie www.ekoteatr.com.
Spektakle 13, 14 i 16 grudnia przystosowane są dla osób niewidomych:
Jeszcze o Pępowinie
Katarzyna Cygler, szefowa Ekoteatru i reżyserka, dobrze zrozumiała moje intencje, a ja rozumiem czym jest jej Ekoteatr. „Pępowina” miała dotąd trzy realizacje, dwie teatralne, jedną telewizyjną, grali w nich wybitni aktorzy, główna rola jest trudna, powierzano ja doświadczonym aktorkom. Nigdy dotąd nie byłam tak ciekawa efektu jak teraz. Ekoteatr, to dla mnie nowa, bardzo oryginalna jakość, ważne jest także połączenie projektu z wyjściem do ludzi niewidzących, niepełnosprawnych, których uważam, za osoby, nad którymi warto się pochylić – nie z sentymentalnym współczuciem, bo są to ludzie obdarzenie dużą wrażliwością – raczej ze współodczuwaniem. Należy im udostępnić możliwość wtopienia się w szeroko pojęte życie kulturalne.
…o muzyce w spektaklu
Muzyka jest ważnym elementem tej sztuki, znalezienie nowych aranżacji uważam za uzasadnione, to może także przyczynić się do jej uwspółcześnienia.
Dzieło Krystyny Kofty jako jedyna polska sztuka zostało włączone do zbioru „Sevenplays from central and easterneurope” (tłumaczenie sztuki UMBILICAL CORD wyd. w AURORA METRO PRESS, Tom EASTERN PROMISE). „Pępowina” została trzykrotnie zrealizowana w latach 1990-1991, otrzymała również wyróżnienie na festiwalu teatralnym we Wrocławiu. W 1999 roku odbyła się premiera sztuki w australijskim Polskim Teatrze Starym w Adelajdzie.Wielką popularnością i uznaniem cieszył się tekst sztuki podczas dwóch festiwali w Glasgow (19.06.2010 – The Tron Theatre, Glasgow West End Festival– 17-18.06.2010).
Grafika promująca spektakl
Biogramy:
Krystyna Kofta – autorka dramatu „Pępowina”
Krystyna Kofta debiutowała na łamach „Kultury” opowiadaniem Lustro (1976). Od tamtego momentu z wielkim powodzeniem tworzy wyjątkowe scenariusze filmowe, książki publicystyczne i dramaty (m.in. „Wizjer”, „Wióry”, „Pawilon małych drapieżców”, „Ciało niczyje”, „Monografia grzechów. Z dziennika 1978–1989”, „Złodziejka pamięci”, „Krótka historia Iwony Tramp” – pierwsza polska powieść internetowa). Wystawiany przez Ekoteatr dramat „Pępowina” ukazał się w zbiorze „Eastern Promise. SevenPlays from Central and Eastern Europe” (1999). W 2007 roku Kofta otrzymała za słuchowisko radiowe „Stare wiedźmy” Grand Prix na Festiwalu „Dwa Teatry”, zaś we Frankfurcie nad Odrą odbyła się premiera jej sztuki „Salon profesora Mefisto”.
Katarzyna Cygler – reżyserka, aktorka, manager Ekoteatru
Założycielka Ekoteatru, intensywnie działająca na rzecz innych. Realizuje liczne projekty, w których uwzględnia potrzebę obcowania ze sztuką osób niepełnosprawnych, przede wszystkim osób niewidzących. Od momentu założenia Ekoteatru dzieli czas między liczne pasje i karierę zawodową – w ciągu ostatnich dwóch lat z sukcesem zrealizowała spektakle „Stop the Tempo” oraz „Głosy”.
Andrzej Jagodziński Trio – oprawa muzyczna
Andrzej Jagodziński – fortepian | Adam Cegielski – kontrabas | Czesław Bartkowski – perkusja
Znani i cenieni na całym świecie polscy jazzmani, których talent i pasję doceniają melomani, organizatorzy prestiżowych konkursów muzycznych oraz zafascynowani słuchacze-amatorzy. Zespół wydał niesamowite aranżacje jazzowe utworów Chopina, w tym „Chopin. LesBrillantes”, „Chopin. Sonata b-moll”, „Chopin oncemore”.
=”#fff” src=””]Spektakl archiwalny. Nie znajdziesz go w repertuarze
(blogteatralny)
adaptacja, tłumaczenie, reżyseria, scenografia ŻANNA GIERASIMOWA
muzyka ROKSANA VIKALUK
opracowanie muzyczne i przygotowanie wokalne SVIETLANA BUTSKAYA
asystent scenografa ROBERT WORSZTYNOWICZ
występują:
BRYGIDA TUROWSKA, ROKSANA VIKALUK
kierownik produkcji, inspicjent LIDIA GRZĘDZIŃSKA
reżyser światła ANDRZEJ KULESZA
realizator światła JACEK KACZMARCZYK
reżyser dźwięku MARCIN PAWŁOT
realizator dźwięku MIKOŁAJ SKALSKI
wykonawca kostiumów BEATA WOŁK-ŁANIEWSKA
wykonawca dekoracji ROBERT WORSZTYNOWICZ
wykonawca peruki ANNA MECAN
premiera grudzień 2009
Spektakl Jaskółka jest muzyczną adaptacją opowiadania Iwana Turgieniewa Żywe relikwie, autorstwa i w reżyserii Żanny Gierasimowej, z muzyką Roksany Vikaluk. To mistyczne, niezwykle malownicze widowisko ukazuje świat pełen symboli, przejmującej muzyki i pięknych starosłowiańskich pieśni. Bohaterka – osamotniona dziewczyna, częściowo sparaliżowana po wypadku i odrzucona przez ludzi, odnajduje radość życia w spotkaniach z uosobieniem jej wolnego i pełnego szczęścia ducha-sobowtóra. Spektakl przenosi widza do cudownego świata niczym z obrazów XIX-wiecznych rosyjskich malarzy, w którym przeplatają się elementy pogańskich i chrześcijańskich obrządków, wypełnionego przepięknymi starosłowiańskimi pieśniami, nawet z XII wieku. Niezapomniane przedstawienie dla wrażliwych oczu, uszu i serc.
Spektakl archiwalny. Nie znajdziesz go w repertuarze
ŻYD
(blogteatralny)
reżyseria, scenografia – Witold Mazurkiewicz
muzyka – Mariusz Bogdanowicz
asystent reżysera – Brygida Turowska
reżyser światła – Jacek Kaczmarczyk
realizator światła – Andrzej Kulesza
solo na kontrabasie gra Mariusz Bogdanowicz
Występują:
Anglistka – Kamila Boruta-Hycnar
Polonistka – Brygida Turowska
Ksiądz Krzysiek – Mieczysław Morański / Piotr Furman
Wuefista – Konrad Marszałek
Dyrektor – Grzegorz Mrówczyński
Jak przywitać Żyda? Czy podać mu rękę? Albo nogę? Co je Żyd? Czy można podać Żydowi karpia po żydowsku, a może bigos? Czy mówi się „Żyd” czy „Judejczyk”? W czym leży problem z Żydem? Jak można go rozwiązać? Czy Żyd jest nam potrzebny? Kto ma odpowiedzieć na te pytania, jeżeli nie nauczyciele, wychowawcy naszych dzieci, nasi mistrzowie i nasza szkoła.
Ten intrygujący i kontrowersyjny temat poruszy tragikomedia „Żyd” Artura Pałygi w reż. Witolda Mazurkiewicza – najnowsza premiera Sceny Kameralnej.
„Żydzi nie stanowią już problemu w Polsce. Poradziliśmy sobie z nimi. Już wszystko w porządku. Wiadomo, pomagaliśmy im, pomagaliśmy, pomagaliśmy, pomagaliśmy – jak braciom. Co jakiś czas niezakłóconą atmosferę i dobre stosunki próbują zatruć jakieś Grossy, którym w metrykę nie będziemy zaglądać, bo… wiadomo. Dość już żydowskiej fali w polskim teatrze! Już wszystko zostało powiedziane! Już wystarczy! Zamilczcie już! Stop! Ileż można? Trzy książki, trzy sztuki i chwatit. Już! Cicho! Po co więcej? I tak tego już nadto! Już nie do wytrzymania! Aż się uczciwym ludziom pięści bezsilne same zaciskają. Autorom filosemityzm na mózg padł i mózg im wyżarł i mamy, mamy ich na swoich listach!
A wszystko to, wiadomo, sponsorowane przez żydowski bank światowy, który chce ten kraj zrównać i zrobić pastwisko i jeszcze się przekonacie kto miał rację. Stąd cała ta propaganda! Stąd ten jad sączony! To wszystko już wiemy. Nie chcemy oglądać tego w polskich teatrach! Nie chcemy dyskusji na ten temat w polskich szkołach! Nie chcemy widzieć tych książek w polskich księgarniach! Polska to NASZA ojczyzna. Nasza, nasze, nasz! Won! Niech z powrotem zapanuje ład i porządek i dobre samopoczucie i połączmy się z naszymi gośćmi, którzy owszem, zapraszamy, niech zostawiają u nas pieniądze i wracają do siebie, w znanych i lubianych pląsach i szlagierach ze „Skrzypka na dachu”. Uciszcie tego „Żyda”!!!”
wykonanie: Magdalena Waligórska, Józef Pawłowski adaptacja i reżyseria: Marcin Bortkiewicz muzyka: Zbigniew Preisner
Spektakl Raj
Spektakl zrealizowany według scenariusza Niebo oraz noweli filmowej Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Piesiewicza w adaptacji i reżyserii Marcina Bortkiewicza.
Na scenie zobaczymy Magdę Waligórską i Józefa Pawłowskiego.
W sali przesłuchań spotykają się młody aspirant Filip i 10 lat starsza oskarżona Filipina. Kobieta zabiła w akcie terrorystycznym cztery niewinne osoby. Filip zakochuje się w przesłuchiwanej, co diametralnie zmienia ich relacje. Odizolowani od świata, znajdują schronienie i bastion przed wymiarem sprawiedliwości w samym centrum wymiaru sprawiedliwości. A jednak po zbrodni musi przyjść kara. Tylko kto ma ją wymierzyć? Człowiek?
Teatr Rampa, Scena Mrowisko
Nowela filmowa „Raj” to ostatnia wspólna praca Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Piesiewicza. Powstała w roku 1995 roku i była pierwszą z zaplanowanego cyklu trzech nowel, scenariuszy i filmów. Śmierć Kieślowskiego przerwała realizację wspólnego pomysłu. Kolejne części tryptyku „Piekło” i „Czyściec” Piesiewicz zmuszony był napisać już bez swojego przyjaciela. Cały cykl ukończył jesienią 1999 roku.
Premiera na Scenie Mrowisko 7 grudnia o godz. 19.00
Fotografie: Marcin Ostaszewski
Raj Teatr Rampa
Zarządzaj zgodą
Aby zapewnić jak najlepsze wrażenia, korzystamy z technologii, takich jak pliki cookie, do przechowywania i/lub uzyskiwania dostępu do informacji o urządzeniu. Zgoda na te technologie pozwoli nam przetwarzać dane, takie jak zachowanie podczas przeglądania lub unikalne identyfikatory na tej stronie. Brak wyrażenia zgody lub wycofanie zgody może niekorzystnie wpłynąć na niektóre cechy i funkcje.
Funkcjonalne
Zawsze aktywne
Przechowywanie lub dostęp do danych technicznych jest ściśle konieczny do uzasadnionego celu umożliwienia korzystania z konkretnej usługi wyraźnie żądanej przez subskrybenta lub użytkownika, lub wyłącznie w celu przeprowadzenia transmisji komunikatu przez sieć łączności elektronicznej.
Preferencje
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest niezbędny do uzasadnionego celu przechowywania preferencji, o które nie prosi subskrybent lub użytkownik.
Statystyka
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do celów statystycznych.Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do anonimowych celów statystycznych. Bez wezwania do sądu, dobrowolnego podporządkowania się dostawcy usług internetowych lub dodatkowych zapisów od strony trzeciej, informacje przechowywane lub pobierane wyłącznie w tym celu zwykle nie mogą być wykorzystywane do identyfikacji użytkownika.
Marketing
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest wymagany do tworzenia profili użytkowników w celu wysyłania reklam lub śledzenia użytkownika na stronie internetowej lub na kilku stronach internetowych w podobnych celach marketingowych.
