Don Kiszot
Miejsce: Mała Scena
Premiera: 2010-06-05

reżyseria: Maciej Podstawny
scenariusz z wykorzystaniem fragmentów powieści Miguela de Cervantesa Przemyślny szlachcic Don Kichot z Manchy: Aleksandra Krzaklewska, Mateusz Pakuła, Maciej Podstawny
dramaturgia: Aleksandra Krzaklewska
scenografia: Barbara Hanicka
wideo i reżyseria światła: Tomasz Ziółkowski
produkcja: Sławomir Adamko

występują:
Adam Ferency – Don Kiszot
Mariusz Benoit – Filip II
Dobromir Dymecki (gościnnie) – Sancho
Klara Bielawka – Dulcynea
Anna Kłos-Kleszczewska (gościnnie) – Dulcynea
Małgorzata Niemirska – Babcia Lol
Krzysztof Ogłoza – Reżyser spektaklu o Don Kichocie
Sławomir Grzymkowski – Jego Fagas

„Don Kiszot to bezdomny z wyboru – sam wykluczył się ze społeczeństwa. Jego marzenie o rzeczywistości przybrało postać choroby i to właśnie ten patologiczny stan stał się sposobem na oglądanie świata. Jak wirus Don Kiszot pojawia się w życiu innych ludzi, z ich własnymi obsesjami, by zarazić ich wielkimi i małymi pytaniami o człowieka. Na te pytania twórcy chcą znaleźć odpowiedź analizując kłamstwo, w jakim każdy z nas z łatwością może się zatracić. Pokazują, jak bardzo zapośredniczona jest nasza rzeczywistość i jak łatwo zagubić się we własnych projekcjach. Przedstawienie Macieja Podstawnego to wielopiętrowy eksperyment, któremu rytm nadają echa, odbicia i wariacje zdarzeń. Integralną częścią spektaklu są aktorskie prowokacje – rejestrowane kamerą performanse, które odbywają się tu i teraz, w okolicach Pałacu Kultury i Nauki wiosną 2010 roku.” – fragment źródło – oficjalna strona Teatru Dramatycznego

Fragmenty recenzje:
Agata Michalak, „Dziennik Gazeta Prawna”
Don Kiszot w warszawskim Teatrze Dramatycznym to mądra opowieść o idealiście, w którym nie ma zgody na świat. To też szkic o tym, że dziś nie ma już miejsca na opowiadanie o uczuciach i ideałach.

Joanna Derkaczew, „Gazeta Wyborcza”
Jest tyle sposobów, by zwariować. Warszawski Teatr Dramatyczny, kończąc sezon, może poszczycić się skatalogowaniem większości objawów i powodów szaleństwa.
Po scenach Dramatycznego przemykają wariaci zakochani, wyjący z pożądania (Fragmenty dyskursu miłosnego, reż. Radosław Rychcik) i wariaci zaprzysięgli w mistycznej ascezie (Persona. Ciało Simone, reż. Krystian Lupa). Histeryczki z epickim polotem (Madame Bovary, Rychcik) i gwiazdy, dla których histeria jest ostatnią próbą ucieczki przed zastygnięciem w „ikonę pop-kultury” (Persona. Marilyn, Lupa).

Don Kiszot / Don Kichot Linki
Don Kichot (powieść)
Don Kichot – grafika, wyobrażenia, ilustracje, obrazy

Gustaw Flaubert
Madame Bovary

Miejsce: Duża Scena
Premiera: 2010-04-17

przekład: Ryszard Engelking
reżyseria i opracowanie muzyczne: Radosław Rychcik
adaptacja i dramaturgia: Anka Herbut
scenografia: Łukasz Błażejewski
kostiumy: Marta Stoces mizBeware
choreografia: Tomasz Bazan
charakteryzacja: Iza Jahnz
produkcja: Sławomir Adamko
inspicjent: Tomasz Karolak
suflerka: Magdalena Jaracz

występują:
Joanna Drozda, Dobromir Dymecki (gościnnie), Natalia Kalita, Henryk Niebudek, Piotrek Polak, Miłogost Reczek, Piotr Siwkiewicz, Marcin Tyrol, Adam Graczyk

Emma Bovary. Zakochana histeryczka, chimeryczna święta i dziwka. Kobieta nieświadoma własnej siły, mogącej kruszyć konwenanse; zagubiona we własnych namiętnościach, hedonistycznych żądzach i instynktach. Uchwycona w wiecznym pragnieniu i staraniu. Jej pożądanie zamiera w apatii i chorobie lub kulminuje w histerii, popychając ją ku całkowitemu zatraceniu. W miłości, w seksie, religii i śmierci.

Świat Emmy Bovary zapełniają ludzie zredukowani do swoich manii i fobii, podporządkowani nieuchronności zdarzeń. To rzeczywistość jak z upiornej baśni – jej bohaterowie, owładnięci obsesją uzasadniania swoich światopoglądów i wizji, zamieniają się w kreatury dążące do pochwycenia ciała i duszy Emmy w siatkę własnych wyobrażeń. A ona nieprzerwanie poszukując spełnienia, pragnie tylko by jej myśli, uczucia i fantazje stały się faktami. To hipnotyczny świat melodramatycznej wzniosłości, okrutnej miłości, buntu, strachu i fatum.

(tekst: oficjalna strona teatru Dramatycznego w Warszawie)

więcej o Madame Bovary Teatr Dramatyczny w Warszawie

Fotografia teatralna: Paweł Eibel

fot. Paweł Eibel
na zdjęciu Joanna Drozda

scenariusz, reżyseria i scenografia: Krystian Lupa
kostiumy: Piotr Skiba
muzyka: Paweł Szymański
współpraca dramaturgiczna: Marcin Zawada
wideo: Jan Przyłuski
produkcja: Małgorzata Cichulska

występują:

Małgorzata Braunek (gościnnie) – Elżbieta
Adam Graczyk – Max (w improwizacji: Immanuel)
Małgorzata Maślanka (gościnnie) – Aktorka (w improwizacji: Lena)
Jolanta Olszewska – Aktorka (w improwizacji: Anna)
Andrzej Szeremeta – Artur
Joanna Szczepkowska – Simone
Marcin Tyrol – Dziennikarz
Marcin Bosak/Piotr Polak – Aktor (w improwizacji: Ole)

Fotografia teatralna: Paweł Eibel

fot. Paweł Eibel
na zdjęciu: Małgorzata Braunek, Małgorzata Maślanka, Piotrek Polak

Wilk na motywach powieści Hermanna Hessego Wilk Stepowy w przekładzie Gabrieli Mycielskiej

scenariusz i reżyseria: Marcin Liber
scenografia: Marcin Liber + grupa MIXER
kostiumy: grupa MIXER
muzyka: Aleksandra Gryka
grafiki: HUNCWOT
wideo: Oczy Niebieskie
produkcja: Sławomir Adamko

występują:

Mariusz Benoit – Kapitan
Klara Bielawka – Hermina
Rafał Fudalej (gościnnie) – Pablo
Krzysztof Ogłoza – Pasażer
Marcin Tyrol – Harry
oraz Mateusz Felsmann

Harry Haller – Wilk to postać, w której objawia się wspólny nam wszystkim lęk przed niemożliwością poznania samego siebie.

Metody wychowawcze, systemy wartości, ustroje polityczne, obrazy tworzone w zbiorowej wyobraźni – wszystko to tworzy reżim trzymający nas na smyczy. To swoista smycz konwencji, która więzi nas w utartych normach, ale też ma chronić nas przed chaosem rzeczywistości. Jednak im bardziej staramy się porządkować bezład otaczającego nas świata, tym szerzej otwierają się oczy na różne możliwości nas samych.

„Jako ciało każdy człowiek jest jednością, jako dusza nigdy”

Wtedy okazuje się, że poszukiwaniom swojego miejsca na świecie, swojej tożsamości, zawsze już będzie towarzyszyć nieustanny ruch, niekończąca się podróż. To jednak nie jest podróż, w którą wybieramy się jak na wakacje.

STAY BEHIND THE YELLOW LINE.  Dla Wilka żółta linia na lotnisku staje się granicą, za którą bilet powrotny traci ważność. Stewardzi w samolocie nie pomagają pasażerowi przebyć podróży, przeciwnie – despotycznie prowadzą po świecie chaosu. Za żółtą linią znajduje się nieznane. Każdy napotkany może okazać się przyjacielem lub wrogiem, który rozwija kolejną taśmę odgradzającą od następnych nierozpoznanych obszarów. Pokusa odkrywania nieznanych terenów często bywa trudna do odparcia. Podbój nowych ziem jest też nieodzownym etapem budowania własnej niepodległości. Bo aby odnaleźć swoją niepodległość, trzeba narysować granice świadomie.

Za żółtą linią znajduje się również miejsce, w którym możemy spotkać nas samych. Po przekroczeniu tej granicy staje się też widoczne, że nie można poznać siebie raz, bo „każdy człowiek składa się z dziesięciu, stu, tysiąca dusz”. Żółta linia, na lotnisku wytyczona precyzyjnie, w nas samych jawić się może jako kaganiec nałożony przez innych, niewidoczna zapora, której nie sposób pokonać, nie buntując się. Choć bunt rzadko kończy się rewolucją, to każda kontestacja, każdy protest i każde głośno wypowiedziane „nie” lub „tak” buduje naszą tożsamość.

Tak samo, jak witamy się z kimś, kiedy przekroczymy próg jego mieszkania, tak zdecydowane działanie jest potrzebne, żeby wywołać reakcję. Młodość to czas przygotowań do takiej podróży. A przekraczanie granic może „kosztować rozum”.

(Cytaty z Wilka stepowego Hermanna Hessego)

Trailer / Video / Film

Fotografia teatralna: Paweł Eibel

fot. Paweł Eibel
na zdjęciu: Klara Bielawka, Mariusz Benoit, Krzysztof Ogłoza