Autor: T

  • Ginczanka. Chodźmy stąd

    Ginczanka. Chodźmy stąd

    „Ginczanka. Chodźmy stąd” – premiera Teatru Żydowskiego
    (14 X, reż. Krzysztof Popiołek)

    Spektakl o polsko-żydowskiej poetce dwudziestolecia międzywojennego, Zuzannie Ginczance, mogliśmy zobaczyć przedpremierowo 3 września podczas XIV edycji Festiwalu Singera. Premiera monodramu „Ginczanka. Chodźmy stąd” w reżyserii Krzysztofa Popiołka odbędzie się 14 października 2017 roku na scenie kameralnej im. Szymona Szurmieja przy ul. Senatorskiej, w tymczasowej siedzibie Teatru Żydowskiego. Kolejne pokazy 15 i 16 października. W tytułową rolę wciela się Ewa Dąbrowska. Na pianinie akompaniuje jej Andrzej Perkman.

    „Ginczanka. Chodźmy stąd” – opis spektaklu: Opowieść – o czym? – o życiu i śmierci – kogo? – Zuzanny Poliny Gincburg czy Zuzanny Ginczanki? – opowieść o miłości czy o wojnie? – o życiu czy umieraniu?

    Realizatorzy:
    Reżyseria i adaptacja: Krzysztof Popiołek
    Scenografia: Anna Wołoszczuk
    Kostiumy: Piotr Popiołek
    Wideo: Krzysztof Popiołek
    Kompozytor: Dominika Świątek
    Muzyka na żywo: Andrzej Perkman
    Obsada: Zuzanna Ginczanka – Ewa Dąbrowska, dziewczynka – Zofia Młyńska / Sonia Vinyavskaya
    Plakat: autorem plakatu jest Michał Szperling; zdjęcie pochodzi ze zbiorów Muzeum Literatury
    Zdjęcia: Bartek Warzecha
    Premiera: 14 października 2017 r.

    „Nie boję się ogromu świata” – pisała mała dziewczynka któregoś ostatniego dnia lata, w jakichś ostatnich latach pokoju, w świecie pięknej przeszłości. To inicjujące zdanie rozpoczyna opowieść, której tytuł dałby się streścić w dwóch słowach: moje życie. Nie wie jeszcze, że będzie to brutalnie przerwana, niedokończona opowieść: o nieuczciwej śmierci, o przedwczesnym umieraniu. To otwierające zdanie wypowiada do nas z końca przedwojennej Warszawy. Już nie będzie takiego lata, już nie będzie takiego miasta i już nie będzie takiego świata. Kolejne miejsca, z których trzeba uciekać – Warszawa, Lwów, Kraków – staną się ciągiem nie tylko geograficznym. To przede wszystkim łańcuch stanów lękowych, przez które przechodzi Ginczanka. W spektaklu obserwujemy kondycję człowieka nieuchronnie zbliżającego się do własnego końca.

    „Coś przyjdzie: miłość albo wojna” – pisze na długo przed 1939 rokiem. „Zdychasz, stara Europo”.  Nieustanne przeczucie nadciągającej katastrofy, poczucie, że może nas nie być, generuje pytania: jak pożegnać się ze światem, wiedząc, że nadchodzi koniec? Jakimi słowami zbudować schron na kartach literatury, żeby móc obronić siebie? I wreszcie, kiedy wszystko poprzednie się nie uda: jakimi słowami podsumować tę opowieść: moje życie.
    A tak chciałoby się żyć. O sekundę, o milimetr dłużej…

    Ginczanka. Chodźmy stąd
    Ginczanka. Chodźmy stąd – plakat (proj. Michał Szperling)
    Ginczanka. Chodźmy stąd (mat. pras.Teatru Żydowskiego)
    Ginczanka. Chodźmy stąd (mat. pras.Teatru Żydowskiego)_fot_Bartek_Warzecha_©_DSC8127

    Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd Ginczanka. Chodźmy stąd

     

     

    Miejsce: Scena kameralna im. Szymona Szurmieja, Senatorska 35
    tel.: (22) 850 64 35, kasa@teatr-zydowski.art.pl

    Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich – Centrum Kultury Jidysz
    Warszawa, ul. Senatorska 35
    http://www.teatr-zydowski.art.pl/

  • Album Karla Höckera

    Album Karla Höckera

    „Album Karla Hockera” wraca do Warszawy!

    „Album Karla Höckera” wraca do Warszawy – już w środę 4 października 2017 roku o 19:00! Po niezwykle intensywnym tournee po miedzynarodowych festiwalach, między innymi w Chinach, Francji,Belgii czy Niemczech zapraszamy do Instytutu Teatralnego. Z myślą o naszych zagranicznych gościach, spektakl będzie prezentowany z angielskimi napisami.

    Album Karla Höckera

    Reżyseria: Paul Bargetto
    Dramaturg: Małgorzata Sikorska-Miszczuk
    Kostiumy: Agnieszka Kaczyńska
    Występują: Helena Chorzelska, Marta Król, Krzysztof Polkowski, Grzegorz Sierzputowski, Tomasz Sobczak;
    Produkcja: Agata Balcerzak, Marta Cienkowska

    Spektakl „Album Karla Höckera” jest rzadko podejmowaną próbą zbadania tragicznej historii obozu zagłady w Auschwitz z perspektywy oprawców. Używając technik teatru dokumentalnego, improwizacji, prowadząc dogłębne badania historyczne, jak również posługując się tekstem dramatycznym, spektakl „Album Karla Höckera” przygląda się zaskakująco ludzkim zachowaniom kobiet i mężczyzn, którzy własnoręcznie dokonali ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej. Widzowie, będąc świadkami „ożywiania” fotografii z Albumu Karla Höckera, mogą przyjrzeć się życiu codziennemu wysoko postawionych żołnierzy SS jak i zwykłym pracownikom obsługującym fabrykę śmierci, jaką był obóz zagłady w Auschwitz.

    https://pl.wikipedia.org/wiki/Album_H%C3%B6ckera

    Teatr Trans-Atlantyk to międzynarodowa grupa teatralna powstała w Warszawie w 2014 z inicjatywy Paula Bargetto – amerykańskiego reżysera i dyrektora festiwalu teatralnego undergroundzero w Nowym Jorku. Paul Bargetto od lat interesuje się polską dramaturgią i inscenizuje polskie sztuki teatralne w Ameryce. Teatr Trans – Atlantyk to jego lokalna, warszawska inicjatywa twórcza, którą założył wraz z aktorami: Martą Król, Grzegorzem Sierzputowskim i Tomaszem Sobczakiem.

    Album Karla Höckera Album Karla Höckera Album Karla Höckera Album Karla Höckera Album Karla Höckera Album Karla Höckera

  • Dom lalki

    Dom lalki

    Henrik Ibsen
    Dom lalki

    PREMIERA:
    6 października 2017, Scena Kameralna im. Sławomira Mrożka
    Spektakl powstaje przy udziale finansowym Teatru Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie,
    instytucji kultury m. st. Warszawy.

    przekład: Anna Marciniakówna
    reżyseria: Agnieszka Lipiec-Wróblewska
    scenografia i kostiumy: Agnieszka Zawadowska
    ruch sceniczny: Anita Wach
    światło: Jacqueline Sobiszewski
    muzyka: Irina Blokhina

    OBSADA:
    Eliza Borowska – Nora
    Anna Cieślak – Krystyna Linde
    Yo Sakai – Ana – niania u Helmerów
    Piotr Bajtlik – Krogstad
    Andrzej Mastalerz – Doktor Rank
    Krystian Modzelewski – Torwald Helmer

    Inspiracją do napisania sztuki było publiczne wystąpienie Ibsena w Towarzystwie Skandynawskim w Rzymie wiosną 1879 roku. Postulował on, by na stanowiska sekretarza i bibliotekarza Towarzystwa mogły kandydować kobiety. Jego apel wyśmiano, więc Ibsen postanowił zawalczyć o prawa kobiet piórem.

    Na tematykę Domu lalki wpłynęła też sprawa Laury Kieler, dobrej znajomej Ibsena, która będąc w poważnych kłopotach finansowych, sfałszowała podpis na wekslu narażając się na gniew męża. Mąż zażądał rozwodu, zabrano jej dzieci, a ją zamknięto w szpitalu psychiatrycznym.

    A zatem historia jakich wiele: w imię miłości, zaślepieni chęcią ratowania ukochanych, bywa, że łamiemy prawo, normy, zasady i konwencje…

    Nora Helmer jest szczęśliwą żoną Torvalda, który ma objąć stanowisko dyrektora Banku Akcyjnego. Mają troje małych dzieci. Ale Nora skrywa pewien sekret. Od wielu lat prowadzi podwójne życie – podejmuje się różnych prac, by spłacić dług zaciągnięty u Krogstada, przyjaciela Torvalda, na poratowanie zdrowia męża w początkach ich małżeństwa. By pożyczka była możliwa, Krogstad zażądał poręczenia weksla przez umierającego ojca Nory, która sfałszowała jego podpis. Dawna przyjaciółka Nory – Krystyna Linde – przyjeżdża do miasta, by szukać pracy. Nora przekonuje Torvalda, by ten załatwił jej posadę w banku. W ten sposób pracę straci jednak Krogstad, który prosi Norę o protekcję, szantażując ją wyjawieniem tajemnicy sfałszowanego weksla i sekretnej pożyczki. Krogstad informuje o sprawie Helmera. Ten nie może wybaczyć żonie, że dopuściła się przestępstwa i przez lata go okłamywała.

    https://pl.wikipedia.org/wiki/Dom_lalki_(dramat)

    Ze względu na opinię publiczną i swoją pozycję pozwala mieszkać Norze w domu, lecz odbiera jej prawo do wychowywania dzieci. Tymczasem pod wpływem Krystyny zakochany Krogstad odsyła Helmerowi fatalny weksel. Mąż przebacza Norze. Zaczyna rozumieć jej intencje. Nora postanawia jednak zmierzyć się ze światem samotnie. Porzuca rodzinę i dom.

    Henrik Ibsen (1828 – 1906)

    – syn zamożnego kupca, który po bankructwie ojca zmuszony był podjąć pracę zarobkową w charakterze pomocnika aptekarza. Marzył o karierze lekarza. Już po podjęciu studiów postanowił jednak poświęcić się wyłącznie literaturze. Walczył o reformę norweskiego dramatu i teatru.
    W 1857 roku został dyrektorem artystycznym Christiania Norske Theater. Surowo oceniał społeczeństwo punktując jego hipokryzję i zakłamanie, co nie przymnażało mu sympatyków i przyjaciół. Na przełomie lat 50. i 60. XIX wieku Ibsen rozczarowany postawą Norwegii, która nie pomogła Danii napadniętej przez Prusy, a także przymuszony problemami finansowymi zdecydował się emigrować z kraju. Przez kolejne 27 lat mieszkał we Włoszech i w Niemczech. Dopiero w 1891 roku wrócił do Norwegii. Ostatnie lata życia pisarz spędził w Christianii (Oslo), gdzie był jednym z najznamienitszych obywateli. Ostatecznie twórczość Henrika Ibsena doczekała się międzynarodowego uznania, a pisarza zaczęto określać mianem „sumienia Europy”.
    Do jego najgłośniejszych dramatów należą: Brand, Peer Gynt, Hedda Gabler, Budowniczy Solness, Dzika kaczka, Upiory i Gdy wstaniemy z martwych.

    Scena Kameralna im. Sławomira Mrożka
    DOM LALKI, PREMIERA: 6 października 2017, Scena Kameralna im. Sławomira Mrożka
  • Pierwszy „silent theatre” z Marią Seweryn

    Pierwszy „silent theatre” z Marią Seweryn

    Pierwszy „silent theatre” z Marią Seweryn
    „Życie mimo wszystko” Ireny Krzywickiej to pierwsze z 5 słuchowisk, prezentowanych w formie „silent theatre”, przygotowanych przez członkinie grupy TERAZ POLIŻ w ramach projektu „córy warszawskie #dziwystołeczne”. Premiera słuchowiska z udziałem m.in. Marii Seweryn, Wojciecha Kalarusa i Pawła Koślika odbędzie się już w najbliższą niedzielę w Domu Kultury KADR w Warszawie o godz. 16:30. Poprzedzi ją półgodzinny wykład dr Agaty Chałupnik z projektu badawczego HyPaTia.

    Obsada:
    Helena — Marta Jalowska (TERAZ POLIŻ)
    Aniela — Maria Seweryn
    Maria — Jolanta Olszewska
    Franka — Dorota Glac (TERAZ POLIŻ)
    Paniusia — Kamila Worobiej (TERAZ POLIŻ)
    Walerka — Emanuela Osowska (TERAZ POLIŻ)
    Jan — Wojciech Kalarus
    Ojciec — Sylwester Maciejewski
    Alojzy — Paweł Koślik
    muzyka: Maria Rumińska
    realizacja akustyczna: Maciej Kubera
    adaptacja i reżyseria: Ula Kijak (TERAZ POLIŻ)

    Dramat Ireny Krzywickiej rozpocznie cykl pięciu słuchowisk powstałych na podstawie tekstów polskich autorek pierwszej połowy XX wieku. Opowiada on o powojennej Warszawie, choć właściwie jest po prostu szorstką opowieścią o życiu – nie tylko tym tuż po wojnie. Jest opowieścią o życiu w momencie, w którym chce się raczej umierać.
    Tekst Krzywickiej, czytany współcześnie, uświadamia, że nie zagoiły się w Polsce rany po wojnach światowych i komunizmie. Wyparte przez naszych dziadków i rodziców traumy wracają, jako nasze własne potłuczenia i tylko ukrywają się pod pozorem zamierzchłych upiorów – mówi Marta Jalowska, aktorka z grupy TERAZ POLIŻ.

    Stosowanie zasady „życia mimo wszystko” z jednej strony sprawiło, że wszyscy, którzy wojnę przeżyli, nie zdecydowali się popełnić masowego samobójstwa i pozwolili przyjść na świat następnemu pokoleniu. Z drugiej jednak zasada ta zmusiła ich do wyparcia wszystkich doznanych krzywd, wszystkich niesprawiedliwości, które podskórnie nadal tkwią w podświadomości Polaków i których nie da się naprawić sprawiedliwością ani zadośćuczynieniem.

    „córy warszawskie #dziwystołeczne” to nowy projekt stworzony przez członkinie grupy TERAZ POLIŻ, mający na celu przywrócenie głosu nieznanym lub zapomnianym polskim dramatopisarkom. Powstał m.in. w wyniku zadziwienia nikłą reprezentacją kobiet w historii polskiego dramatu. Jest próbą odpowiedzi na pytanie: dlaczego w historii polskiego teatru jest tak mało kobiet? Co się stało z dramatami tworzonymi przez polskie autorki na początku XX w.? Czy napisane przez nie teksty wciąż mają sceniczną moc i warto je dziś wystawiać? Punktem wyjścia dla tego projektu była praca naukowo-artystyczna, którą w 2015 r. grupa TERAZ POLIŻ przeprowadziła w ramach projektu „dziwy polskie”. Efekty tej pracy zostały zgromadzone i udostępnione na platformie internetowej „dziwy polskie”: www.terazpoliz.com.pl/dziwypolskie

    Miejsce:

    Dom Kultury KADR, ul. Rzymowskiego 32 w Warszawie.

    Miejsce dostosowane jest do potrzeb osób z niepełnosprawnością ruchową.
    Bilety w cenie 5 zł do nabycia w DK KADR lub za pośrednictwem strony www.dkkadr.waw.pl

    Szczegółowe informacje na temat projektu „córy warszawskie #dziwystołeczne” znajdują się na stronie www.terazpoliz.com.pl/corywarszawskie
    Projekt współfinansowany jest przez m.st. Warszawa

     

    Życie mimo wszystko_Maria Seweryn i Marta Jalowska_fot. Tomasz Drzewiecki
    Życie mimo wszystko_Maria Seweryn i Marta Jalowska_fot. Tomasz Drzewiecki

    TERAZ POLIŻ
    Grupa Artystyczna TERAZ POLIŻ to jedyny profesjonalny kobiecy teatr w Polsce. Produkuje i prezentuje spektakle teatralne, happeningi, performansy, otwarte czytania performatywne, koncerty, organizuje warsztaty teatralne i dyskusje. Od 2015 roku realizuje także projekty badawcze mające na celu przywracanie pamięci o nieznanych i zapomnianych kobietach, które znacząco wpłynęły na obecny kształt sztuki i rzeczywistości społecznej.

  • Wiele demonów

    Wiele demonów

    Wiele demonów

    Pilch przenosi nas w tuż postalinowskie czasy lat pięćdziesiątych, do Sigły, położonej – jakże by inaczej – na ukochanym przez autora luterskim Śląsku Cieszyńskim.

    Reżyseria i scenografia: Mikołaj Grabowski
    Obsada:
    Iwona Bielska, Maria Dejmek, Joanna Król, Agnieszka Rose, Łukasz Gosławski, Dymitr Hołówko, Marcin Kalisz, Tomasz Karolak /Michał Sitarski, Dariusz Kowalski, Adam Kupaj, Konrad Michalak, Wojtek Oleksiewicz, Piotr Ligienza

    Do miasteczka – ku powszechnemu zdumieniu – zjeżdża Jula Mrakówna ze swym katolickim narzeczonym. Kto ją przenocuje? Bo przecież nie wstrząśnięty ojciec, pastor Mrak! Co stało się z jej siostrą Olą, w tajemniczy sposób zaginioną? Żeby ją chociaż porwali esbecy, ale towarzysz Goniec zaprzecza! Czy miejsce jej pobytu wskaże Fryc Moitschek, który nawet jak nie był stuprocentowym cudotwórcą  – miał dar? Kim jest mężczyzna w czarnym owerolu, który wszedł do willi świętej pamięci doktora Nieobadanego i nie wyszedł?

    Wiele demonów Teatr Imka
    Wiele demonów Teatr Imka

    Dawkując czytelnikom sekrety i – po części sensacyją – intrygę, Pilch zagląda zarówno do domów jak i do głów swych bohaterów, bywa tyleż czuły i delikatny, co pikantny i bezlitosny, dowodząc, że człowiek sam sobie zagraża, a jak człowiek sam sobie zagraża – nie ma gorzej…Z charakterystycznym „pilchowym” humorem snuje zwykłe-niezwykłe historie mieszkańców Sigły, a zewsząd słychać, ten co zawsze, głęboki i majestatyczny oddech kosmosu nad dachem.

    Spektakl prezentowany w ramach współpracy Teatru Nowego oraz Teatru IMKA – DuoPolis Kulturalne Warszawa-Łódź.

  • Dziennik Johna Steinbecka

    Dziennik Johna Steinbecka

    Serdecznie zapraszamy na czytanie performatywne Dziennika z podróży do Rosji Johna Steinbecka w Muzeum Narodowym w Warszawie.

    „Gdyby tylko ludzkość w pełni zrozumiała, że nieludzkie jest reprezentowanie niesprawiedliwych praw, nie udałoby się nigdy żadnemu tyranowi zapanować nad ludźmi”. Gandhi

    Dziennik z podróży do Rosji Johna Steinbecka to zapis niezwykłej podróży, którą pisarz odbył w towarzystwie fotoreportera Roberta Capy w 1947 roku do Związku Radzieckiego. Wyprawa stała się dla artystów nie tylko przygodą, ale też wyzwaniem, gdyż musieli skonfrontować swoje poglądy i zachodni styl życia z rzeczywistością i ideologią państwa totalitarnego. Jaka jest ich reakcja i refleksja? Jak są przyjęci? Co ich bawi, drażni, irytuje?

    Opowieść pełna błyskotliwego humoru i anegdot na temat absurdów życia w Związku Radzieckim, z czasem przeradza się w gorzką konstatację, narastają wątpliwości dotyczące wartości leżących u podstaw poznawanego systemu, rośnie dystans, zaczynają tęsknić za wolnością, coraz trudniej zachować uśmiech, w dyskusjach, w których padają zawsze podobne odpowiedzi. Steinbeck i Capa przekonują się w zetknięciu z inną mentalnością, nie tylko, co im jest obce, ale też, co jest dla nich szczególnie ważne: wolności i prawa osobiste, system wzajemnego kontrolowania się przez różne instytucje władzy – to zasady, do których ciągle wracają i się odwołują.

    W Muzeum Narodowym fragmenty Dziennika przeczytają świetni warszawscy aktorzy: Marta Kurzak, Arkadiusz Brykalski, Przemysław Stippa. Czytaniu towarzyszyć będzie muzyka na żywo – na akordeonie zagra Jakub Gawilk, autor opracowania muzycznego czytania. Tekst opracowała i reżyseruje Ewa Małecki.

    Data: 10 września, g.17:00
    Miejsce: Dziedziniec Muzeum Narodowego w Warszawie

    Wstęp wolny!

    opracowanie tekstu // reżyseria: Ewa Małecki

    obsada:
    Marta Kurzak (Sweet Lana, Ewa, i inne kobiety)
    Arkadiusz Brykalski (John Steinbeck)
    Przemysław Stippa (Robert Capa)

    opracowanie muzyczne / akordeon: Jakub Małecki

    czytanie performatywne

    O artystach:

    Ewa Małecki – absolwentka wiedzy o kulturze w Katedrze Filologii Polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz studentka V roku reżyserii w Akademii Teatralnej w Warszawie. Jej dotychczasowe premiery to Walizka M. Sikorskiej-Miszczuk w Teatrze Collegium Nobilium, Podróż do wnętrza pokoju M. Walczaka w Teatrze Śląskim w Katowicach. Reżyserowała też czytania performatywne m. in. Zwyczajną śmierć I. Waśkowskiej w Teatrze Studio, Walizkę M. Sikorskiej – Miszczuk w Teatrze Collegium Nobilium, Polak bardziej wierzy niż myśli na podstawie Księdza Heleny i Pątników z macierzyzny M. Pankowskiego w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Jej spektakle były prezentowane m. in. na Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku, Międzynarodowym Festiwalu Szkół Teatralnych w Miszkolcu na Węgrzech oraz podczas obchodów 80-lecia Wydziału Reżyserii AT. Rozwija własną metodę pracy z aktorem, do której podwaliny stanowi metoda Violi Spolin oraz filozofia Grotowskiego. Do spektakli wprowadza elementy teatru fizycznego oraz teatru tańca.
    W kręgu jej głównych zainteresowań znajduje się psychologia, problemy grup dyskryminowanych – przede wszystkim kobiet, osób starych oraz wykluczonych społecznie przez biedę. Ważna jest dla niej szeroko pojęta transgresja – granic geograficznych, fizycznych, cielesnych, mentalnych, moralnych, płciowych, percepcyjnych. Do tej pory jej ulubiona poetyka to realizm magiczny.

    Arkadiusz Brykalski – Aktor Teatru Powszechnego w Warszawie. Absolwent Studium Wokalno-Aktorskiego w Gdyni i Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego. Jako aktor i śpiewak należał do zespołów Teatru Muzycznego im. Danuty Baduszkowej w Gdyni, Teatru Wybrzeże w Gdańsku i Narodowego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej w Krakowie. Stale współpracuje również z powstałą z inicjatywy Michała Zadary CENTRALĄ. Występował w spektaklach takich reżyserów, jak  Grzegorz Wiśniewski, Jerzy Satanowski, Grażyna Kania, Agnieszka Olsten, Wiktor Rubin, Michał Zadara czy Barbara Wysocka, jak również w wielu popularnych serialach telewizyjnych.

    Marta Kurzak – Absolwentka Akademii Teatralnej w Warszawie. Od kilku lat w zespole Teatru Polskiego im. A. Szyfmana. Pojawiła się także na deskach Teatru 6. Piętro i Och-Teatru oraz Teatru Kamienica. Ma na swoim koncie wiele ról z repertuaru klasycznego i nie tylko. Zagrała m.in. Szimenę w Cydzie, Annabellę w Szkoda, że jest nierządnicą, Gerdę w Królowej Śniegu oraz Julie w Uwaga, publiczność.
    Przemysław Stippa – Absolwent warszawskiej Akademii Teatralnej (2004), od 2004 roku w zespole Teatru Narodowego w Warszawie. Współpracuje z teatrami warszawskimi: Dramatycznym, Scena Prezentacje, Teatrem Soho – Studio Teatralne Koło oraz Teatrem im. Juliusza Osterwy w Lublinie. Ma na swoim koncie również role telewizyjne, filmowe oraz dubbingowe. Laureat Nagrody im. Janiny Nowickiej – Prokuratorskiej i Stanisława Prokuratorskiego przyznawanej przez Rektora Akademii Teatralnej w Warszawie absolwentowi Wydziału Aktorskiego za osiągnięcia artystyczne w ciągu 2 lat od ukończenia studiów, Lubelskiej Nagrody Artystycznej, Nagrody Specjalnej na Festiwalu „Dwa Teatry – Sopot 2017”. W Teatrze Narodowym grał w spektaklach reżyserowanych przez Andrzeja Seweryna, Jana Englerta, Jacques’a Lassalle’a, Mai Kleczewskiej, Artura Tyszkiewicza, Macieja Prusa, Konstantina Bogomołowa, Michała Zadary, Piotra Cieplaka.

    O projekcie:

    TEATR.HU to cykl czytań performatywnych współczesnych lub nieznanych tekstów węgierskich, a także dowolnych tekstów ze świata poruszających temat Węgier i Węgrów lub relacji polsko-węgierskich, zaadaptowanych na scenę. Czytania przygotowywane są przez zaproszonych młodych reżyserów i reżyserki, między innymi są to: Agnieszka Baranowska, Daria Kopiec, Kuba Kowalski, Paweł Paszta i Monika Popiel. Czytane będą kolejne, nowe tłumaczenia współczesnych dramatów węgierskich, a także adaptacje węgierskiej prozy, jak np. Opium Gézy Csátha – węgierskiego Witkacego.

    Cykl odbywa się w ramach Roku Kultury Węgierskiej w Polsce 2016/2017.

    Organizator: Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego
    Współorganizator: Węgierski Instytut Kultury w Warszawie
    Partner: Muzeum Narodowe w Warszawie

    Zdjęcia pochodzą z archiwów artystów.

  • Miłość

    Miłość

    Premiera „MIŁOŚCI” według prozy Jane Austen i Jeanette Winterson w gwiazdorskiej obsadzie na otwarcie Big Book Festival.

    Spektakl, w którym udział wzięli Ilona Ostrowska, Janusz Chabior, Maria Peszek, Magdalena Koleśnik i Michał Meyer, a muzykę skomponował Leski to jedna z produkcji specjalnych, które co roku są wizytówką festiwalu. Superbohaterką tegorocznej edycji jest Jane Austen, a spektakl stanowi część wydarzeń Sceny Brytyjskiej – trwającej trzy dni serii wydarzeń pokazujących kulturę i literaturę brytyjską z zaskakującej strony. (więcej…)

  • 9. Międzynarodowy Festiwal Szkół Teatralnych ITSelF

    9. Międzynarodowy Festiwal Szkół Teatralnych ITSelF

    9. Międzynarodowy Festiwal Szkół Teatralnych ITSelF – teatralne biennale, organizowane przez Akademię Teatralną im. Aleksandra Zelwerowicza
    w Warszawie.

    Podczas tegorocznego Festiwalu zostanie pokazanych łącznie się 30 spektakli z 11 krajów. Przegląd rozpocznie się już 30 czerwca przedstawieniem „projekt zero: Witzelsucht” w Teatrze Collegium Nobilium i potrwa do 6 lipca, a artyści zagoszczą również na scenach Teatru Ateneum i Teatru Syrena.

    Na program ITSelF, oprócz biorących udział w konkursie przedstawień dyplomowych zaproszonych przez nas szkół teatralnych z całego świata, składają się liczne imprezy towarzyszące, w tym pokazy spektakli pozakonkursowych, konferencja naukowa oraz warsztaty teatralne. Spektakle konkursowe będą prezentowane z napisami w języku polskim i angielskim. (więcej…)

  • Prolog komedii. Sceny pomiędzy poezją i dokumentem.

    Prolog komedii. Sceny pomiędzy poezją i dokumentem.

    22 kwietnia, sobota godz. 19.00
    Spektakl Teatru Węgajty – Prolog komedii. Sceny pomiędzy poezją i dokumentem.
    DK Kadr, ul.Gotarda 16, Warszawa, bilety 10 zł.

    Spektakl na podstawie fragmentów poezji Wisławy Szymborskiej i spisanych wypowiedzi Anny Wojtyniak

    Pomysł i realizacja: Zofia Bartoszewicz, Erdmute Sobaszek
    Muzyka: Zofia Bartoszewicz
    Montaż filmu: Magdalena Drozdowicz

    (więcej…)

  • Sanatorium pod Klepsydrą

    Sanatorium pod Klepsydrą

    „Sanatorium pod Klepsydrą” – performance Agaty Dudy-Gracz na podstawie tekstów Brunona Schulza
    (28.04. g. 19.00)

    28 kwietnia aktorzy Teatru Żydowskiego w Warszawie wystąpią w niezwykłym projekcie jednej z najciekawszych reżyserek młodego pokolenia Agaty Dudy-Gracz. Przywołają w pamięci niepowtarzalną magię świata Brunona Schulza i staną się pacjentami jego „Sanatorium pod Klepsydrą”. Wszystko rozgrywać się będzie w jednym z gmachów nowej siedziby Sinfonii Varsovia, w którym do niedawna mieścił się Instytut Weterynaryjny SGGW. Widzowie będą mieli niepowtarzalną okazję odwiedzić to miejsce z wieloletnią historią na chwilę przed remontem i odbyć wraz z artystami niezwykłą podróż na pograniczu jawy i snu.

    Reżyseria i inscenizacja – Agata Duda-Gracz
    Kurator projektu – Jan Bończa-Szabłowski
    Reżyseria światła – Katarzyna Łuszczyk
    Ruch sceniczny – Tomasz Wesołowski

    Termin: 28.04.2017 r. g. 19.00

    Miejsce: Sinfonia Varsovia, ul. Grochowska 272

    Bilety: wstęp wolny (brak możliwości rezerwacji)
    Strona www: http://www.teatr-zydowski.art.pl/wydarzenia/sanatorium-pod-klepsydra-na-podstawie-tekstow-brunona-schulza-performance-agaty-dudy
    Strona wydarzenia: https://web.facebook.com/events/200654543769716/
    Organizator projektu: Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich – Centrum Kultury Jidysz
    Partner projektu: Sinfonia Varsovia

    Bruno Schulz - i ciągle widzę ich twarze (mat. Fundacji Shalom)
    Bruno Schulz – i ciągle widzę ich twarze (mat. Fundacji Shalom)

    * Zdjęcie pochodzi z kolekcji „I ciągle widzę ich twarze” Fundacji Shalom, Gołdy Tencer-Szurmiej. Państwowe Gimnazjum w Drohobyczu, 19 maja 1934 roku. Między rzędami ławek przechadza się pisarz Bruno Schulz, nauczyciel rysunku i prac ręcznych. Zginął w 1942 roku zastrzelony na ulicy drohobyckiego getta. Zdjęcie przechował nieżyjący dziś Mieczysław Makarski. Wspominał, że Schulz na lekcjach czytał fragmenty swoich książek, które im, uczniom, wydawały się nieco dziwne.

    Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich – Centrum Kultury Jidysz
    Warszawa, ul. Senatorska 35
    http://www.teatr-zydowski.art.pl/

  • Klatka dla ptaków

    Klatka dla ptaków

    Co to za klatka i jakie ptaszki w niej siedzą?
    Akcja rozgrywa się w nocnym klubie dla transwestytów, w którym trwa próba do przedstawienia. Grzegorz i Albin to szczęśliwa para. On jest właścicielem klubu, a on (ona) – jego gwiazdą, słynną Drag Queen. Sielankę zaburza wizyta przyszłych teściów ich syna. Zwłaszcza, że teść to bardzo konserwatywny polityk. Kiedy zderzają się ze sobą dwa światy, huk jest wielki! A śmiech jeszcze większy! Wizyta państwa Krzyżopolskich w jaskini rozpusty stawia pod znakiem zapytania przyszłość młodej pary. Trzeba się nieźle nagimnastykować, naudawać i naprzebierać, żeby uniknąć kompromitacji.

    Obsada:

    Marek Kaliszuk / Rafał Cieszyński
    Tomasz Sapryk
    Jarosław Gajewski
    Witold Dębicki
    Joanna Kurowska
    Małgorzata Rudzka
    Wojciech Raszewski
    Olga Kalicka / Joanna Balas
    Jacek Foks

    Reżyseria Andrzej Strzelecki
    Scenografia i kostiumy: Tatiana Kwiatkowska

    Tajemnica wielkiego powodzenia tej sztuki (powstało na jej kanwie kilka filmów i broadwayowski musical) tkwi nie tylko w jej inteligentnym i błyskotliwym poczuciu humoru, dającym aktorom szansę stworzenia wielkich scenicznych kreacji, ale w nieczęstej umiejętności zabawnej rozmowy na tzw. trudny i kontrowersyjny temat. Ironia w ogóle – a szczególnie autoironia – jest niezwykle skutecznym kluczem budowania zaufania i z takim zjawiskiem mamy do czynienia w „Klatce dla ptaków”, która w polskiej wersji jest także sztuką o teatrze. Jean Poiret napisał „La Cage aux Folles” jako historię dziejącą się w latach siedemdziesiątych we Francji.   Kuba Wecsile i Karol Klementewicz, tłumacze m. in. „Rodzinki.pl”   oraz Andrzej Strzelecki, reżyser największych przebojów Teatru Rampa, umieścili „Klatkę dla ptaków” we współczesnej Polsce. Jak wyskakiwać z ograniczających nas klatek, jak być otwartym i nie oceniać, a także jak wyzwolić się ze stereotypów, pokażą Państwu aktorzy w rolach, w jakich nie spodziewaliście się ich zobaczyć. Zresztą, oni sami też się tego nie spodziewali…

    Kto widział Robina Wiliamsa i Gene’a Hackmana w filmowej wersji „Klatki dla ptaków” przekona się, że w Polsce jest śmieszniej niż w USA.

     

    Jak przełamywać stereotypy?
    Jak wydostać się z ograniczających nas klatek?
    Wyjątkowa sztuka z Kaliszukiem, Kurowską, Saprykiem!

    Premiera już 18 kwietnia!

    teatr capitol teatr gudejko fotografia
    Teatr Capitol / Teatr Gudejko / foto. Radosław Orczykowski
  • Szabasowa Dziewczyna

    Szabasowa Dziewczyna

    Komedia „Szabasowa dziewczyna” – premiera Teatru Żydowskiego.
    (14 I 2017 r. w Klubie Garnizonowym)
    14 stycznia Teatr Żydowski zaprasza na kolejną premierę poza dotychczasową siedzibą przy Placu Grzybowskim! Komedia „Szabasowa dziewczyna” w reżyserii Marcina Sławińskiego wystawiana będzie w dniach 14-16 stycznia i 10-12 lutego gościnnie w Klubie Dowództwa Garnizonu Warszawa.

    Szabasowa Dziewczyna

    Zakochany mężczyzna boi się ponownego związku. Zakochana w nim dziewczyna pragnie go, ale jest katoliczką, a on jest Żydem. Dramat? Nie. Raczej urocza, zabawna komedia romantyczna. Autorem „Szabasowej Dziewczyny” jest amerykański dramaturg Daniel Simon, o którym jego uczeń Woody Allen powiedział: „To, co wiem o komedii, nauczyłem się od Daniela”. Sztukę reżyseruje Marcin Sławiński, którego przedstawienia od lat bawią warszawską publiczność Kwadratu, Komedii i Capitolu. Sztuka „The Convertible Girl” jest prezentowana w ramach umowy zawartej z SAMUEL FRENCH, INC.

    Autor: Daniel Simon
    Reżyseria: Marcin Sławiński
    Przekład: Janusz Tencer
    Scenografia: Wojciech Stefaniak
    Kostiumy: Agnieszka Kaczyńska
    Asystent: Ernestyna Winnicka
    Asystent scenografa: Maciej Chojnacki

    Obsada: Piotr Chomik Policjant/Goniec/Jonasz Steinberg, Sylwia Najah Krystyna, Henryk Rajfer Rabin Rotszyld, Dawid Szurmiej Policjant/Goniec/Jonasz Steinberg, Marek Ślosarski Ron Goldman, Ernestyna Winnicka Pani Goldman, Maciej Winkler Rabin Silwerman, Wojciech Wiliński Rabin Hahn

    Tytuł oryginału: „The Convertible Girl”
    Data premiery: 14.01.2017 r.
    Terminy popremierowe: 15-16 stycznia, 10-12 lutego 2017 r. (spektakle wystawiane są w dni powszednie o 19.00, w niedziele o 18.00)
    Miejsce: Klub Dowództwa Garnizonu Warszawa 141A
    Bilety: 40-60 zł
    Rezerwacja biletów pod numerem tel.: (22) 526 20 34, (22) 526 20 32, (22) 850 64 50 lub 51

    Biogram reżysera:

    MARCIN SŁAWIŃSKI. Absolwent Wydziału Aktorskiego i Wydziału Reżyserii PWST w Warszawie, przez 10 lat aktor Teatru Narodowego, zajął się następnie wyłącznie reżyserią.
    Zrealizował 100 spektakli w ponad dwudziestu polskich i zagranicznych teatrach. Reżyseruje niemal wyłącznie sztuki współczesne, specjalizuje się w komediach. Spod jego ręki wyszły polskie prapremiery takich szlagierów jak m. in. „Mayday”, „Okno na parlament”, „O co biega”, „Wszystko w rodzinie”, „Zbrodnie serca”, „Szalone nożyczki”, „Przyjazne dusze” czy „Mayday II” (w Kwadracie), a także „Mój przyjaciel Harvey”, „Pół żartem, pół sercem”, „Nie teraz, kochanie” i „Zwariowana terapia” (w Komedii) oraz „Dajcie mi tenora” i „Hawaje” w Capitolu. Reżyserował komedie Ayckbourne’a, Frayna, Shaeffera, Gombrowicza, Mrożka, a przede wszystkim – Aleksandra Fredry.
    Poproszony o wymienienie najważniejszych spektakli, podaje debiutancką „Zamianę” Claudela w Teatrze Małym i „Spróbujmy jeszcze raz” Schisgalla z W. Zborowskim i P. Wawrzeckim, która rozpoczęła jego współpracę z Kwadratem, spektakle „peerelowskie” czy raczej „antypeerelowskie”: „Róbmy swoje”, „Mandat”, „Kompot”, „Nagi król” i „5 dni Lemuela Gulliwera”, a także „mądre komedie” – „Seksualne perwersje w Chicago” Mameta, „Sztukę” Y. Rezy, „Pokój stołowy, „Pokój Marvina”, „Klub cmentarny”, „Prawdę” i sztuki Wojciecha Tomczyka – „Komedia romantyczna”, „Zaręczyny” (2015) i oczywiście wielokrotnie nagradzany dramat „Wampir” z 2003 r.
    Reżyserował operetki, spektakle teatru TV, Polskiego Radia i serial komediowy. Był kierownikiem artystycznym warszawskiego Teatru Kwadrat oraz łódzkiego Teatru Powszechnego. Za aktorstwem nie tęskni, o dyrektorowaniu nie marzy, uważa, że reżyserowanie w teatrze to najlepsze co mu się mogło w życiu zawodowym przytrafić.

    Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich – Centrum Kultury Jidysz

    Plakat teatralny

    Szabasowa dziewczyna_plakat
    Szabasowa dziewczyna_plakat

    Zdjęcia z prób

    szabasowa dziewczyna w Warszawie

  • Pikantni

    Pikantni

    Stefan Vögel Pikantni

    Reżyseria Tomasz Gawron
    Przekład Jacek Lachowski
    Obsada:
    Doris – Barbara Kurdej­-Szatan
    Bea – Anna Mucha
    Christoph – Mikołaj Roznerski
    Alex – Michał Ziembicki

    Zwei – vier – Sex

    Pikantni – komedia obyczajowa Stefana Vögla, cenionego austriackiego dramaturga, która wykorzystuje znany schemat czworokąta.

    Dwie znudzone sobą pary małżeńskie Alex i Doris oraz Bea i Christoph, szukając wrażeń, by podnieść temperaturę swoich związków, urządzają wspólną, intymną schadzkę. Sytuacja komplikuje się już na samym początku wieczoru. Żądny nowych eksperymentów Alex w podnieceniu oczekuje gości, z którymi korespondował na portalach erotycznych. Doris, po wcześniejszej aprobacie pomysłu męża, nagle wycofuje się z tej zbyt dla niej pikantnej zabawy. Tymczasem w drzwiach pojawia się Bea, kobieta nowoczesna, która z kolei nie wyobraża sobie życia w monogamii. Jej mąż Christoph czeka na dole w samochodzie, nie mogąc pogodzić się z coraz to śmielszymi fantazjami żony. Kiedy po licznych namowach udaje się przekonać sceptyków okazuje się, że „zwykły, czysty sex bez uczuć” jest dopiero początkiem emocjonujących zmian w życiu naszych bohaterów. Komedia Stefana Vögla z szybkim tempem oraz humorem słownym i sytuacyjnym zaskakuje błyskotliwym dialogiem i inteligentnymi ripostami. Jest świetnym materiałem na fantastyczną zabawę, niepozbawioną refleksji na temat nowoczesnych małżeństw oraz manipulacji uczuciami. Dawka zdrowego śmiechu o bezkrytycznej pogoni za wolnością.

     

    Fotografie

    sex bez uczuć
    „zwykły, czysty sex bez uczuć” jest dopiero początkiem emocjonujących zmian w życiu naszych bohaterów. Komedia Stefana Vögla
    Pikantni sex bez uczuć
    Komedia Stefana Vögla
  • Dziurka w eterycznym ciałku

    Dziurka w eterycznym ciałku

    Obsada spektaklu – Bartosz Dermont, Michał Hołub, Damian Jankowski, Saniwoj Król, Mateusz Młodzianowski, Ryszard Rembiszewski, Edyta Sirko, Ewa Skalska

    Reżyseria – Saniwoj Król
    Muzyka – Iza Szoszkiewicz
    Mastering – Grzegorz Lindemann
    Współpraca scenograficzna – Maciej Czumer

    Dziurka w eterycznym ciałku to spektakl z elementami musicalu, który został oparty na motywach dramatu Wariat i zakonnica oraz utworach poetyckich Stanisława Ignacego Witkiewicza. „Każdy może tworzyć byle co i ma prawo być z tego zadowolonym, byleby nie był w swej pracy szczerym i znalazł kogoś, który równie kłamliwie będzie to podziwiał” – hasło, które przyświecało sztuce wizjonera, zostało przewrotnie podjęte przez twórców spektaklu – grupę teatralną Teatr Szparka. Dramat opowiada o szaleństwach miłości i irracjonalnej potrzebie przekraczania społeczno-kulturowych granic. Widowisko z elementami rewii i musicalu, balansuje na granicy upajającego snu i rzeczywistości. Wyjątkowy klimat przestawienia podkreśla muzyka autorstwa Izabeli Szoszkiewicz.

    Spektakl Dziurka w eterycznym ciałku zaprasza widzów do zabawy w poszukiwanie sensu życia. Gra podjęta z odbiorcami nie jest prosta, gdyż życie przegląda się tutaj w zwierciadle tragikomicznego irracjonalizmu oraz piurblagizmu – fikcyjnego kierunku literackiego stworzonego przez Witkacego. Przestawienie to teatralna impresja na temat groteskowej i perwersyjnej twórczości zakopiańskiego artysty, dramatopisarza i malarza. Ponadto, twórcy zainspirowani dziełami malarskimi Witkacego oraz jego “teatrem zastygłym na płótnie”, ożywiają na scenie demoniczne obrazy wyobraźni artysty, dzięki czemu widzowie wraz z bohaterami mogą przenieść się do świata szaleństwa i absurdu. Świata, w którym toczy się odwieczna walka między pożądaniem i cnotą, ciałem i duszą oraz rozumem i szaleństwem. Czy ktoś wygra? I kto naprawdę jest wariatem? Odpowiedzi poszukają aktorzy Teatru Szparka.

    Teatr Szparka to nowe miejsce na teatralnej mapie Warszawy, stworzone przez grupę młodych aktorów zafascynowanych twórczością Stanisława Ignacego Witkiewicza. Siedzibą teatru jest warszawskie centrum artystyczne Sen Pszczoły mieszczące się w wyjątkowym i magicznym miejscu, w którym surrealizm łączy się z surowością postindustrialnych wnętrz praskich fabryk i hangarów. W zeszłym roku Teatr Szparka wystawił Szewców wg. dramatu Witkacego. Premiera spektaklu Dziurka w eterycznym ciałku odbyła się 24 października 2016 roku w Warszawie.

    Fotografie

    Już 12. i 26. stycznia o godz. 19:00 na warszawskiej Pradze w postindustrialnej przestrzeni „Snu Pszczoły” odbędą się spektakle Dziurka w eterycznym ciałku w reżyserii Saniwoja Króla. Teatr Szparka zaprezentuje inscenizację autorskiej i zaskakującej wersji Wariata i zakonnicy Stanisława Ignacego Witkiewicza. Bilety już w sprzedaży!

    Spektakl można zobaczyć w wybrane teatralne czwartki w Śnie Pszczoły. Najbliższe spektakle już 12. i 26. stycznia o godz. 19:00 w Centrum Artystycznym Sen Pszczoły – ul. Grochowska 301/304 Warszawa.

    Ceny biletów:
    50/35 zł – bilety dostępne w sprzedaży online na portalu ewejsciowki.pl
    50 zł – bilety do kupienia przed spektaklem w kasie

    Adres:
    Teatr Szparka (Centrum Artystyczne Sen Pszczoły)
    ul. Grochowska 301/305
    03-842 Warszawa

     

  • Œdipus

    Œdipus

    „Œdipus” to refleksja nad powiązaniami jakie istnieją pomiędzy kulturą zachodnią, a kulturą arabską oraz ich niepojednanymi różnicami. Pokazy odbędą się w dniach 15-16 grudnia o godz. 19:00.
    Œdipus
    «Dzieci są jak baranki
    I jak baranki
    Boją się losu, co na noże uwielbia przepychanki»
    Stanislas Cotton

    tekst: Stanislas Cotton
    tłumaczenie: Jan Nowak
    reżyseria: Souphiène Amiar
    aktorzy: Piotr Aleksandrowicz, Stefano Rana, Lucio Libero Rana, Souphiène Amiar
    obrazy: Pino Genovese
    wizualizacje: Andrea Adriani
    kostiumy: Marina Sciarelli
    video mapping, pomoc techniczna: Giulia Ogrizek

    Œdipus

    Instalacja wideo użyta w przedstawieniu to tło sytuujące narodziny greckiego bohatera w świecie arabskim. Edyp, człowiek, który porusza się w obrębie kwestii dotyczących imigracji, różnorodności, tożsamości narodowej, kulturowej i osobistej, stawia pytania. Jakie napięcia społeczne generuje niezrozumienie? Jakie wspólne korzenie mają te dwa światy?

    Obok historii Edypa, opowiedzianej przez poemat Œdipus S. Cotton, w spektaklu wykorzystano myśli Al-Farabiego, filozofa złotego okresu Islamu, którego komentarze przyczyniły się do rozpowszechniania tekstów Arystotelesa i Platona w świecie łacińskim. W rzeczywistości to dzięki tłumaczeniom arabskich filozofów poznano na nowo wiele najważniejszych dzieł starożytnej cywilizacji greckiej, które zostały zapomniane po upadku zachodniego Cesarstwa Rzymskiego. Mimo to kultura arabska zdała się przeoczyć ważną myśl grecką: pojęcie tragedii. Twórcy zastanawiają się z jakiego powodu.

    tekst: Stanislas Cotton tłumaczenie: Jan Nowak reżyseria: Souphiène Amiar aktorzy: Piotr Aleksandrowicz, Stefano Rana, Lucio Libero Rana, Souphiène Amiar obrazy: Pino Genovese wizualizacje: Andrea Adriani kostiumy: Marina Sciarelli video mapping, pomoc techniczna: Giulia Ogrizek

    tekst: Stanislas Cotton tłumaczenie: Jan Nowak reżyseria: Souphiène Amiar aktorzy: Piotr Aleksandrowicz, Stefano Rana, Lucio Libero Rana, Souphiène Amiar obrazy: Pino Genovese wizualizacje: Andrea Adriani kostiumy: Marina Sciarelli video mapping, pomoc techniczna: Giulia Ogrizek
    tekst: Stanislas Cotton
    tłumaczenie: Jan Nowak
    reżyseria: Souphiène Amiar
    aktorzy: Piotr Aleksandrowicz, Stefano Rana, Lucio Libero Rana, Souphiène Amiar
    obrazy: Pino Genovese
    wizualizacje: Andrea Adriani
    kostiumy: Marina Sciarelli
    video mapping, pomoc techniczna: Giulia Ogrizek

     

    Data: 15 i 16 grudnia (czwartek i piątek), g. 19:00
    Miejsce: Studium Teatralne, Lubelska 30/32, Warszawa
    Bilety: 25 zł (normalny), 15 zł (ulgowy)
    Rezerwacje: steatralne@gmail.com, www.studiumteatralne.pl

    Spektakl w języku francuskim z napisami w języku polskim

    Prezentacja realizowana dzięki wsparciu finansowemu Urzędu m.st. Warszawy

    Sponsor

    O twórcach:

    Amiar Souphiène, ur. 1973, w Szwajcarii, aktor, reżyser.

    W latach 1995-1998 wystąpił w spektaklach: „Pod ścisłym nadzorem” J. Genet’a, „Ryszard III” W. Shakepeare’a, „Król Lear” W. Shakespeare’a, „Fragmenty dyskursu miłosnego” wg R. Barthes’a. Od 1998 do 2007 pracował w Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards, w Pontederze, we Włoszech. Wziął udział w takich projektach jak: „Action”, „The Twin”, „Dies Irae” i „One breath left”. W latach 2008-2011 był dyrektorem festiwalu sztuk wizualnych Rifrazioni Festival, we Włoszech. Od 2006 roku jako reżyser wystawia sztuki, głównie we Włoszech i Szwajcarii, m.in. „Nede” na podstawie T. S. Eliota, „Woyzeck” G. Büchnera, „Les couteaux dans les poules” D. Harrowera, „Sister’s” na podstawie A Kristof, “L’Autre” Angelo Pavia, “Œdipus” S. Cottona.

    Stanislas Cotton, ur. 1963, w Belgii, pisarz, dramaturg.

    Publikuje głównie w wydawnictwie Lansman. Ostatnie prace to m.in.: „Le Ministère des intérieurs“ (2009), „La Dictée” (2009), „Tango lumbago” w Nouveaux Désordres Européens, 5 krótkich sztuk dla La Comédie (2009), „Le petit boucher” (2010), „Le rêve d’Angleterre„, ” Va jusqu’où tu pourras” (2013), „La gêne du clown” (2014), „Et dans le trou de mon coeur, le monde entier” (2015), zbiór sztuk teatralnych: « La Princesse, l’ailleurs et les Sioux » (2013). W 2006 zostaje wydana jego pierwszą powieść pt. „La compagnie de l’éphémère”. Później kolejno: „La moitié du jour il fait nuit” w 2011, „Rosalinde Miller” w 2014 i „Un fou dans la manche” w 2015.

  • I Festiwal One Man Show

    I Festiwal One Man Show

    PARANOJE 2016

    I FESTIWAL ONE MAN SHOW

    Grudzień to Boże Narodzenie, choinka, prezenty, ale także niestrawność, kłótnie rodzinne i lęki o przyszłość.

    Jaki będzie 2017 rok? Co będzie z Warszawą po obaleniu HGW? Kiedy wybuchnie wojna? Minister Obrony Narodowej w rozmowie z Burdel TV uspokaja, że za paranoje odpowiadają psychowirusy, rozpylane przez bioenergoterapeutów ze Wschodu. W celu odparcia inwazji MON powołał patriotyczny oddział paranormalny, złożony z egzorcystów, szamanek, terapeutów, prawicowych komików i iluzjonistów, którego celem jest przywrócenie zdrowia psychicznego w Narodzie. Wszystkich paranoików zapraszamy na szkolenie z mentalnej samoobrony, czyli I Festiwal One Man Show, który odbędzie się między 3 a 15 XII w Dzikiej Stronie Wisły. (więcej…)

  • Deadline

    Deadline

    „Deadline”. Trzy akty, trzy historie, trzy części.

    „Deadline” to kolejny spektakl Studium Teatralnego, który już 30 listopada będzie miał swoją warszawską premierę na Lubelskiej. Spektakl był częścią programu Olimpiady Teatralnej 2016, która w październiku odbyła się we Wrocławiu.

    Reżyseria: Piotr Borowski,

    Obsada: Danny Kearns, Agne Muralyte,

    Muzyka: Małgorzata Gąsiorowska,

    Kostiumy: Karina Piwowarska, Wideo: Adrien Cognac,

    Scenografia: Piotr Szczygielski,

    Produkcja: Gianna Benvenuto

    Spektakl przedstawia historię w różnych czasach: obecnym, przyszłym i takim zawieszonym, jakby bez czasu.

    Pierwsza część, to czas rozpadu – ostatnie pół godziny z życia znanego komika, który przekazał swoje DNA w nadziei na ponowne narodziny. Przez 30 minut nagrywa komentarz do swojej biografii dla swojego następcy, klona, by w ten sposób zachować ciągłość pamięci, tożsamości. Zwierzenia, analiza czy rachunek sumienia albo spowiedź – wszystko w obliczu nieuchronności wyznaczonego czasu. Życie bohatera można nazwać przeciętnym: ambicja, chęć zaistnienia, sukces za wszelką cenę, ciągłe pożądanie seksualne. Wartością jego zwierzeń jest tu jedynie szczerość, która czyni go wręcz sympatycznym.

    Drugą część, to czas suszy. Upłynęło 2000 lat. Bohater jest 24. klonem oryginału. W świecie po katastrofie nuklearnej drastycznie zmniejszyła się ilość ludzi. Klony są silne i zdrowe. Żyją w kompletnej izolacji, zarówno od ludzi, jak i od siebie. Zanikła nie tylko miłość, ale i seks. Klony wierzą, że swą ascezą przygotowują nadejście Przyszłych, którzy będą jedną świadomością wirtualną.

    Trzecia część, to czas wilgoci. Bohater poszukuje żyjącego w lesie mędrca, który mógłby mu pomóc znaleźć odpowiedzi na nurtujące go zagadnienia. Odnaleziony dom jest opuszczony – prawdopodobnie ten, którego szukano, od dawna nie żyje. Jednak w końcu bohater zostaje wysłuchany i znajduje odpowiedź na podstawowe pytanie przewijające się przez wszystkie trzy części: czym jest miłość?

    Terminy pokazów:

    25.11 (pokaz przedpremierowy), 30.11 (premiera), 1.12, 18.12
    Godzina: 19:30
    Miejsce: Studium Teatralne, Lubelska 30/32, Warszawa
    Bilety: 25 zł (normalny), 15 zł (ulgowy), na pokaz przedpremierowy bilety w cenie 10 zł
    Rezerwacje: steatralne@gmail.com, www.studiumteatralne.pl

    Spektakl w języku angielskim z napisami w języku polskim.

    Fragment recenzji

    Agnieszki Kobroń, Afisz Teatralny, 13.11.2016:

    Reżyser sprytnie poukrywał znaki naszej współczesności w tej historii i poprzez ciało aktora umiał o tym opowiedzieć. I do tego stopnia powiódł się ten jego pomysł, że Dead Line stało się bardzo wymowną historią człowieka zagubionego we własnym „ja”. Uwięzionym w opętanym ciele duchu, który bardzo pragnąc nigdy nie osiągnie nieśmiertelności. Dlatego patrząc na tę sztukę i grającej w nich aktorów pierwszą emocją, która przychodzi i pozostaje jest żal, za niemożliwością wyznaczenia własnej linii życia.

    Spektakl realizowany w ramach projektu „Teatr otwarty” sfinansowany ze środków Miasta st. Warszawy.

    sponsor: altmaster

    Fotografia teatralna:

    Deadline Trzy akty, trzy historie, trzy części Spektakl Deadline Trzy akty, trzy historie, trzy części Spektakl

  • Katarzyna Bonda i Maciej Pieprzyca

    Katarzyna Bonda i Maciej Pieprzyca

    W cyklu EVVIVA L’ARTE:
    Katarzyna Bonda i Maciej Pieprzyca
    Kryminalny fenomen
    8 listopada 2016, godz. 19.00
    Teatr Collegium Nobilium
    ul. Miodowa 22/24
    prowadzenie Rafał Sławoń, wstęp wolny (więcej…)

  • PIBLOKTOQ

    PIBLOKTOQ

    PIBLOKTOQ
    piosenki Marii Peszek

    Reżyseria i scenariusz:  Wojciech Kościelniak

    Teksty piosenek: Maria Peszek / Piotr Lachmann
    Muzyka: Maria Peszek/Andrzej Smolik/ Michał Król/ Wojciech Waglewski / Fisz / Emade / Maciej Goliński
    Aranżacja: Jacek Kita
    Choreografia: Liwia Bargieł
    Przygotowanie wokalne: Anna Serafińska
    Asystent reżysera: Marta Wągrocka
    Opieka scenograficzna i kostiumograficzna: Bożena Ślaga
    Projekcje: Agata Rucińska
    Występują:
    Ogrodniczka – Milena Olchowska
    Anka – Dominika Kachlik
    Karolina – Joanna Balas
    Samotny tata – Piotr Kruszewski
    Panna młoda – Olga Kalicka / Marta Wągrocka
    Indianka – Lidia Pronobis
    Uchodźca – Kamil Studnicki
    Aktorka – Marta Wągrocka
    Pacjentka – Ewa Prus
    Natala – Ewelina Bator
    Eskimoska – Maria Sobocińska

    Zespół pod kierownictwem Jacka Kity w składzie:
    Jacek Kita – instrumenty klawiszowe
    Tomasz Boruch – gitary
    Piotr Domagalski – gitara basowa
    Jakub Szydło – perkusja
    Sebastian Feliciak – saksofony

     

    Spektakl dyplomowy

    Spektakl dyplomowy studentów Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie.

    Premiera 28 października 2016, Teatr Collegium Nobilium
    Podstawą scenariusza są piosenki Marii Peszek. Poza tym teksty zaczerpnięto z artykułów prasowych, informacji encyklopedycznych, internetowych portali informacyjnych. Wykorzystano również fragment „Idioty” Fiodora Dostojewskiego w tłumaczeniu Jerzego Jędrzejewskiego.

    Pibloktoq to inaczej histeria arktyczna. Występuje u Inuitów. Człowiek, którego dopadnie zachowuje się jak obłąkany. Jest przygnębiony, przeklina, niekiedy drze na sobie ubranie, potem nagi bezładnie biegnie przez śnieżną pustynię. Czasem skacze do lodowatej wody. Jeśli go odratują, następnego dnia nic nie pamięta. Pibloktoq częściej dotyka kobiety.

    Widok nagiego człowieka, który przeklinając biegnie przez śnieżny bezkres przeciwko swojemu losowi jest przejmujący. Patetyczna manifestacja naszej bezradności.
    Kluczem do czytania piosenek Marii Peszek będzie pibloktoq. Zjawisko, które jak śnieżna kołdra zaczyna pokrywać Polskę, Europę i świat. Mnóstwo w tych tekstach śniegu, zamarzania, zimy, wilków, sań i białych niedźwiedzi… Ogień au rebours.

    Póki co pibloktoq trzęsie od środka. Zamarzamy. Jeszcze bez skoku w przerębel. Despotyzm, nietolerancja, fanatyzm (religijny też), osamotnienie, widmo dyktatury z każdym dniem potęgują dygot. Dreszcz sprzeciwu. Pewnie tak rodzi się przekleństwo. Potem zdarcie ubrania wymuszonej pokory. Pęd przez mróz nakazów i zakazów.
    Pibloktoq przeminie jak każda choroba. Jest obawa, że po tym zlodowaceniu, choć przecież odnajdziemy trochę ciepła, to nie będziemy nic pamiętać.
    Wojciech Kościelniak

    Maria Peszek

    W przedstawieniu wykorzystano piosenki Marii Peszek:
    „Moje miasto”, „Muchomory”, „Wyścigówka”, „Pibloktoq”, „Miłość w systemie dolby surround”, „Mam kota”, „Samotny tata”, „Lali lali”, „Sms”, „Rosół”, „Ciało”, „Jak pistolet”, „Brzydkie słowa to”, „Polska a, b, c i d”, „Miś”, „Marznę bez ciebie”, „Sorry polsko”, „Żwir”, „Pan nie prowadzi mnie”, „Ballada nie lada”, „Zejście awaryjne”
    z płyt „MiastoMania”, „Maria Awaria”, „JezusMariaPeszek” i „Karabin”.

    Plakat

    pibloktoq-maria-peszek-collegium-nobilium

    BILETY: sprzedaż online www.bilety.at.edu.pl
    Rezerwacja: rezerwacja.tcn@at.edu.pl , tel. 22 635 99 39

  • Biblia w skróconej wersji

    Biblia w skróconej wersji

    Biblia w skróconej wersji
    Adama Longa, Reeda Martina i Austina Tichenora

    TŁUMACZENIE TEKSTU I PRODUKCJA: Włodzimierz Kaczkowski
    REŻYSERIA, MUZYKA, OPRACOWANIE TEKSTU: Szymon Turkiewicz
    SCENOGRAFIA I KOSTIUMY: Magdalena Engelmajer
    WSYTĘPUJĄ: Bartosz Głogowski, Paweł Iwanicki, Marcin Piejaś

    Przez 90 minut trzech aktorów odgrywa 44 postaci biblijne i prowadzi widzów przez najważniejsze wydarzenia Starego i Nowego Testamentu ujrzane w nieco krzywym zwierciadle. W skróconej wersji Biblii Dawid z Goliatem walczą na ringu bokserskim, król Salomon odpowiada na pytania dziennikarzy, a Salome śpiewa nim zetnie głowę Janowi.
    Spektakl pełen jest satyry i humoru, który przypadnie do gustu zarówno osobom z luźnym podejściem do tematu wiary, jak również opierającym swoje życie na biblijnych podwalinach. Dopełnieniem przedstawienia jest wyśmienita muzyka i reżyseria Szymona Turkiewicza, znanego z reżyserowania takich spektakli jak „Fejs Bóg”, czy „Dolne partie – musical intymny”.

    Fundacja Scena Współczesna

    „Biblia – w skróconej wersji” to trzecie przedstawienie z cyklu, które wraz ze spektaklami „Dzieła wszystkie Szekspira” i „Historia świata w skróconej wersji” tworzy rozrywkowo-edukacyjny tryptyk dla widza w każdym wieku.

    WSYTĘPUJĄ: Bartosz Głogowski, Paweł Iwanicki, Marcin Piejaś

  • Ceremonie zimowe

    Ceremonie zimowe

    Ceremonie zimowe
    Hanoch Levin

    Produkcja Teatr Montownia
    Przekład: Agnieszka Olek
    Obsada: Izabela Dąbrowska, Adam Krawczuk, Justyna Kowalska, Anna Moskal, Rafał Rutkowski, Henryk Simon, Maciej Wierzbicki
    Reżyseria: Adam Sajnuk
    Scenografia i kostiumy: Katarzyna Adamczyk
    Muzyka: Michał Lamża

    W swojej kolejnej produkcji Teatr Montownia zaprosił do współpracy cenionego reżysera Adama Sajnuka. Swej nieukrywanej fascynacji twórczością pisarzy o żydowskim pochodzeniu daje wyraz także tym razem, biorąc na warsztat sztukę dobrze znanego w Polsce izraelskiego dramatopisarza – Hanocha Levina. Zarówno „swojskość”, jak i uniwersalizm widoczny w jego dziełach sprawia, że teksty te na polskiej scenie bronią się same.

    Spektakl powstaje w koprodukcji z Teatrem Warsawy. Oprócz aktorów Teatru Montownia – Adama Krawczuka, Rafała Rutkowskiego i Macieja Wierzbickiego, na scenie zobaczymy Izę Dąbrowską i Annę Moskal, a ponadto studenta III roku warszawskiej Akademii Teatralnej Henryka Simona i tegoroczną absolwentkę tejże uczelni – Justynę Kowalską.

    Opowieść o współczesnej rodzinie

    Adam Sajnuk o spektaklu: Ceremonie zimowe to tragikomiczna opowieść o współczesnej rodzinie, klasy średniej, której codzienną monotonią wstrząsa wiadomość o śmierci blisko spokrewnionej ciotki Alte Bobiczkowej. Na domiar złego informacja ta ”przychodzi” pod drzwi ich domu (w osobie syna zmarłej, Laczka Bobiczka) w przeddzień ślubu i wesela ich jedynej córki Welwecji. Członkowie rodziny chcąc ratować ceremonię zaślubin i kosztowne wesele, postanawiają udawać, że nie ma ich w domu i tym samym nie przyjmować do wiadomości tragicznej nowiny o śmierci krewnej. Jej syn Laczek nie poddaje się jednak i rozpoczyna istną okupację pod wejściowymi drzwiami ich domu. Ta swoista wojna postu z karnawałem osiągając szczyty absurdu doprowadza bohaterów nad skraj przepaści ich mentalnych Himalajów. Hanoch Levin w swoim niepowtarzalnym stylu „punktuje” bohaterów wydobywając na światło dzienne szereg ich kompleksów uprzedzeń i lęków. Bezlitośnie obnaża ich drobnomieszczańską naturę, małostkowość, skrajną nietolerancję oraz pełną egoizmu i nacechowaną całkowitym brakiem empatii egzystencję.

    Fotografie: Kasia Chmura Cegiełkowska

    teatr-montownia-ceremonie-zimowe_spektakl
    teatr-montownia-ceremonie-zimowe_spektakl
  • Dziady

    Dziady

    Dziady Adama Mickiewicza
    w reżyserii Eimuntasa Nekrošiusa

    sala Bogusławskiego
    premiera: 10 marca 2016, godz. 19:00

    W jubileuszowym sezonie 250-lecia Teatr Narodowy wystawia Dziady Adama Mickiewicza w reżyserii Eimuntasa Nekrošiusa.

    Tekst przekuty na sceniczne metafory i szlachetna prostota. W romantycznym arcydramacie wybitny litewski twórca przygląda się granicznym polskim doświadczeniom. Widzi duchowość śmiertelników, owładniętych potrzebą metafizyki, śledzi drogę poety, wnikliwie przypatruje się również człowiekowi wrośniętemu w społeczność.

    Eimuntas Nekrošius przez wiele lat związany był z wileńskim Teatrem Młodzieżowym. Scenę tę prowadził ponad dekadę i uczynił z niej centrum życia artystycznego i intelektualnego Wilna. W 1998 roku utworzył własny zespół Meno Fortas. Teatr nie ma własnego budynku, przedstawienia realizuje w koprodukcji z innymi europejskimi scenami i festiwalami. Nekrošius pracował m.in. w La Scali w Mediolanie, w Teatro Argentina w Rzymie, Teatro Massimo w Palermo, Teatro Storchi w Modenie, w Teatrze Bolszoj i Teatrze Narodów w Moskwie. Współpracuje ze scenami wileńskimi – Narodowym Teatrem Dramatycznym i Litewskim Narodowym Teatrem Opery i Baletu. W Polsce pracował w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej, w 2013 roku przygotował tutaj operę Pawła Szymańskiego Qudsja Zaher. O Dziadach Nekrošius wspominał już osiemnaście lat temu. Mówił, że Mickiewicz go kusi, że właśnie ten dramat chciałby zrealizować na scenie.

    Dziady w Teatrze Narodowym były wystawiane czterokrotnie.

    W okresie przedwojennym inscenizował je Aleksander Zelwerowicz, główny reżyser Teatru za dyrekcji Jana Lorentowicza (1926–1928); w role Gustawa-Konrada, a także Upiora i Pustelnika wcielił się Józef Węgrzyn. Przedstawieniu, którego premiera odbyła się w 1927 roku, zarzucano jednak chybioną formułę estetyczną. Zarówno publiczność jak i krytyka uznała je za nieudany, a niektórzy nawet za skandaliczny eksperyment.

    Natomiast pierwsze Dziady przygotowane w Teatrze Narodowym po wojnie, w 1967 roku przez Kazimierza Dejmka wkrótce stały się legendą polskiego teatru. Spektakl – wystawiony dla uczczenia pięćdziesiątej rocznicy rewolucji październikowej – został uznany przez władze za antyradziecki. Dwa miesiące po premierze zadecydowano o zdjęciu go z afisza. Ostatni raz Dziady zagrano 30 stycznia 1968 roku. Po przedstawieniu grupa studentów zorganizowała demonstrację i z transparentem „Żądamy dalszych przedstawień” ruszyła pod pomnik Mickiewicza na Krakowskim Przedmieściu, została jednak rozpędzona przez milicję; część  manifestantów aresztowano. W marcu na Uniwersytecie Warszawskim zorganizowano wiec na rzecz osób usuniętych z uczelni za demonstrację w obronie przedstawienia. W następnych dniach studenckie wystąpienia i strajki okupacyjne odbyły się na uniwersytetach w Krakowie, Wrocławiu, Katowicach i Gdańsku. Milicja brutalnie pacyfikowała protesty. Jednocześnie trwała walka o władzę wewnątrz PZPR. Już w połowie marca odbył się wiec partyjny, na którym I sekretarz PZPR Władysław Gomułka wygłosił antysemickie i antyinteligenckie przemówienie, częściowo poświęcone inscenizacji Dziadów. Wypowiedź Gomułki stała się sygnałem do czystki, która doprowadziła do jednego z największych przesileń w dziejach Polski Ludowej, zmuszając do emigracji z Polski tysiące osób pochodzenia żydowskiego. Wiosną 1968 roku Dejmek został usunięty ze stanowiska dyrektora teatru.
    Przedstawienie miało silną wymowę społeczną i polityczną, ale także artystyczną. Kreację Gustawa Holoubka jako Gustawa-Konrada uznano za jedno z największych aktorskich osiągnięć polskiej sceny. Spektakl mocno odnosił się do rzeczywistości, a jednocześnie, łącząc nastrój misteryjny z tragizmem, zyskiwał sensy metafizyczne. Fascynował harmonijnymi teatralnymi obrazami.

    Po przeszło dekadzie III część Dziadów w Teatrze Narodowym, na kameralnej scenie Teatru Małego przygotował Adam Hanuszkiewicz. Premiera przedstawienia zatytułowanego Dziady. Część III. Ustęp odbyła się w 1978 roku. Przekaz spektaklu, który stawał się relacją o czynie, był klarowny i przejrzysty, a jednak całość pozostawiała niedosyt. Na scenie rozegrany został dramat ludzi twardo stąpających po ziemi, a Konrad w wykonaniu Krzysztofa Kolbergera wyrastał na młodego, gniewnego poetę. Reżyser odszedł od ludowej obrzędowości i metafizyki. Uwypuklił natomiast kwestie związane z publicystyką. Krytyka pisała więc o Dziadach „reportażowych”, w rodzaju „teatru faktu” i umieszczała je w kontekście biografii pokolenia.

    Dziady pojawiły się także na narodowej scenie w roku 1987. Premiera odbyła się w Teatrze na Woli (tam – od czasu pożaru w 1985 do roku 1989 – znajdowała się scena Teatru Narodowego). Utwór reżyserowała Krystyna Skuszanka, którą chwalono za układ tekstu i koncepcję filologiczną, natomiast wiele do życzenia pozostawiał kształt inscenizacyjny – zarzucano mu tandetę. W powszechnym odbiorze nie sprostał aktorskiemu zadaniu także Jacek Dzisiewicz jako Upiór, Gustaw-Konrad.

    Teatr Narodowy, po odbudowie po pożarze i siedmioletniej przerwie w funkcjonowaniu, został otwarty w 1996 roku. Wówczas na inaugurację zagrano Dziady – dwanaście improwizacji w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego, przedstawienie krakowskiego Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej. Jerzy Grzegorzewski został dyrektorem artystycznym narodowej sceny.

    Dziady Adama Mickiewicza
    premiera: 10 marca 2016

    reżyseria: Eimuntas Nekrošius
    muzyka: Paweł Szymański
    scenografia: Marius Nekrošius
    kostiumy: Nadežda Gultiajeva
    reżyseria światła: Audrius Jankauskas
    opracowanie tekstu: Rolandas Rastauskas
    asystentka reżysera: Anna Turowiec
    realizatorzy dźwięku: Mariusz Maszewski, Rafał Barański
    realizatorzy światła: Bartłomiej Kaczalski, Zbigniew Szulim
    inspicjentka: Ewa Dworecka
    suflerka: Jolanta Szydłowska

    występują:

    Gustaw-Konrad – Grzegorz Małecki
    Guślarz, Diabeł – Marcin Przybylski
    Ksiądz Piotr – Mateusz Rusin
    Dziewczyna, Maryla – Wiktoria Gorodeckaja
    Ksiądz (cz. IV) – Piotr Grabowski
    Pani Rollisonowa – Kinga Ilgner / Danuta Stenka
    Senator– Arkadiusz Janiczek

    oraz
    Anna Grycewicz, Joanna Gryga, Paulina Korthals, Paulina Szostak, Magdalena Warzecha, Bartłomiej Bobrowski, Karol Dziuba, Robert Jarociński, Grzegorz Kwiecień, Kacper Matula, Kamil Mrożek, Paweł Paprocki, Piotr Piksa, Adrian Zaremba, gościnnie Katarzyna Dorosińska, Katarzyna Pośpiech, Szymon Nowak

  • Wydział Sztuki Lalkarskiej w AT

    Wydział Sztuki Lalkarskiej w AT

    DOBRY WIECZÓR W AT. BIAŁYSTOK

    Z wielką radością zapraszamy Państwa na kolejną edycję naszego cyklu prezentacji studenckich DOBRY WIECZÓR W AT. Tym razem spotkamy się z adeptami Wydziału Sztuki Lalkarskiej. W ciągu 2 dni zaprezentujemy 7 pokazów teatru aktora, lalki, formy, wyobraźni, a także pokaz szermierki scenicznej. Spektakle zostały przygotowane w ramach zajęć TEATRU OŻYWIONEJ FORMY. Przed Państwem studenci IV roku Wydziału Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku!
    (więcej…)

  • Osama bohater

    Osama bohater

    Osama bohater
    Dennis Kelly

    Występują:
    Gary – Filip Krupa
    Francis – Jakub Hojda
    Louise – Izabela Zwierzyńska
    Mandy – Erika Karkuszewska / Lidia Pronobis
    Mark – Mateusz Kmiecik

    Przekład: Jacek Poniedziałek
    Reżyseria: Jacek Poniedziałek
    Scenografia: Michał Korchowiec
    Kostiumy i asystentka scenografa: Maria Kagan
    Opracowanie muzyczne: Jacek Poniedziałek
    Realizacja światła: Paweł Wilewski

    Spektakl dyplomowy studentów Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie.
    Premiera 5 października 2016, Sala im. Jana Kreczmara
    Osama bohater to opowieść o strachu, przemocy, radykalnych sądach i naszej ignorancji. Wielka polityka jest tu tylko punktem wyjścia. Autor mówi o czymś bardziej niepokojącym. O braku dialogu, o nieumiejętności porozumienia się, o naszej niechęci, by wysłuchać drugiego człowieka. I o agresji, która jest dla ludzi jak wentyl, bo przez nią ucieka gromadzone napięcie.

    Jesteśmy jak dzieci

    Nie potrafimy dorosnąć w swoich reakcjach i pustych odpowiedziach na wszystko. Jesteśmy jak dzieci. To przemoc z piaskownicy. Jedno dziecko drugiemu zniszczyło zabawkę. Szarpią się te dzieci, katują siebie nawzajem. Dopóki nie poleje się krew. Wtedy rzucają zabawki i uciekają z płaczem.
    Jacek Poniedziałek

    „Osama bohater to – w skrócie – opowieść o strachu i ignorancji oraz o tym, że perwersje i prywatne urazy przedstawicieli zmarginalizowanych , żyjących w ubóstwie najniższych warstw społecznych Anglii mogą zaowocować terrorem zrozumiałym tylko dla kogoś, kto podkłada bomby. Tekst Kelly’ego można czytać jako komentarz na temat polityki strachu, uprzedzeń klasowych, społecznej paranoi oraz obsesji mediów na punkcie terroryzmu, której owocem jest zobojętnienie wynikające z „przegadania”. Sam Kelly podsumował to tak: >To jest brutalna sztuka i od początku się martwiłem, że skutecznie odstraszy ludzi. Okazała się też niełatwa jako inscenizacja, bo dramat nie zawiera całościowej tezy, a tylko wyraża moją własną dezorientację<”

    Anna Błasiak: Dennis Kelly – dwie strony medalu, „Dialog” 2007 nr 11.

     

    osama_bohater-plakat

     

    Najbliższe spektakle: 6-10 października godz. 20.00
    BILETY: 30 zł (normalny), 20 zł (ulgowy), sprzedaż online: www.bilety.at.edu.pl
    Rezerwacja: rezerwacja.tcn@at.edu.pl , tel. 22 635 99 39
    www.tcn.at.edu.pl

  • Spotkania warsztatowe

    Spotkania warsztatowe

    Świat musicalu!

    Zapisy: do 18 września 2016
    Terminy warsztatów: 24 września, 15 października, 26 listopada, 3 grudnia (sobota), godz. 12.00-14.00
    Miejsce: Teatr Rampa (więcej…)

  • Anhelli goes to America

    Anhelli goes to America

    Włodek Pawlik Trio – Anhelli goes to America
    koncert specjalny (więcej…)

  • Miłość w Saybrook

    Miłość w Saybrook

    MIŁOŚĆ W SAYBROOK – pierwsza europejska inscenizacja komedii Woody Allena  w Teatrze 6.piętro

    Reżyseria: Eugeniusz Korin
    Scenografia: Maciej Chojnacki
    Kostiumy: Beata Harasimowicz
    Muzyka: Tomasz Szymuś
    Tłumaczenie i opracowanie tekstu: Eugeniusz Korin
    Obsada:
    Max – Andrzej Poniedzielski
    Norman – Marcin Perchuć
    Sheila – Sonia Bohosiewicz
    David – Wiktor Zborowski
    Jenny – Joanna Liszowska
    Hal – Szymon Bobrowski
    Sandy – Anna Cieślak/ Barbara Kurdej-Szatan

    Woody Allen powraca na scenę Teatru 6.piętro z jedną ze swoich najbardziej niezwykłych komedii. MIŁOŚĆ W SAYBROOK – jest wyjątkową zabawą różnymi gatunkami teatru, której głębszym celem jest opowieść o złożonej prawdzie ludzkich uczuć.

    MIŁOŚĆ W SAYBROOK (tytuł oryginału OLD SAYBROOK 2003 r.) dopełnia tryptyk MIŁOŚĆ, ZDRADA I PRZEBACZENIE WEDŁUG WOODY ALLENA pomyślany przez Eugeniusza Korina dla Teatru 6.piętro. Wraz z poprzednimi częściami (ZAGRAJ TO JESZCZE RAZ, SAM oraz CENTRAL PARK WEST), tworzy prześmiewczą, ale nie pozbawioną ciepła, a czasem także wzruszenia, opowieść o naszym zagubieniu we współczesnym rozpędzonym świecie i naszej niezmiennej potrzebie ciepła i bliskości drugiego człowieka.

    Miłość w Saybrook Teatr 6.piętro
    Miłość w Saybrook Teatr 6.piętro

    Prapremiera

    MIŁOŚĆ W SAYBROOK jest prapremierą tej sztuki na polskich i europejskich scenach. Opowiadając o miłosnych problemach trzech małżeńskich par, Woody Allen z właściwą sobie błyskotliwością miesza różne gatunki, włączając komedię, absurdalną groteskę oraz kryminał, a robi to, żeby wydobyć z teatralnej fikcji trochę prawdy o naszych tęsknotach i niespełnieniach.

     

    W spektaklu wezmą udział: Sonia Bohosiewicz, Anna Cieślak, Barbara Kurdej-Szatan, Joanna Liszowska, Szymon Bobrowski, Marcin Perchuć, Andrzej Poniedzielski i Wiktor Zborowski.

    Zdjęcia z prób: Jaroslaw Niemczak

    Miłość w Saybrook Teatr 6.piętro Miłość w Saybrook Teatr 6.piętro Miłość w Saybrook Teatr 6.piętro Miłość w Saybrook Teatr 6.piętro Miłość w Saybrook Teatr 6.piętro

     

     

     

  • Syrena herbem twym zwodnicza / Rzecz o Wolności

    Syrena herbem twym zwodnicza / Rzecz o Wolności

    „Syrena herbem twym zwodnicza / RZECZ O WOLNOŚCI”
    Inspiracja C.K. Norwid
    performance

    Cztery grupy młodzieży z różnych środowisk z warszawskich szkół i placówek wychowawczych spotykały się oddzielnie podczas warsztatów teatru fizycznego, warsztatów tanecznych, wideo i performance.  (więcej…)

  • Czerwiec w Teatrze Collegium Nobilium

    Czerwiec w Teatrze Collegium Nobilium

    Teatr Collegium Nobilium

    Czerwiec w Teatrze Collegium Nobilium to zakończenie sezonu oraz pożegnanie ze spektaklami, które po wakacjach, niestety, nie będą już grane.

    (więcej…)

  • Noc Helvera

    Noc Helvera

    Reżyseria i scenografia Sylwester Biraga
    Występują: Halina Chrobak, Piotr Duda
    Kostiumy Beata Borowska
    Plakat Jan Wawrynkiewicz
    Realizacja techniczna Eligiusz Baranowski

    Ingmar Villqist
    NOC HELVERA
    17 czerwca, godz. 20.00 PREMIERA w Teatrze Druga Strefa
    Wstrząsający dramat ludzkiej tragedii pychy i poniżenia. Spektakl zawieszony w czasie, mogący się odgrywać gdziekolwiek i kiedykolwiek. Także tu i teraz…
    Bo czy brunatne czasy rodzącego się nazizmu należą już do przeszłości? Czy kryształowe noce w różnych odsłonach nie są powtarzającym się elementem historii na sinusoidzie wieków? Czy współczesne podziały na gorszy i lepszy sort nie powinny zasiać w nas niepokoju?

    Teatr Druga Strefa

    Teatr Druga Strefa każe widzowi zmierzyć się z trudnymi pytaniami. Sylwester Biraga inscenizując dramat Ingmara Villqista nie podsuwa gotowych odpowiedzi. Każe wszystkim szukać ich wewnątrz siebie, sprawiając, że Noc Helvera staje się ich udziałem. Nie sposób będzie jej zapomnieć po opuszczeniu teatru. Wracać będzie jak natrętne echo. Każde medialne informacje będą nową Nocą Helvera! Helvera XXI wieku…

    Spektakle 17, 18 czerwca 2016

    Projekt współfinansowany przez Urząd m. st. Warszawy
    Czas trwania: 75 minut // bilety: 30 zł
    Rezerwacje: info@teatrdrugastrefa.pl lub 690-886-943
    Bilety online http://www.teatrdrugastrefa.info

  • Żołnierz Polski

    Żołnierz Polski

    Warszawski Teatr Makabry przedstawia:

    Scenariusz: Maciej Lubieński i Michał Walczak
    Reżyseria: Michał Walczak
    Występuje: Rafał Rutkowski
    Premiera: 15 czerwca 2016 r., Dzika Strona Wisły, Plac Hallera 5

    ŻOŁNIERZ POLSKI
    Patriotyczny one-man show Rafała Rutkowskiego

    Jak dostać się do wojska? Po czym można poznać, że wybuchła wojna? Co warto kupić na wypadek konfliktu zbrojnego? Jak zrobić rekonstrukcję historyczną w weekend? Na te, i inne pytania odpowie weteran, patriota i mistrz sztuk walki – pułkownik Gazda. Na zamówienie MON w Dzikiej Stronie Wisły odbędzie się szkolenie wojskowo-patriotyczne z elementami burleski, które wyłoni teatralny oddział paramilitarny, gotowy do prowadzenia wojny hybrydowej i patrolowania Warszawy. Ułańska fantazja, szarże, koszarowe żarty, makabra i anegdotki z pola walki, a przede wszystkim neopatriotyczne hity: „Karbala”, „WKU”, „Zakochany Dron”.

     

    (więcej…)

  • Dzień Dziecka w Teatrze Baj

    Dzień Dziecka w Teatrze Baj (weekend 28-29 maja)

    W weekend 28-29 maja w Teatrze Baj odbędzie się Dzień Dziecka. To pierwszy Dzień Dziecka w teatrze organizowany na tę skalę. W planach: wędrówki po teatrze, lepienie Plastusia, nauka piosenki po spektaklach, kiermasz książek dla dzieci, warsztaty z tworzenia gier dla dzieci i wiele innych. Poza spektaklami wszystkie atrakcje będą bezpłatne. (więcej…)

  • HAWAJE, czyli przygody siostry Jane

    HAWAJE, czyli przygody siostry Jane

    WIDAWSKA PISZE ROMANS! Ale to nie wszystko! Inspirują ją prawdziwe wydarzenia. W powieści pojawią się Sadowski, Ostałowska, Żukowski, Andersz i Manowska!

    Czy romanse, które czytamy, na pewno są tylko fikcją, a bohaterowie miłosnych historii to postaci zmyślone? W przypadku nowej sztuki Teatru Capitol, bez wątpienia tak nie jest. Dowiecie się tego już 26 kwietnia, podczas polskiej premiery przezabawnej komedii „Hawaje, czyli przygody siostry Jane”!

    Obsada: 

    Vivien – Daria Widawska
    Doris – Dominika Ostałowska / Agnieszka Warchulska
    Edgar – Przemysław Sadowski
    Peter – Alan Andersz / Wojciech Rotowski
    Betty – Barbara Kurzaj / Aleksandra Popławska
    Bill – Bartosz Żukowski / Piotr Nowak
    Peggy –  Marta Manowska / Iza Zwierzyńska

    Reżyseria: Marcin Sławiński

    Tekst: Allan Stratton
    Tłumaczenie: Joanna Szczerkowska

    W roli głównej zachwycająca kolejnym mistrzowskim wcieleniem i bawiąca widza do łez – Daria Widawska. Na scenie towarzyszą jej popularni i lubiani aktorzy, między innymi Przemysław Sadowski, Dominika Ostałowska, Agnieszka Warchulska, Bartosz Żukowski, Aleksandra Popławska, Barbara Kurzaj, Piotr Nowak, Iza Zwierzyńska, Wojciech Rotowski oraz debiutujący na deskach teatralnych: Marta Manowska i Alan Andersz.

    HAWAJE, czyli przygody siostry Jane

    A co dokładnie wydarzyło się na Hawajach? Vivien Bliss – w tej roli Daria Widawska  jest związana umową z wydawnictwem na koleją powieść, lecz brak jej natchnienia. Na domiar złego za wszelką cenę pragnie stracić dziewictwo. Sytuacja zdaje się jej sprzyjać, by połączyć przyjemne z pożytecznym, gdyż żona potencjalnego kochanka, fajtłapy Edgara Chisholma, granego przez Przemysława Sadowskiego, ma właśnie wyjechać z miasta. Vivien przybywa więc do jego domu, żeby spędzić tam romantyczny weekend. Po pewnym czasie niedoszli kochankowie odkrywają, że żona Edgara – Doris, w którą wciela się Dominika Ostałowska, jednak została w domu…. Ale to nie jedyny nieproszony gość. Przybywają kolejni i tak rozpoczyna się seria komicznych wydarzeń, pomyłek, zasadzek, pościgów i trzaskających drzwi, tworzących nieprawdopodobny chaos. Uzbrojona w dyktafon Vivien dzielnie wkracza w najbardziej ryzykowne sytuacje i na bieżąco je relacjonuje, przekształcając jednocześnie w powieść o przygodach siostry Jane na Hawajach.

    Reżyseria

    Tę sztukę pełną intryg, miłosnych wątków oraz nieoczekiwanych zwrotów akcji, reżyseruje Marcin Sławiński, specjalizujący się przede wszystkim w pracy nad komediami. W swojej karierze zrealizował kilkadziesiąt spektakli w ponad 20 teatrach. Widzom Teatru Capitol znany jest między innymi ze sztuki Dajcie Mi Tenora. Tym razem reżyser ma niebywałą okazję pracować nad polską premierą tekstu kanadyjskiego dramaturga i powieściopisarza Allana Strattona, którego tytuł w oryginale brzmi Nurse Jane goes to Hawaii.

    Najgorętsza komedia sezonu już od 26 kwietnia w Teatrze Capitol! Ta sztuka sprawi, że jeszcze wiosną nie tylko poczujecie żar tropików, ale też porwie was fala namiętności!

    Galeria fotografii ze spektaklu

    HAWAJE, czyli przygody siostry Jane
    HAWAJE, czyli przygody siostry Jane Plakat

    HAWAJE, czyli przygody siostry Jane HAWAJE, czyli przygody siostry Jane HAWAJE, czyli przygody siostry Jane HAWAJE, czyli przygody siostry Jane HAWAJE, czyli przygody siostry Jane

    Kontakt dla mediów:

    Hanna Krawczyńska
    h.krawczynska@goldenmedia.tv
    tel. 793 988 121

    Ewa Czekała
    ewa@czekala.tv
    tel. 608 531 381

    KASA tel. 022 620 21 42
    Czynna codziennie w godz. 10.00-19.00 lub do rozpoczęcia spektaklu
    bilety@teatrcapitol.pl
    BIURO ORGANIZACJI WIDOWNI tel. 022 890 70 55 fax. 022 379 72 97
    Czynne od pn. do pt., w godz. 9.00-17.00
    rezerwacje@teatrcapitol.pl

    Sprzedaż biletów w Internecie

    eventim.pl, ebilet.pl, biletynakabarety.pl; biletyna.pl