Autor: Francis Veber Przekład: Barbara Grzegorzewska Reżyseria: Wojciech Adamczyk Scenografia: Marcelina Początek- Kunikowska Asystent reżysera: Teresa Iwko
Obsada:
Paweł Wawrzecki – Pignon
Grzegorz Wons – Ralf
Andrzej Grabarczyk – Wolf
Renata Dancewicz/Magdalena Stuźyńska – Luiza
Marek Siudym – Policjant
Andrzej Nejman/Marcin Kwaśny – Chłopiec hotelowy
O przedstawieniu: Francois Pignon, ulubiony bohater Vebera, współczesny everyman, dobry i uczciwy człowiek rzucony na głębokie wody okrutnej cywilizacji konsumpcyjnej wystapił wielokrotnie w sztukach i scenariuszach Francisa Vebera, m. in. w „Plotce”, „Dublurze”, „Kolacji dla głupca”, „Zbiegach”.
W Teatrze Kwadrat jako Ralfa zobaczymy Grzegorza Wonsa, a w postać Pignona wcieli się Paweł Wawrzecki. W obsadzie wystąpią również Magdalena Stużyńska na zmianę z Renatą Dancewicz, Andrzej Nejman, Andrzej Grabarczyk i Marek Siudym. – fragment/więcej na stronie www.teatrkwadrat.pl
Trailer filmowy z przedstawienia:
O autorze: Francis Veber: francuski reżyser, scenarzysta i producent filmowy.
Przed odejściem w stan spoczynku
Komedia o duszy niemieckiej
Vor dem Ruhestand. Eine Komodie von deutscher Seele
Thomasa Bernharda
w przekładzie Danuty Żmij-Zielińskiej
reżyseria: Michał Kotański scenografia: Paweł Walicki opracowanie muzyczne: Ksawery Szlenkier występują: Ewa Dałkowska, Agnieszka Roszkowska, Mirosław Zbrojewicz
„Komedia o duszy niemieckiej” – takim podtytułem opatrzył tę sztukę autor. Komedia? O upiorach nazizmu?… Zjadliwość i demaskatorska pasja pozwala Bernhardowi – bogowi austriackiego teatru – obnażyć przedziwne mechanizmy, w jakie wyposażona jest do dziś psychika uwikłanego w ponurą przeszłość mieszczucha. Ta, być może najlepsza ze sztuk Bernharda, jest również „portretem rodzinnym we wnętrzu”.
Relacje pomiędzy bohaterami nie są pozbawione komplikacji i perwersji. Mają również pewien wymiar symboliczny: ich modele i trwające latami współżycie to podskórny układ sił w społeczeństwie, jak je widzi i opisuje autor. To teatr, gdzie gra się role, zamienia kostiumy i maski. To komedia, która nie chce się zakończyć… (materiał nadesłany)
Więcej o przedstawieniu na stronie Teatru Studio: http://www.teatrstudio.pl/przedodejsciem/intro.html
O autorze: Thomas Bernhard – austriacki pisarz i dramaturg, często krytykowany w Austrii jako Nestbeschmutzer (dosł. kalający własne gniazdo)
więcej o pisarzu – Thomas Bernhard
Ewa Błaszczyk i zespół w składzie: Marcin Partyka – instrumenty klawiszowe Andrzej „e-moll” Kowalczyk – gitara i vocal Sebastian Feliciak – saksofony Marianna Janczarska – gitara i vocal
zdjęcia: Krzysztof Bieliński, Kowalczyk
Opis:
Znaleźć tu można bogactwo stanów ducha i różnorodność nastrojów. Całość, mimo dramatycznego zapisu losu, tchnie optymizmem. Poruszająca opowieść o walce z tym, co nie do pokonania, o sensie życia, losie i nadziei.
W programie magiczne teksty autorstwa m.in. Agnieszki Osieckiej, Doroty Czupkiewicz, Jacka Kleyffa, Włodzimierza Wysockiego, Jacka Janczarskiego, ks. Jana Twardowskiego z muzyką Satanowskiego, Iwanowej, Tabędzkiego, Możdżera, Grechuty, Koniecznego, Partyki.
Artystce towarzyszyć będzie 3 osobowa grupa muzyków (piano, gitara i saksofony), a wsparciem, nie tylko duchowym, ale także wokalnym i muzycznym (gitara), służyć będzie córka – Mania Janczarska.
(materiał nadesłany: Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza
Pałac Kultury i Nauki – więcej na stronie teatru: http://www.teatrstudio.pl/teatr/sp_wichura.html )
Nowy festiwal teatralny: Przegląd Dorobku Studiów Aktorskich PROLOG
Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie wraz z działającym przy nim Studium Aktorskim im. Aleksandra Sewruka podjął współpracę z Teatrem Studio im. St. I. Witkiewicza w Warszawie. Współpraca ta ma na celu powołać do życia w 2012 roku Ogólnopolski Przegląd Dorobku Studiów Aktorskich PROLOG pod auspicjami Ministra Kultury i dziedzictwa Narodowego. 9 maja 2011 r. (poniedziałek) będą miały miejsca działania pilotażowe, stanowiące zapowiedź przyszłorocznej inauguracji Przeglądu PROLOG:
Uczestnicy: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Janusz Kijowski (Dyrektor Naczelny i Artystyczny Teatru im. Stefana Jaracza w Olsztynie oraz Dyrektor Policealnego Studium Aktorskie im. Aleksandra Sewruka w Olsztynie), Grzegorz Bral (Dyrektor Artystyczny Teatru Studio im. St. I. Witkiewicza w Warszawie), przedstawiciel Centrum Edukacji Artystycznej.
• spektakl „LETNICY” Maksyma Gorkiego w reż. Michała Kotańskiego: godz. 19:00, Scena Mała Teatru Studio w Warszawie (przedstawienie dyplomowe studentów III roku Studium Aktorskiego im. Aleksandra Sewruka w Olsztynie).
Przegląd stanie się szansą zaprezentowania publiczności dorobku artystycznego niepublicznych szkół aktorskich z uprawnieniami szkoły publicznej. Jego formuła pozwoli na stworzenie autentycznego dialogu w obrębie młodej generacji, zaczynającej swoją przygodę z teatrem. Dynamika, rozwój oraz poziom pracy w tego typu ośrodkach w pełni zasługuje na uwagę i docenienie.
Autor: JAROSŁAW JAKUBOWSKI Reżyseria: ALEKSANDRA POPŁAWSKA & MAREK KALITA
Muzyka: JACEK GRUDZIEŃ
Opracowanie Muzyczne: ALEKSANDRA POPŁAWSKA & JANUSZ CHABIOR
Scenografia: KATARZYNA ADAMCZYK & ALEKSANDRA POPŁAWSKA
Kostiumy i charakteryzacja: KATARZYNA ADAMCZYK
Projekcje wideo: NIKODEM CHABIOR Występują:
Janusz Chabior, Natalia Kalita, Marek Kalita, Małgorzata Maślanka, Krzysztof Ogłoza, Robert Wabich
Generał w reżyserii Marka Kality
Generał to znakomicie napisana tragikomedia polska, która pozwala spojrzeć na czasy PRL-u z dzisiejszej perspektywy, bez oceny i rozliczania. Tytułowy bohater jest artystyczną, senną wizją, symbolem tamtych czasów, ikoną PRL-u.
Chcemy poznać jego myśli, zajrzeć do duszy, do głowy i do sumienia. To człowiek-polityk, który w obliczu niekończącego się procesu rozlicza się sam ze sobą ze swojego życia. Owładnięty licznymi wątpliwościami, odrzucony, w samotności rozważa kwestie życia i śmierci, kary i winy, kwestie logiki dziejów.
Spektakl będzie pomostem łączącym dwa światy, dzisiejszej Wolnej Polski z rzeczywistością Polski Ludowej, usłyszymy dużo utworów muzycznych „z tamtych lat“ , zespołów takich, jak Siekiera, Armia, De Press, Dżem, Republika i Brygada Kryzys.
(źródło: Teatr Imka) (więcej na stronie teatru: http://www.teatr-imka.pl/general,479327.html
Recenzja Jan Bończa-Szabłowski
Niewątpliwym atutem spektaklu „Generał” w Teatrze IMKA jest fakt, że jego twórcy nie popadli w skrajność. Nie oglądamy więc ani panegiryku o współczesnym polityku, który wybrał mniejsze zło, ani krwawej opowieści o ludobójcy, w którym tkwi sama nikczemność. Uciekając się czasem do groteski, a czasem karykatury, pokazano w przejmujący sposób twórcę systemu totalitarnego żyjącego w całkowitej izolacji od społeczeństwa. Bardziej niż postać tragiczną przypomina marionetkę rozgrywającą swój spektakl w teatrze historii. Świetny Marek Kalita wypowiada kwestie Generała szeptem, a każde zdanie – tak jak u Wojciecha Jaruzelskiego – przypomina bardziej treść składanego raportu niż próbę szczerej refleksji. Nawet jeśli fragmenty tekstu brzmią jak kabaret, całość jest opowieścią przygnębiającą. Przejmujący dramat. Jan Bończa-Szabłowski – Rzeczpospolita
Nagrody i nominacje
„NAJLEPSZY, NAJLEPSZA, NAJLEPSI” w rankingu miesięcznika „Teatr” w kategoriach:
NAJLEPSZA NOWA POLSKA SZTUKA
NAJLEPSZA MUZYKA
NAJLEPSZA SCENOGRAFIA
NAJLEPSZA ROLA MĘSKA
NAJLEPSZA ROLA EPIZODYCZNA
NAJLEPSZY TEATR
Spektakl „Generał” zwycięzcą Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych R@port!
Dwie nagrody w Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej w 2011 roku dla Marka Kality za rolę Generała oraz Marka Kality i Aleksandry Popławskiej za reżyserię
Nominacja do nagrody Feliksy Warszawskie w kategorii NAJLEPSZA PIERWSZOPLANOWA ROLA MĘSKA dla Marka Kality
NAGRODA IM. A. ZELWEROWICZA DLA MARKA KALITY ZA NAJLEPSZĄ KREACJĘ AKTORSKĄ SEZONU 2010/2011
reżyseria: Grzegorz Bral opracowanie scenariusza: Grzegorz Bral,
Krzysztof Majchrzak muzyka: Jacek Hałas scenografia: Bohdan Cieślak kostiumy: Grupa MIXER
efekty specjalne: Zbigniew Modej STUNTS INCORPORATED POLAND choreografia: Aleksandra Lemm reżyseria światła: Tomasz Walesiak
asystent reżysera: Krzysztof Strużycki występują:
Marta Dobecka, Lena Frankiewicz, Irena Jun, Marta Malinowska, Monika Obara, Monika Świtaj, Stanisław Brudny, Dariusz Jakubowski, Mateusz Lewandowski, Janusz Stolarski, Krzysztof Strużycki
O przedstawieniu
„Ćwiczenia z Ionesco” to kilka etiud, z których każda odnosi się do fragmentów z innej sztuki autora. Są etiudy oparte na tekście, są też oparte na milczeniu i samym ruchu, są też etiudy będące połączeniem tekstu, ruchu i obrazu. Naszym założeniem było powołanie nieco odrębnej konwencji do każdej etiudy. Kiedy czyta się sztuki Ionesco, stereotypowe przyporządkowywanie go do „teatru absurdu” wydaje się nieaktualne. To życie jest groteskowe i absurdalne. Ionesco jedynie wydobywa z rzeczywistości to, co w niej i tak jest zawarte. A że czasem brzmi to groteskowo? Cóż: „Literatura jest obsesją. Nie ma obsesji, nie ma literatury. Zdrowie nie jest ani poetyckie, ani literackie. Nerwica to przejaw kondycji ludzkiej, jest echem warunków, które nie są zawinione przez pisarza. To życie, w którym nie da się żyć!” (Ionesco)
„Ćwiczenia z Ionesco” w reżyserii Grzegorza Brala to znakomity miniprzegląd twórczości mistrza teatralnego absurdu, a przy tym nowe spojrzenie na jego dobrze znane utwory. Filip Przedpełski, Newsweek
Fragmenty recenzji
Bral w duecie z Majchrzakiem pokazali jak wiele jeszcze zagadkowych ścieżek może jeszcze prowadzić do sensu zapisanego w tych utworach, które – wydawałoby się tak dobrze znamy. (…) Spektakl trwa zaledwie godzinę, jest gęsty od znaczeń, z imponującymi partiami wokalnymi, gorący emocjonalnie. Tomasz Miłkowski, Przegląd
Pomysł Grzegorza Brala by na scenie Teatru Studio pokazać rys twórczości mistrza absurdu, wykorzystując do tego kilka etiud opartych na fragmentach sztuk autora, sprawdza się idealnie. W „Ćwiczeniach z Ionesco” jest to, co istotne było dla dramaturga: nieograniczona wyobraźnia, tragizm obok komizmu, absurd egzystencji, strach przed śmiercią I duch Ionesco. Lidia Raś, Polska The Times
W pierwszej kolejności w spektaklu Brala uderza jego niezwykła plastyczność. Reżyser tworzy gotowe obrazy – statyczne bądź ruchome, dialogowe bądź pantomimiczne, ale zawsze piękne w swojej formie. Karolina Matuszewska, „Mózg Ionesco na scenie”, Nowa Siła Krytyczna
Inspiracja „Burza” Szekspira oraz książką Krzysztofa Czyżewskiego „Linia powrotu”.
(blogteatralny)
Reżyseria: Piotr Borowski
Aktorzy: Gianna Benvenuto, (Carolina Albano), Piotr Aleksandrowicz, Waldemar Chachólski, Martina Rampulla Studium Teatralne – linia 13 grudnia – godz. 19
ul. Lubelska 30/32
Kiedy skończyłem lekturę Linii powrotu, przypomniał mi się cytat z eseju Gabriela Marcela o Rilkem – „Świadek to w rzeczywistości nie tylko ten, kto obserwuje czy stwierdza, lecz ten, kto daje świadectwo, przy czym świadectwo to nie jest zwyczajnym echem, lecz udziałem i potwierdzeniem; świadczyć –to współdziałać we wzroście i nadejściu tego, o czym się świadczy”. fragment recenzji – Pawła Huelle linia powrotu plakat pdf – materiał studium teatralnego
Kiedy myślę o swoim dzieciństwie widzę siebie, jako małego chłopca bawiącego się na ruinach warszawskiego getta. Wtedy dla mnie, dzieciaka, przeszłość niewiele znaczyła. Miałem dość kłopotów z sobą samym, zawężonym, nieśmiałym, transformującym swoje otoczenie, zwłaszcza rodzinę, w swoją wyimaginowaną baśń.
Wyobrażałem sobie, że jestem Arielem, lotnym duchem, a moja rodzina przeróżnymi postaciami z „Burzy” Szekspira – a to za sprawą jednej z kilku książek, która z niewiadomych powodów znalazła się w moim domu.
Ariel zlał się ze mną i najbardziej we mnie utkwił. Był zwierciadłem mojego życia, moim daimonionem, a Burza Szekspira zarówno sposobem rozumienia świata jak i schronieniem.
Dorastałem. Byłem ambitny, potrafiłem poprowadzić ludzi w podróż, która budziła we mnie większy zachwyt niż wydźwignięte z morza budowle Wenecji, Mediolanu czy Neapolu. Zebrałem podczas podróży najciekawsze wypowiedzi, doświadczenia, pieśni i rozmowy dotyczące pięknych świąt i procesji.
Rozszyfrowywałem pozostawione nam po starożytnych baśnie i mity by spod owych hieroglifów odsłonić tajemną, niewyczerpaną mądrość, której tchnienie, niczym, zza jakiej zasłony nieraz wyczuwałem.
Pisząc próbowałem stwarzać formę głęboką, prawdziwą, duchową formę dramatu, o której nie można było powiedzieć, że porządkuje treść, ponieważ miała ja przenikać, dźwigać wzwyż, tworząc poezję i prawdę zarazem.
Przedrzeć się do wolności, przekroczyć siebie, dać temu wyraz tak w treści jak i w formie; to była moja obsesja i plan podstawowy.
Czułem się wygnańcem, obcym, niedbającym o przyszłość. Pragnąłem tej jednej rzeczy – i niech mi będzie wybaczone: chciałem odczuwać całe istnienie niby jakąś wielką jedność, tak by nie było sprzeczności pomiędzy światem duchowym i fizycznym, czy pomiędzy uprzejmością i brutalnością, sztuką i barbarzyństwem, samotnością i życiem towarzyskim. We wszystkim chciałem czuć obecność natury, a w całej naturze siebie.
Któregoś dnia, jak to się mówi, życie chwyciło mnie w swoje ramiona; by chronić swoją pracę, swoją wolność, siebie, oddałem matkę do domu starców. Przez 10 lat patrzyłem jak umiera, a ja z rodzeństwem zatracałem się w kłótniach nad jej istnieniem. Wpadaliśmy w obłęd przekrzykując się w swoich racjach, ale tak naprawdę, w moim wypadku, chodziło o umycie rąk od odpowiedzialności…
Traciłem w sobie czystość Ariela, tę drogę przebywałem stając się Antoniem, mroczną postacią „Burzy” Szekspira, rzuconym na bezludną wyspę.
Mijały lata, w których następowało spustoszenie mojej duszy. Głód własnego przeżywania wolności, jak wiele innych pragnień, grawitował ku egocentrycznej wizji, w której rozumienie świata opierało się na przekonaniu, że zasługuje się w życiu na coś lepszego. Nie zdobyłem się na rekolekcję, na uświadomienie sobie, że jestem w sidłach demonów.
Któregoś dnia odebrałem na telefonicznej sekretarce wiadomość, że matka umarła.
W nocy przed pogrzebem, nad naszym miastem rozszalała się burza. Idąc za trumną, ktoś zapytał: – Słyszałeś burzę? A ktoś inny odpowiedział: – Kiedyś to były burze, z piorunami, drzewa wyrywało, ulice zamieniały się w rzeki, pod Płockiem tamę przerwało. A teraz pól godziny i po wszystkim.
Czułem, że ktoś nas wymyślił, że rozgrywa się we mnie pierwsza scena „Burzy” Szekspira i że zostałem wrzucony na „bezludną wyspę”. Czułem, że coś we mnie chce abym przypomniał i niejako powtórzył, w samotności, dla siebie, swoje życie.
I nagle przeszłość nabrała dla mnie swoistego koloru i przemówiła swoim ciężarem.
Twórca: Sir Cameron Anthony Mackintosh
Muzyka: Claude-Michel Schönberg
Libretto: Alain Boublil
Na podstawie powieści Les Miserables – Nędznincy: Wiktor Hugo
REŻYSERIA
Wojciech Kępczyński
WSPÓŁPRACA REŻYSERSKA
Sebastian Gonciarz
PRZEKŁAD
Daniel Wyszogrodzki
KIEROWNICTWO MUZYCZNE
Maciej Pawłowski
SCENOGRAFIA
Grzegorz Policiński
KOSTIUMY
Magdalena Tesławska
Paweł Grabarczyk CHOREOGRAFIA
Paulina Andrzejewska
KIEROWNICTWO PRODUKCJI
Maciej Bargiełowski
REŻYSERIA DŹWIĘKU
Włodzimierz Kowalczyk
Artur Jóźwik
PROJEKTY PROJEKCJI
Adam Keller
REALIZACJA PROJEKCJI
Krystian Drywa
PRZYGOTOWANIE WOKALNE:
SOLIŚCI I ZESPÓŁ
Anna Domżalska
SOLIŚCI
Ewa Iżykowska
Musical, oparty na ponadczasowej powieści Wiktora Hugo „Nędznicy” porusza tematy tak aktualne, że od ćwierć wieku identyfikuje się z nimi publiczność ponad 40 krajów! Oczywiście wielka w tym zasługa muzyki Claude-Michela Schönberga (twórcy m.in. „Miss Saigon”). To właśnie z LES MIS pochodzi przebój „Wyśniłam sen” (I Dreamed A Dream) – wykonanie tej piosenki przez telewizyjną sensację, Susan Boyle obejrzało w Internecie ponad 120 milionów widzów tylko w 2009 roku! Nie koniec na tym, bo nie ma innego musicalu, z którego pochodziłoby tyle hitów, co z LES MIS, m.in. On My Own, Bring Him Home oraz legendarny hymn Do You Hear The People Sing? (fragment – źródło Teatr Muzyczny Roma)
Obsada
JEAN VALJEAN
Janusz Kruciński
Damian Aleksander JAVERT
Łukasz Dziedzic
Jakub Szydłowski
Krzysztof Bartłomiejczyk FANTINE
Edyta Krzemień
Anna Gigiel EPONINE
Ewa Lachowicz
Malwina Kusior COSETTE
Paulina Janczak
Kaja Mianowana
Weronika Bochat MARIUS
Marcin Mroziński
Rafał Drozd
Marcin Wortmann ENJOLRAS
Łukasz Zagrobelny
Jan Bzdawka THÉNARDIER
Tomasz Steciuk
Grzegorz Pierczyński MME THÉNARDIER
Anna Dzionek
Anna Sztejner W POZOSTAŁYCH ROLACH
Izabela Bujniewicz
Anna Gigiel
Malwina Kusior
Kaja Mianowana
Monika Rowińska
Katarzyna Walczak
Julia Węgrowicz
Krzysztof Bartłomiejczyk
Marcin Dabkus
Paweł Kamiński
Piotr Kamiński
Robert Kampa
Adam Michalczyk
Marcin Tafejko-Powałowski
Grzegorz Pierczyński
Wojciech Socha
Jakub Szydłowski
Marcin Wortmann
Mirosław Woźniak SWINGI
Weronika Bochat
Agnieszka Mrozińska
Małgorzata Regent
Krzysztof Cybiński
Paweł Strymiński
Jakub Wiszniewski MAŁA COSETTE
Alicja Armata
Maja Kwiatkowska
Magda Kusa
Roksana Rybicka
Julia Siechowicz
Monika Walczak GAVROCHE
Tomasz Chodorowski
Jan Cięciara
Miłosz Konkel
Aleksander Kubiak
Jan Rotowski ORKIESTRA TM ROMA
Orkiestra Orkiestra
Orkiestra Teatru Muzycznego Roma pod batutą Macieja Pawłowskiego
Fotografie / Materiały – Teatr Muzyczny Roma w Warszawie ZDJĘCIA
Autorem zdjęć jest Paweł Pyrz/MAKATA
„Księga raju” Icyk Manger Księga Raju w reżyserii Piotra Cieplaka
Obsada: aktorzy Teatru Żydowskiego (Marcin Błaszak, Kamila Boruta, Monika Chrząstowska, Ewa Dąbrowska, Piotr Chomik, Waldemar Gawlik, Ewa Grześ, Ryszard Kluge, Grzegorz Kulikowski, Joanna Przybyłowska, Henryk Rajfer, Rafał Rutowicz, Izabella Rzeszowska, Piotr Sierecki, Monika Soszka, Jerzy Walczak, Marek Węglarski, Wojciech Wiliński, Maciej Winkler, Ernestyna Winnicka, Piotr Wiszniowski)
Scenogafia: Andrzej Witkowski
Muzyka: Paweł Czepułkowski i Raphael Rogiński
Choreografia: Leszek Bzdyl
„Księga Raju” na motywach powieści Icyka Mangera jest spektaklem, który w niezwykły sposób opowiada magiczną historię z pogranicza zaświatów i ludzkiej rzeczywistości. Świat duchowy zostaje tu przedstawiony w nietypowy, przewrotny sposób.
Żydowska legenda głosi, że każda dusza zanim wstąpi w ludzkie ciało przebywa w raju. Każda przed zejściem na ziemię zostaje pozbawiona rajskich wspomnień przez jednego z aniołów.
Piotr Cieplak w swoim przedstawieniu opowiada o człowieku, którego dusza podstępem trafiła między ludzi unikając utraty pamięci. Dalsza historia jest sentymentalną opowieścią o zderzeniu ludzkich wyobrażeń z rzeczywistością. Jednocześnie jest także próbą odczarowania tradycyjnej wizji raju. W tej sztuce nic nie jest takie jak się spodziewamy.
W przedstawieniu zagrają aktorzy Teatru Żydowskiego. Dodatkowo na scenie towarzyszyć im będą marionetki. Próby do przedstawienia rozpoczęły się w październiku.
Słowo od reżysera:
Prawie rok temu zadzwoniła do mnie Gołda Tencer i zaproponowała pracę w Teatrze Żydowskim. Tak mnie to zdziwiło, zaskoczyło i spodobało się, że zaproszenie na rozmowę przyjąłem natychmiast. Na tej rozmowie poczęstowała mnie przepysznym quichem i to zrobiło na mnie piorunujące wrażenie. Potem jeszcze, kiedy przeczytałem z puli tekstów, które mi zaproponowała, Icyka Mangera – tę zdumiewającą historię, zmyśloną i prawdziwą zarazem – to decyzja o robieniu spektaklu była już jasna.
To, co Icyk Manger wywołuje swoim tekstem, jest wyjątkowe, szczególne. To rodzaj tonacji, której poszukuję w teatrze – tonacji, gdzie o najważniejszych sprawach mówi się z przymrużeniem oka, co wcale nie odbiera powagi rzeczom naprawdę istotnym. Ten tekst wywołuje świat teatralny, do którego mam upodobanie.
Raj Icyka Mangera jest siermiężny. Jego materia jest kuśtykająca, chybotliwa, jakby na sznureczkach. Tutaj wszystko się kiwa, wszystko jest częściowe, wszystko marzy o czymś większym, doskonalszym i piękniejszym. Tymczasem jest bardzo przyziemne, prościutko i ułomnie. To wzniosłe marzenie i niedoskonała materia – i w tekście, i w spektaklu – mieszają się i zderzają ze sobą.
Natomiast, kiedy mówię o poważnych sprawach, mam na myśli to, że – zawieszeni między piekłem a niebem – ani tego piekła, ani tych zaświatów niebiańskich do końca nie znamy. Wyobrażamy je sobie tylko. Ale nawet te wyobrażenia są ułomne. Możemy tylko gdybać. Choć czasem momenty przeczuć są nam dane, a wtedy piekło i raj na ziemi ujawniają się w drobnych epifaniach.
Icyk Manger jest gorzki. Pozbawia nas złudzeń o idylli, która gdzieś kiedyś nastanie. Ale ta historia ma także swoją czułą stronę – Manger, rozbijając iluzję i lukrowane wyobrażenia, nie pozostawia nas zupełnie nagimi. Chciałbym, żeby spektaklowi towarzyszyła ta czułość i ludzki wymiar, w którym wzruszenie i jasne uczucia znajdują swoje miejsce. Mimo że prawdziwego raju – czy jego obrazu – ani w tym spektaklu, ani za naszego życia pewnie nie dotkniemy.
Piotr Cieplak (grudzień 2010 r.)
Fotografia teatralna: Jacek Barcz
Plakat do spektaklu autorstwa Andrzeja Pągowskiego
zdjęcie z próby do spektaklu „Księga raju”
Więcej informacji udziela:
Barbara Klicka
Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich w Warszawie
Tel. (022) 620-62-81; (022) 620-70-25
E-mail: barbara.klicka@teatr-zydowski.art.pl
scenariusz: Paweł Miśkiewicz i Dorota Sajewska reżyseria: Paweł Miśkiewicz
scenografia: Barbara Hanicka
dramaturgia: Dorota Sajewska
muzyka: Rafael Rogiński
współpraca literacka: Justyna Lipko-Konieczna, Marcin Leszczyński, Joanna Woźnicka
inspicjent: Tomasz Karolak
sufler: Magdalena Jaracz
realizacja światła: Ireneusz Tchórzewski
realizacja dźwięku: Piotr Mastalerski
realizacja multimediów: Dariusz Kraszewski
obsada:
Mariusz Benoit – Geniusz/Adam Mickiewicz
Marcin Kowalczyk – Konrad/Juliusz Słowacki
Jerzy Trela – Stary Wiarus/Leon Szypowski
Krzysztof Dracz – Doktor/Andrzej Towiański
Marcin Bosak – Poeta/Adam Celiński
Władysław Kowalski – Ksiądz/Hieronim Kajsiewicz
Andrzej Szeremeta – Kapelan/Piotr Semenenko
Paweł Tomaszewski – Mnich/Bogdan Jański
Hiroaki Murakami – Chopin
Zdzisław Niemeczek – Papież
Maciej Nawrocki, Dawid Ogrodnik, Michał Podsiadło, Piotr Siwkiewicz – Studenci
Teresa Budzisz-Krzyżanowska (gościnnie) – Rollisonowa
Stanisława Celińska (gościnnie) – Matka/Makryna Mieczysławska
Aleksandra Konieczna (gościnnie) – Muza/Celina Szymanowska
Anna Kłos-Kleszczewska – Zakonnica
oraz Chór – Marian Bolek, Paweł Borkowski, Marek Kadziela, Grażyna Kępska, Elżbieta Krasowska, Leszek Patejuk, Waleria Patejuk, Elżbieta Stasiak, Jerzy Sznajder, Maria Świderska (inspektor chóru), Irena Wiesiołek, Andrzej Zaradkiewicz i Muzycy – Stanisław Czyżewski (kontrabas), Piotr Janiec (tuba), Tomasz Stawiecki (klarnet), Kacper Szroeder (trąbka)
Kultura samotnych mężczyzn
Wielka Emigracja to jedno z największych duchowych doświadczeń Polaków.
Fantazmaty polityczne i emigracyjna codzienność, sekciarstwo i religijne szaleństwa, skandaliczne upadki wielkich bohaterów i zwykłych żołnierzy, choroby, nędza, nałogi, uzależnienia…
W Klubie Polskim po raz pierwszy na scenie obok wielkich romantycznych poetów i bohaterów stają bezimienni, zapomniani, wykluczeni. Poeci i prorocy. Oszuści i mistyfikatorzy. Mesjasze ludzkości i liberałowie. Narodowcy i katolicy. Kim my właściwie jesteśmy?
Tekst i reżyseria: Przemysław Wojcieszek Scenografia i kostiumy: Małgorzata Bulanda Asystent scenografa: Małgorzata Domańska Światło: Kuba Kijowski Aranżacje muzyczne:Kuba Kapsa Opracowanie wokalne: Romana Krebsówna Charakteryzacja i wizerunek sceniczny: Hubert Grabowski Producent wykonawczy i asystentka reżysera: Marta Więcławska
Obsada: Ewa Kasprzyk, Monika Dryl (aktorka Teatru Narodowego), Michał Piela, Rafał Rutkowski, Bogusław Siwko.
Dwupokoleniowa rodzina dręczona przez urzędnika bankowego ściągającego długi. Przeciętni Polacy, nieudacznicy i marzyciele, zabawni i rozczulający. Bardzo podobni do nas wszystkich. Spektakl, w którym dużo muzyki, ponieważ młoda dłużniczka startuje w amatorskich telewizyjnych konkursach piosenki i w tym widzi rozwiązanie problemów rodziny. W obsadzie m.in. lubiani przez publiczność Teatru Polonia: Rafał Rutkowski (bohater Ojca Polskiego, one-man show na dużej scenie Teatru Polonia), Michał Piela i jedna z najlepiej śpiewających młodych aktorek – Monika Dryl. (źródło – strona www Teatru Polonia)
występują:
Joanna Szczepkowska (gościnnie, Irina Arkadina), Modest Ruciński (gościnnie; Konstantin Trieplew), Włodzimierz Press (gościnnie; Piotr Sorin), Dominika Kluźniak (Nina Zarieczna), Krzysztof Stroiński (gościnnie; Ilja Szamrajew), Dorota Landowska (gościnnie; Polina), Patrycja Soliman (Masza), Krzysztof Stelmaszyk (gościnnie; Boris Trigorin), Paweł Wawrzecki (gościnnie; Jewgienij Dorn), Grzegorz Kwiecień (Siemion Miedwiedienko), Karol Pocheć (Jakow)
W wiejskim majątku Piotra Sorina leniwie spędzają czas: aktorka, literat, zarządca, lekarz, nauczyciel i młodzi marzący o miłości i karierze. Reżyserka przedstawia codzienność ludzi żyjących w poczuciu braku, niemocy i niespełnienia, a swoim bohaterom przygląda się z wnikliwą uwagą.
Premiera: 18 listopada 2010 roku
scena przy Wierzbowej im. Jerzego Grzegorzewskiego
W wiejskim majątku Piotra Sorina leniwie spędzają czas: aktorka, literat, zarządca, lekarz, nauczyciel i młodzi marzący o miłości i karierze. Codzienność ludzi żyjących w poczuciu braku, niemocy i niespełnienia.
Agnieszka Glińska kolejny raz mierzy się z twórczością Antona Czechowa, sięgając po jedną z jego najważniejszych komedii, napisaną w roku 1896. W roli Arkadiny wystąpi Joanna Szczepkowska. (źródło: strona www Teatru Narodowego)
Mężczyźni na skraju załamania nerwowego
spektakl tylko dla widzów dorosłych
Reżyseria: Piotr Łazarkiewicz
Scenografia: Katarzyna Sobańska
Muzyka: Antoni Łazarkiewicz
Występują:
Małgorzata Lipmann / Andżelika Piechowiak
Andrzej Deskur, Michał Lesień,
Andrzej Andrzejewski /Jan Wieczorkowski, Arkadiusz Janiczek*/Leszek Lichota
Czterech mężczyzn, zdrowych, bez problemów i większych nałogów, o ustabilizowanej pozycji zawodowej i towarzyskiej, o ugruntowanych poglądach. Łączy ich wszystko: zainteresowania, przekonania, kobieta. Prawdziwa męska przyjaźń. Ale niekiedy, gdzieniegdzie, znienacka pojawia się rysa, czy pęknięcie… Oto: Art, Mateo, Aleks i Kris (w dowodach mają wpisane bardziej swojsko brzmiące imiona) – mężczyźni na skraju załamania nerwowego i Monika – kobieta ich życia i… śmierci. Błyskotliwie napisana tragikomedia, przesycona goryczą i ironicznym spojrzeniem na współczesny świat. Pogoń za pieniędzmi, kariera za wszelką cenę, łatwy seks, życie na jak największych obrotach, nieustanna adrenalina – oto cele bohaterów sztuki. Jednocześnie sztuka Burzyńskiej wpisuje się w nurt literatury (również dramatycznej) podejmującej próbę opisania i zdefiniowania świata męskich priorytetów i stereotypów. Koncept sztuki zasadza się na przewrotnym pomyśle, otóż bohaterowie są „zdalnie sterowani”, są również bohaterami gry komputerowej, co daje prostą, lecz dzięki temu niezmiernie celną metaforę naszego funkcjonowania w świecie w ogóle. (źródło – Teatr Bajka)
prawa autorskie do sztuki reprezentuje Agencja ADIT www.adit.art.pl
Anna Burzyńska reżyseria
Grzegorz Chrapkiewicz
scenografia i kostiumy
Dawid Załęski
światło
Olaf Tryzna
konsultacja wokalna
Ewa Iżykowska
asystent reżysera
Marzena Strzycka
sufler
Renata Domagała
inspicjent
Piotr Witkowski Występują:
Hanna Śleszyńska, Jan Jankowski
Bohaterów sztuki jest dwoje: wielka śpiewaczka operowa i skromny, ukryty w jej cieniu, akompaniator. Pianista akompaniuje śpiewaczce od trzydziestu lat i kocha się w niej beznadziejnie, nigdy jednak nie odezwał się do niej ani słowem. Wreszcie postanawia przemówić i wyznać jej swoje uczucie. Wybiera do tego jednak najmniej odpowiedni moment…
Akompaniator to znakomita komedia, pełna napięcia i zaskakujących zwrotów akcji.
Ta „uwertura na kobietę, mężczyznę i fortepian” podejmuje w przewrotny i ironiczny sposób temat wielkiej namiętności, której towarzyszy piękna muzyka i … bardzo dużo absurdalnego humoru.
Premiera 14 listopada 2009
Czas trwania: 1 godzina 20 minut (bez przerwy)
Przedstawienie, które jest prawdziwym koncertem gry aktorskiej. Znakomici aktorzy stworzyli niezwykły duet, który zachwyca widzów dowcipem, dramatyzmem i wreszcie wspaniałą muzyką. Publiczność po każdym spektaklu nagradza artystów owacjami, można tu bowiem znaleźć wszystko co składa się na dobry teatr: śmiech, wzruszenie i refleksję.
Hanna Śleszyńska po raz kolejny prezentuje swój wielki talent wokalny z lekkością i dystansem. Jan Jankowski udowadnia, że jest aktorem wszechstronnym i wyrazistym.
(źródło: Strona www Teatru Syrena)
projekt i opracowanie graficzne Plakatu: Adam Topolski fot. Rafał Latoszek
Reżyseria Wojciech Malajkat
Scenografia Allan Starski
Kostiumy Wiesława Starska
Muzyka Zbigniew Zamachowski
Aranżacje Andrzej Jagodziński
Światło Mirosław Poznański
Ruch sceniczny Aleksandra Wojtanowicz
Asystent reżysera, sufler Marzena Strzycka
Inspicjent Łukasz Barszcz
To druga część niezwykle udanego i cieszącego się niesłabnącym powodzeniem “Klubu hipochondryków”, którego premiera odbyła się w kwietniu 2003 r. Twórcy spektaklu nie liczyli wówczas na tak duże powodzenie swojego przedsięwzięcia. Jednak bardzo szybko okazało się, że odnieśli wielki sukces. Powstała więc druga część zamówiona przez Teatr u tej samej autorki.
Tym razem mieszkańcy domu przy Cromwell Road będą musieli zmierzyć się nie tylko ze swoimi problemami zdrowotnymi, ale również z duchami, które nawiedziły ich dom.
Gwarancją powodzenia tego przedstawienia jest ta sama obsada głównych ról oraz scenografia Allana Starskiego. Nie zabraknie także efektów specjalnych oraz tricków teatralnych.
Występują:
Wojciech Malajkat, Zbigniew Zamachowski, Piotr Polk, Magdalena Wołłejko,
Marta Walesiak/ Hanna Orsztynowicz, Michał Konarski, Jacek Pluta, Paweł Otworowski
W dniach 22-23 listopada w gmachu Biblioteki Narodowej w Alejach Niepodległości w Warszawie będzie obradowało II Forum Polskiego Teatru pod patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskiego. Organizatorem tegorocznej edycji są Stowarzyszenie Dyrektorów Teatrów oraz Narodowe Centrum Kultury. Przedsięwzięcie to jest kontynuacją dyskusji środowiska zapoczątkowanej w ubiegłym roku po Kongresie Kultury Polskiej.
Tegoroczne Forum poświęcone będzie dyskusji nad obecną kondycją teatrów w Polsce, ze szczególnym uwzględnieniem struktury własnościowej, koniecznej infrastruktury, jak też form organizacyjnych, metod finansowania etc. Jednym z kluczowych tematów tegorocznego Forum będzie prezentacja opracowania Teatry Polskie 2007-2009, przygotowanego na podstawie analizy ankiet rozesłanych do wszystkich teatrów publicznych w Polsce. Organizatorzy przykładają wielką wagę do rzetelności danych, które staną się podstawą opracowania. Dlatego też zakładają, że w przypadku nie uzyskania informacji od Dyrekcji teatrów (termin nadsyłania wypełnionych ankiet upływa 31 lipca, lub w przypadku urlopów – 8 sierpnia), zwrócą się o udostępnienie danych do organów samorządowych sprawujących nadzór właścicielski nad tymi placówkami.
Interdyscyplinarny festiwal ROZDROŻE (organizowany od 1994 roku) prezentuje twórczość artystów działających na pograniczu sztuk ( teatru , tańca nowoczesnego i sztuk wizualnych ). Do udziału w festiwalu zapraszani są wybitni artyści z zagranicy (co roku z innego kraju lub regionu) oraz artyści działający w Warszawie. Podczas dotychczasowych 16 edycji festiwalu wystąpili na nim m.in. tak cenieni artyści jak: teatr tańca Piny Bausch z Wuppertalu , wokalistka i performerka Meredith Monk z Nowego Jorku, tancerz Kazuo Ohno z Japonii , czy zespół tańca współczesnego „Rosas” z Brukseli.
Do udziału w 17-tej edycji festiwalu zaproszono ceniony w Europie zespół tańca nowoczesnego „Emio Greco/PC” z Amsterdamu oraz warszawskich twórców : „Teatr Bretoncaffe” oraz tancerkę i choreografkę Ilonę Trybułę. Wszystkich zaproszonych twórców cechuje zainteresowanie psychologicznym i psychofizycznym wymiarem życia współczesnego człowieka oraz poszukiwania artystyczne na pograniczu tańca współczesnego i teatru ekspresji fizycznej.(tekst pochodzi z oficjalnej strony organizatora ROZDROŻE 2010 – http://csw.art.pl/)
Więcej o XVII Międzynarodowych Spotkaniach Sztuki Akcji Rozdroże 2010 CSW.ART.PL
PROGRAM
19.10 (wt.) godz. 18.00 , CSW Zamek Ujazdowski, ul. Jazdów 2
Spotkanie z choreografem Emio Greco i reżyserem Pieterem Scholtenem ilustrowane projekcją zapisów spektakli grupy „Emio Greco / PC” z Amsterdamu
20.10 (śr.) godz. 18.00, Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza, PKiN
„Extra Dry” – spektakl taneczny grupy „Emio Greco / PC” z Amsterdamu po prezentacji spektaklu spotkanie artystów z widzami
21.10 (czw.) godz. 10.00 – 13.00, Centrum Łowicka, ul. Łowicka 21
Warsztaty tańca współczesnego prowadzone przez Emio Greco
27 i 28.10 (śr. i czw.) godz. 19.00, CSW Zamek Ujazdowski, ul. Jazdów 2
„Ja, Agaue” – prem. spektaklu „Teatru Bretoncaffe” z Warszawy
po pierwszej prezentacji spektaklu spotkanie artystów z widzami
2 i 3.11 (wt.i śr.) godz. 19.00, CSW Zamek Ujazdowski, ul. Jazdów 2
„d.m.r.” – prem. spektaklu tanecznego Ilony Trybuły z Warszawy
po pierwszej prezentacji spektaklu spotkanie artystki z widzami
Sprzedaż biletów na spektakle festiwalu : Teatr „Studio” oraz CSW Zamek Ujazdowski.
Informacje w CSW: tel. +48(22) 628 12 71 wew.135, rezerwacja: tel. +48(22) 620 21 02
KIEDY HARRY POZNAŁ SALLY
Tytuł oryginalny ( WHEN HARRY MET SALLY)
Prapremiera Polska 15 maja 2010 r.
Autor: Nora Ephron
Adaptacja sceniczna: Marcy Kahan
Przekład: Klaudyna Rozhin
Reżyseria: Andrzej Rozhin
Scenografia: Wojciech Stefaniak
Projekcje: Jakub Kowalczyk
Kostiumy: Ewa Kochańska – Gołoś
Asystent reżysera: Ilona Chojnowska
OBSADA:
Sally – Marta Żmuda Trzebiatowska
Harry – Paweł Małaszyński
Marie – Ilona Chojnowska / Magdalena Stużyńska
Helen – Katarzyna Glinka / Marzena Zając
Jack – Andrzej Nejman
Joe – Marcin Kwaśny
Ira – Tomasz Korczyk (gościnnie)
Sztukę tę nazwać by można komedia romantyczną.
Zabawna i dająca do myślenia komedia romantyczna, w której dialogi toczące się między bohaterami stanowią o jej sile i wyrazistości.
Zderzenie dwóch różnych światów i sposobów na życie. Dobrze zorganizowanej i poukładanej Sally, z roztargnionym i pełnym emocji, Harrym powoduje, że śledzi się ich losy z zapartym tchem. Tym bardziej, że sztuka nie jest pozbawiona humoru słownego i sytuacyjnego. (opis pochodzi z oficjalnej strony Teatru Kwadrat)
Na motywach książki Philipa Rotha
Przekład: Anna Kołyszko
Reżyseria i scenariusz: Aleksandra Popławska, Adam Sajnuk
Obsada: Monika Mariotti, Anna Smołowik, Bartosz Adamczyk, Adam Sajnuk
Scenografia: Katarzyna Adamczyk, Sylwia Kochaniec, Adam Sajnuk
Kostiumy: Katarzyna Adamczyk
Reżyseria świateł: Paweł Wilewski
Premiera: 27 kwietnia 2010 Fragmenty recenzji:
„Świetny Kompleks Portnoya w Teatrze Konsekwentnym jest opowieścią inicjacyjną, studium życia w stanie nieustannej opresji, niemarnującą niczego z potencjału powieści Rotha. (…) „Kompleks…” w Konsekwentnym nie traci niemal nic z bogactwa książki(…). Adam Sajnuk gra jako Portnoy rolę życia, (…) podchodzi do niej, zrzucając z siebie wszystkie dotychczasowe sposoby i nawyki, niemal bezbronny. Portretuje mężczyznę w stanie nieustannej opresji, jakby wiedział, że żadne słowa nie przyniosą ukojenia. Kiedy patrzyłem na Sajnuka, miałem przed oczami postać z zupełniej innej literatury. Jego Portnoy jest jak Józef K, biorący głupie i puste życie jako wyrok, bezradny wobec jego absurdów.”
Jacek Wakar, Dziennik Gazeta Prawna
„Muszę to przyznać – wątpiłam w powodzenie tego przedsięwzięcia. Zdanie: „spektakl inspirowany powieścią Philipa Rotha” budziło niepokój. Z inspiracją bywa różnie, a przecież dla wielu książka Rotha byłą pozycją obowiązkową, zaczytaną, zatłuszczoną, zakreśloną. Dziś apeluję, jeśli macie podobne obawy – marsz do teatru! To jedno z najlepszych przedstawień przedwakacyjnego sezonu.”
Tekst: Anna Serdiukow
„Kompleks Portnoya”, na podstawie powieści Philipa Rotha o tym samym tytule (Teatr Konsekwentny)
Spośród 25 artystów z 22 stołecznych teatrów jury pod przewodnictwem Barbary Osterloff wybrało zwycięzców w sześciu kategoriach.
Wyróżnienie za najlepszą reżyserię otrzymał duet Teatru Konsekwentnego: Adam Sajnuk i Aleksandra Popławska za spektakl „Kompleks Portnoya” oparty na motywach książki Philipa Rotha. „To odważna nagroda dla niezależnego teatru. Dedykuję ją wszystkim niezależnym teatrom” – powiedział Sajnuk dziękując za nagrodę.
To nie jedyna nagroda jaką zdobył „Kompleks Portnoya”. Aktorka Anna Smołowik dzięki roli w spektaklu Sajnuka i Popławskiej otrzymała Feliksa za najlepszy debiut na deskach warszawskiego teatru … (cytat za:wiadomosci24.pl)
Autor: John Tobias
Tłumaczenie: Elżbieta Woźniak
Reżyseria: Zenon Dądajewski i Stefan Friedmann
Scenografia: Marek Chowaniec
Stylizacja kostiumów: Maciej Zień
Opracowanie muzyczne: Wojciech Zieliński
Występują: Anna Korcz, Elżbieta Zającówna, Stefan Friedmann, Robert Rozmus/Piotr Szwedes, Karol Strasburger
(fragment – cytata – pochodzi z oficjalnej strony Teatru Bajka)
Państwo Griffin to zamożne małżeństwo w zaawansowanym średnim wieku, mieszkające w bogatej dzielnicy Londynu. On jest prezesem dużej firmy pracującej na zlecenie państwa, ona przystojna, nieco znudzona, ale raczej dama. Dorobili się synka na Oxfordzie i wiejskiego domku pod Londynem. Są ustabilizowani i coraz bardziej znudzeni. Wszystko im się układa poza jedną rzeczą. Przestał wychodzić im seks, a wiedzą , że:
Regularne uprawianie seksu podnosi sprawność organizmu, zwiększa jego wydolność i dotlenia każdą komórkę. Pobudza krążenie. Jedna namiętna noc może zastąpić kilka godzin na siłowni, całując się spalamy około 20 kalorii, a podczas stosunku od 100 do 300 kalorii. Podniecenie wytwarza w mózgu związki chemiczne – endorfiny, a nadnercza uwalniają hormon – kortyzol działający rozluźniająco i usuwający ból głowy…….. koniec cytatu
PREMIERAim. Gustawa HoloubkaTeatr Dramatyczny m.st. Warszawy PAWEŁ MIŚKIEWICZKLUB POLSKIMünchner KammerspieleJOHAN SIMONSTRZY KOLORY: NIEBIESKI, BIAŁY, CZERWONY Tmuna Theater; Goethe-InstitutLILACH DEKEL-AVNERIADAM DUCH Dorky ParkCONSTANZA MACRASZIEMIPIEKŁO NAALTER WDRIANAPANDORA BOX – PADEREWSKIJULIANA SNAPPERPIĘĆ SĄŻNI MÓJ OJCIEC LEŻYGŁĘBOKO NAGustawa Holoubkaim.B000M; Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy CHRISTIAN GARCIAGLISSANDO Fundacja Propaganda; Poste Restanteim. Gustawa Holoubka; Teatr Dramatyczny m.st. WarszawyPOSTE RESTANTEWYPOCZYNEK– DORAŹNA POMOC IAZYL FRYDERYK Volksbühne am Rosa-Luxemburg-PlatzRENÉ POLLESCHCHÓR MYLI SIĘ POTWORNIE im. Gustawa HoloubkaTeatr Dramatyczny m.st. Warszawy AERNOUT MIKCOMMUNITASim. Gustawa HoloubkaTeatr Dramatyczny m.st. Warszawy MICHAEL MARMARINOSPLAC APOKALIPSA
Dyrektorzy artystyczni festiwalu: Paweł Miśkiewicz i Dorota Sajewska Rada programowa: Paweł Miśkiewicz, Dorota Sajewska, Katarzyna Szustow Produkcja: Małgorzata Cichulska, Piotr Pawlik Sekretarz festiwalu: Julia Asperska Strategia kampanii komunikacyjnej festiwalu: Julia Asperska, Piotr Baczyński, Joanna Baranowska, Anna Kasińska, Alexi Marchel, Marek Mielnicki, Jessica Savage-Hanford, Katarzyna Szustow Identyfikacja wizualna: Marek Mielnicki
O Festiwalu
WARSZAWA CENTRALNAto międzynarodowy festiwal teatralny, który odbywa się co dwa lata, a organizowany jest przez Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy im. Gustawa Holoubka. Program każdej edycji budowany jest wokół konkretnego tematu – w roku 2008: „Stygmaty ciała”, w 2010 – „Migracje”, w 2012 – „Przestrzeń – sztuka miasta”. Nowoczesność projektu przejawia się również w interdyscyplinarności i różnorodności przedstawianych form teatralnych i performatywnych. Napięcia buduje się poprzez odważne zestawienia spektakli, performance’ów, filmów wideo i innych spotkań ze sztuką.
Autorzy festiwalu wykorzystują specyfikę miejsca, w którym się znajdują: Polski, Warszawy i Pałacu Kultury i Nauki – symbolu stolicy. Odpowiadając na zdanie Alfreda Jarry’ego: „W Polsce, czyli nigdzie”, zapraszają przedstawicieli odmiennych etnicznie, wyznaniowo, gospodarczo, społecznie i politycznie kultur, aby stworzyć w Teatrze Dramatycznym miejsce spotkań wielorakich tożsamości. (tekst pochodzi z oficjalnej strony Festiwalu – warszawa-centralna.eu)
B000M – Christian Garcia, Lozanna–Berlin, Szwajcaria–Niemcy
Teatr Dramatyczny m.st. Warszawy im. Gustawa Holoubka, Warszawa, Polska
scenariusz i reżyseria: Christian Garcia
muzyka: Fryderyk Chopin i Vincenzo Bellini, Christian Garcia, Clive Jenkins, Felix Mendelssohn scenografia: Serge Perret dramaturgia: Stéphane Noël światło: Stéphane Gattoni kostiumy: Agnieszka Stanasiuk dźwięk: Clive Jenkins przygotowanie wokalne: Ola Troczyńska, Zosia Sokołowska produkcja: Małgorzata Cichulska, Stéphane Noël asystentki reżysera: Morgane Hamon-Swierk asystentki scenografa: Yangalie Besson, Iga Kowalczuk i Dorota Proba
występują: Klara Bielawka, Julia Kijowska, Valérie Liengme (gośc.), Edouard Mont de Palol (gośc.), Gianfranco Poddighe (gośc.), Piotrek Polak, Zuza Sikorska (gośc.), Xavier Tchili (gośc.), Agata Wątróbska
Z wykorzystaniem fragmentów tekstów: Williama Blake’a, Johanna Wolfganga von Goethego, Victora Hugo, Comte’a de Lautréamonta, Adama Mickiewicza, Felixa Mendelssohna, Juliusa Schubringa, Juliusza Słowackiego, Verlaine’a
Współcześni artyści przekształcają utwory Fryderyka Chopina i wspólnie tworzą dzieło, którego Chopin sam nigdy nie stworzył – operę Glissando. Glissando to technika polegająca na płynnym przejściu przez wszystkie dźwięki możliwe do zagrania na danym instrumencie. Dla twórców opery w Dramatycznym to również artystyczna swoboda w przechodzeniu z muzyki klasycznej do współczesnej. Swoiste „ślizganie się” po konwencjach, sposobach ekspresji aktorskiej i performerskiej. Glissando to wielka migracja gatunków – muzyczna odyseja przez wieki, epoki, style, obrazy i refleksje. (więcej na oficjalnej stronie Teatru Dramatycznego)
Reżyseria Grzegorz Chrapkiewicz Scenografia Wojciech Stefaniak Kostiumy Dorota Roqueplo Muzyka Maciej Makowski Przekład Zbigniew Landowski Produkcja Teatr BAJKA i Agencja Produkcyjna PALMA
Występują Edyta Olszówka, Lesław Żurek
40-letnia ONA i 30-letni ON. Przypadkowa znajomość samotnej czterdziestoletniej Mariny i żonatego Aleksieja zaskakuje szeregiem komicznych sytuacji, eksplozją namiętności i wzajemną fascynacją. Czy ich spotkanie rzeczywiście jest wynikiem splotu przypadkowych zdarzeń? Czy Ona, świadoma swojej życiowej drogi, potrafi ujarzmić mężczyznę i swoje szaleństwo? Gdzie jest granica między nieopisaną żądzą i marzeniami? Co sprawia, że nie odchodzą od siebie? Dlaczego Ona wybiera właśnie Jego? Co Jego w Niej intryguje? Czy kokieteria, szantaż emocjonalny, a w końcu przemoc wpłynie na ich postrzeganie świata i samych siebie? (więcej na oficjalnej stronie Teatru Bajka)
Ray Cooney i John Chapman
„OTO IDZIE PANNA MŁODA”
komedia muzyczna
Tłumaczenie Elżbieta Woźniak Reżyseria Grzegorz Chrapkiewicz Scenografia Marek Chowaniec Kostiumy Dorota Roqueplo Choreografia Jacek Badurek
Alicja Dąbrowska, Zofia Merle/ Barbara Baryżewska, Monika Rowińska, Elżbieta Zającówna, Wojciech Duryasz, Tomasz Grochoczyński, Wojciech Kalarus, Krzysztof Tyniec.
Nie jest łatwo być ojcem Panny Młodej. Szczególnie gdy jest się zaprzątniętym pracą w agencji reklamowej specjalistą od nieustannego wymyślania promocji kolejnych produktów.
A już na pewno nie łatwo, gdy jest to dzień ślubu własnej córki – zaś kwiaty na uroczystość nie zamówione, rodzina Pana Młodego utknęła na lotnisku, dziadkowi zginęły skarpetki , bliski przyjaciel uwodzi ci żonę, żona jest wciąż w szlafroku, szlafrok jest babci, babcia ma problem z wyborem odpowiedniego kapelusza, a goście cierpliwie czekają z księdzem w kościele. Tyle, że ksiądz jest niecierpliwy i już nie chce czekać…
To jednak nic w porównaniu z tym, że Timothy Westerby – ojciec Panny Młodej właśnie – niefortunnie uderza głową w drzwi i przenosi się nagle w swoich wyobrażeniach w lata ’20 zeszłego wieku . Nawet i to jednak dałoby się znieść, gdyby nie fakt, że Timothy jako jedyny widzi i słyszy nagle atrakcyjną dziewczynę w skąpym kostiumie , przeniesioną jakby żywcem z jego ostatniego pomysłu na kampanię reklamową . Co więcej dawny świat, a dziewczyna w szczególności, zaczynają mu się coraz bardziej podobać…
(fragment opisu przedstawienia pochodzący z oficjalnej strony Teatru Komedia)
28.X. – premiera w Centrum Promocji Kultury Praga Pd. (ul. Podskarbińska 2)
Daty pozostałych pokazów: 29, 30.X.2010 r. godz. 19 – Centrum Promocji Kultury 6, 7.XI.2010 r. godz. 19 – Studium Teatralne (ul. Lubelska 30/32) (((18.XI.2010 r. godz. 19 – Komuna Warszawa (ul. Lubelska 30/32))))odwołane
Reżyseria i choreografia: Dawid Żakowski Scenariusz: Ewa Oleszczuk na podstawie tekstów Sylvii Plath Opracowanie muzyczne: Paweł Uszyński Wizualizacje: Matemito Braun Zespół: Karolina Dziełak, Dominika Jarosz, Joanna Sieradzan, Filip Wencki
„Sylwia:Medea” to spektakl łączący formy tańca współczesnego, kontakt-improwizacji oraz elementy intensywnej fizycznie techniki teatralnej. Grupa aktorów/tancerzy prowadzona przez Dawida Żakowskiego opracowała oryginalny trening fizyczny opierający się na różnorodnych technikach ruchowych.
Tematem spektaklu jest historia Medei ujęta we współczesną konwencję dzięki odniesieniom do życia Sylvii Plath.
Organizatorzy:
Stowarzyszenie Sztuka Nowa
Centrum Promocji Kultury Praga Południe
Sponsor:
Chłodna 25
Patronat medialny:
Independent.pl
Radio Kolor 103 FM
Spektakl dofinansowany ze środków Dzielnicy Praga Południe M.St. Warszawy
28.X. – premiera w Centrum Promocji Kultury Praga Pd. (ul. Podskarbińska 2)
Daty pozostałych pokazów:
29, 30.X.2010 r. godz. 19 – Centrum Promocji Kultury
6, 7.XI.2010 r. godz. 19 – Studium Teatralne (ul. Lubelska 30/32) ((((18.XI.2010 r. godz. 19 – Komuna Warszawa (ul. Lubelska 30/32))))odwołane
Reżyseria i choreografia: Dawid Żakowski Scenariusz: Ewa Oleszczuk na podstawie tekstów Sylvii Plath Opracowanie muzyczne: Paweł Uszyński Wizualizacje: Matemito Braun Zespół: Karolina Dziełak, Dominika Jarosz, Joanna Sieradzan, Filip Wencki
„Sylwia:Medea” to spektakl łączący formy tańca współczesnego, kontakt-improwizacji oraz elementy intensywnej fizycznie techniki teatralnej. Grupa aktorów/tancerzy prowadzona przez Dawida Żakowskiego opracowała oryginalny trening fizyczny opierający się na różnorodnych technikach ruchowych.
Tematem spektaklu jest historia Medei ujęta we współczesną konwencję dzięki odniesieniom do życia Sylvii Plath.
Organizatorzy: Stowarzyszenie Sztuka Nowa
Centrum Promocji Kultury Praga Południe
Sponsor:
Chłodna 25
Patronat medialny:
Independent.pl
Radio Kolor 103 FM
Spektakl dofinansowany ze środków Dzielnicy Praga Południe M.St. Warszawy
„BIZNES” w reżyserii Jerzego Bończaka
Anna Korcz, Karol Strasburger, Agnieszka Warchulska, Marcin Troński i wielu innych na deskach Teatru BAJKA
Luksusowy apartament w Londynie. Biznesmeni z Yorkshire zamierzają sprzedać upadającą firmę transportową dwóm przedsiębiorcom z Niemiec i Szwecji. Na życzenie kontrahentów, do eleganckiego hotelu zostają zaproszone dwie panie z agencji towarzyskiej. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie żony obu biznesmenów. Małżonki pojawiają się w najmniej oczekiwanym momencie. Dochodzi do serii nieprzewidzianych i zabawnych zdarzeń.
Reżyseria: Jerzy Bończak
Scenografia: Marek Chowaniec
Kostiumy: Maciej Zień
Występują:
Magdalena Wójcik/Agnieszka Warchulska, Elżbieta Zającówna/Anna Korcz, Julia Kołakowska, Andżelika Piechowiak/Agnieszka Wilkosz, Marcin Troński, Karol Strasburger/Piotr Zelt, Michał Milowicz, Jerzy Bończak
8 października – premiera spektaklu „BIZNES” w reżyserii Jerzego Bończaka
Anna Korcz, Karol Strasburger, Agnieszka Warchulska, Marcin Troński i wielu innych na deskach Teatru BAJKA
Luksusowy apartament w Londynie. Biznesmeni z Yorkshire zamierzają sprzedać upadającą firmę transportową dwóm przedsiębiorcom z Niemiec i Szwecji. Na życzenie kontrahentów, do eleganckiego hotelu zostają zaproszone dwie panie z agencji towarzyskiej. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie żony obu biznesmenów. Małżonki pojawiają się w najmniej oczekiwanym momencie. Dochodzi do serii nieprzewidzianych i zabawnych zdarzeń.
Reżyseria: Jerzy Bończak
Scenografia: Marek Chowaniec
Kostiumy: Maciej Zień
Występują:
Magdalena Wójcik/Agnieszka Warchulska, Elżbieta Zającówna/Anna Korcz, Julia Kołakowska, Andżelika Piechowiak/Agnieszka Wilkosz, Marcin Troński, Karol Strasburger/Piotr Zelt, Michał Milowicz, Jerzy Bończak
Teatr Dada von Bzdülöw: Katarzyna Chmielewska i Leszek Bzdyl
SzaZa: Paweł Szamburski i Patryk Zakrocki
kostiumy: Kasia Piątek
światła: Michał Kołodziej
SzaZa – Patryk Zakroci i Paweł Szamburski – muzycy, improwizatorzy, animatorzy; udzielali się w takich projektach jak Tupika, Meritum, Meoma, Horny Trees, Cukunft, kwartet klarnetowy Ircha Pneumatic i Zakład Produkcji Dźwięku. Tworzą muzykę dla teatru, filmu, kina niemego oraz tańca współczesnego. Występowali w kraju i za granicą na wielu festiwal sztuki współczesnej (m.in. Święto Kina Niemego, Terra Polska w Niemczech, Warszawa Singera, Fete de la Music w Paryżu, Festival Marbeilleux w Szwajcarii.), a swoją muzyką wspierali również takie instytucje jak Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie i Toruniu, Galerię Zachęta, Muzeum Powstania Warszawskiego (opis pochodzi z oficjalnej strony teatru – TR Warszawa).
Caffè Latte
Teatr Dada von Bzdülöw: Katarzyna Chmielewska i Leszek Bzdyl
SzaZa: Paweł Szamburski i Patryk Zakrocki
kostiumy: Kasia Piątek
światła: Michał Kołodziej
SzaZa – Patryk Zakroci i Paweł Szamburski – muzycy, improwizatorzy, animatorzy; udzielali się w takich projektach jak Tupika, Meritum, Meoma, Horny Trees, Cukunft, kwartet klarnetowy Ircha Pneumatic i Zakład Produkcji Dźwięku. Tworzą muzykę dla teatru, filmu, kina niemego oraz tańca współczesnego. Występowali w kraju i za granicą na wielu festiwal sztuki współczesnej (m.in. Święto Kina Niemego, Terra Polska w Niemczech, Warszawa Singera, Fete de la Music w Paryżu, Festival Marbeilleux w Szwajcarii.), a swoją muzyką wspierali również takie instytucje jak Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie i Toruniu, Galerię Zachęta, Muzeum Powstania Warszawskiego.
Teatr Dada von Bzdülöw – grupa założona przez choreografa i reżysera Leszka Bzdyla oraz tancerkę i choreografkę Katarzynę Chmielewską. Jako niezależna grupa tancerzy i aktorów realizuje poszczególne spektakle w koprodukcji z polskimi i zagranicznymi instytucjami kultury (m.in.: Teatr Wybrzeże, Gdańsk; Dance Advance, Filadelfia; Les Hivernales, Avignon i wiele innych). Teatru Dada zrealizował dotychczas blisko 40 przedstawień, m.in.: Zagłada Ludu, Człowiek, który kłamał, Dialogus in conventione. W 2010 roku grupa zagrała po raz pierwszy w Palestynie i Izrealu.
Można powiedzieć, że SzaZa uwiodła Teatr Dada, Dada zaś uwiodło SzaZę. Uwiedzieni sobą nawzajem zdecydowali się, by na oczach widzów wypić Caffè latte. Bezwstydnie sączyć będę ten zadziwiający napój, który nie jest ani pobudzającą kawą, ani też zdrowym mlekiem. Jest to napój zupełnie nieokreślony i niejako zagubiony w czasie kawiarnianego popołudnia. Zatem SzaZa i Dada, popijając coś nieokreślonego, tytułową Caffè latte, i nie mając nic ciekawszego do zrobienia, uwodzić się będą po raz drugi, po raz trzeci, po raz czwarty… A że scenicznie pełne są performatywnej estetyki, to Dada / SzaZa czynić to będą w kontekście… eksperymentalnego aspektu zabawy lub też w kontekście zabawowego aspektu eksperymentu.
Uwiedzenie będzie miało miejsce na oczach tych, którzy zdecydują się uczestniczyć w zdarzeniu, które nie chce być ani spektaklem inkrustowanym muzyką, ani też koncertem skończonym. Caffè latte chce uwodzić, mimo wszelkich konsekwencji spadających prędzej czy później na… uwodzicieli.
Jednak to nie analityczny zamysł jest najważniejszy w Caffè latte. Intencją artystów było coś o wiele bardziej ulotnego i nieokreślonego, migotliwego (jak mógłby napisać któryś z filozofów zajmujących się współczesną kulturą): poszukiwanie prostej przyjemności we współobecności, w przebywaniu ze sobą i widzami w jednej pstrzeni, leniwe napawanie się sobą nawzajem, swoimi ciałami, reakcjami, wypowiedziami i dźwiękami instrumentów.
Mirosław Baran, Gazeta Wyborcza, Trójmiasto
czas trwania: 1 godz. (bez przerwy)
Caffè Latte
Spektakle: 15, 16, 17. X g.19
Bilety do nabycia w kasie TR Warszawa w cenie normalny 30 zł, ulgowy 20 zł
reżyseria: Michał Borczuch scenografia i kostiumy Anna Maria Karczmarska muzyka Daniel Pigoński reżyseria światła Jacqueline Sobiszewski dramaturg Łukasz Wojtysko
obsada: Magdalena Kuta, Maria Maj, Agnieszka Podsiadlik, Janusz Chabior, Jan Dravnel, Lech Łotocki, Rafał Maćkowiak, Sebastian Pawlak, Tomasz Tyndyk
fragment tekstu wprowadzającego do przedstawienia ze strony www Teatru trwarszawa.pl (tekst: Łukasz Wojtysko)
Witkacy napisał Metafizykę dwugłowego cielęcia w roku 1921. Siedem lat wcześniej razem z Bronisławem Malinowskim udał się w podróż do Australii i Papui-Nowej Gwinei, gdzie jako fotograf miał być odpowiedzialny za dokumentację badań etnologicznych prowadzonych przez przyjaciela. Z Polski uciekał przed sobą samym i przed Europą, której kulturę uważał za umierającą. Wyjazd na Antypody miał przynieść Witkacemu ukojenie. Jednak – czego zapewne żałował – nigdy nie przestał być udręczonym, nowoczesnym, białym człowiekiem. Na stary kontynent wrócił jeszcze w tym samym roku.
Akcja spektaklu ma miejsce w Papui-Nowej Gwinei (Port Moresby) i w Australii (Sydney oraz pustynia w okolicach Karlgoorlie). Rodzice Karmazyniella, głównego bohatera „Metafizyki”, przeprowadzili się tam wiele lat temu, zostawiając bez sentymentu upadającą Europę.
Daily Soup reżyseria – Małgorzata Bogajewska scenografia – Maciej Chojnacki muzyka – Paweł Czepułkowski, Michał Litwiniec opracowanie muzyczne – Rafał Kowalczyk
występują:
Danuta Szaflarska (gościnnie; Babka), Halina Skoczyńska (gościnnie; Matka), Anna Grycewicz/ Lidia Sadowa (gościnnie; Córka), Janusz Gajos (Ojciec)
Amanita Muskaria
Sztuka Amanity Muskarii (sióstr Gabrieli i Moniki Muskała) przedstawia trzy pokolenia tej samej rodziny, jej codzienność wypełnioną telenowelą, sprzeczkami i rozmowami o jedzeniu.
„Chciałyśmy pokazać – mówią autorki dramatu – że czasem leży nam na żołądku coś, co niekoniecznie sami zjedliśmy. Coś spychane od pokoleń w podświadomość, o czym nie mamy pojęcia, co boli nas w środku i powoduje «niestrawność».”
Premiera: 11 maja 2007 roku
scena przy Wierzbowej im. Jerzego Grzegorzewskiego
Nagrody:
Feliks Warszawski (2007) w kategorii „najlepsza drugoplanowa rola kobieca” dla Danuty Szaflarskiej za rolę Babki
Fotografia teatralna Stefan Okołowicz
Zarządzaj zgodą
Aby zapewnić jak najlepsze wrażenia, korzystamy z technologii, takich jak pliki cookie, do przechowywania i/lub uzyskiwania dostępu do informacji o urządzeniu. Zgoda na te technologie pozwoli nam przetwarzać dane, takie jak zachowanie podczas przeglądania lub unikalne identyfikatory na tej stronie. Brak wyrażenia zgody lub wycofanie zgody może niekorzystnie wpłynąć na niektóre cechy i funkcje.
Funkcjonalne
Zawsze aktywne
Przechowywanie lub dostęp do danych technicznych jest ściśle konieczny do uzasadnionego celu umożliwienia korzystania z konkretnej usługi wyraźnie żądanej przez subskrybenta lub użytkownika, lub wyłącznie w celu przeprowadzenia transmisji komunikatu przez sieć łączności elektronicznej.
Preferencje
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest niezbędny do uzasadnionego celu przechowywania preferencji, o które nie prosi subskrybent lub użytkownik.
Statystyka
Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do celów statystycznych.Przechowywanie techniczne lub dostęp, który jest używany wyłącznie do anonimowych celów statystycznych. Bez wezwania do sądu, dobrowolnego podporządkowania się dostawcy usług internetowych lub dodatkowych zapisów od strony trzeciej, informacje przechowywane lub pobierane wyłącznie w tym celu zwykle nie mogą być wykorzystywane do identyfikacji użytkownika.
Marketing
Przechowywanie lub dostęp techniczny jest wymagany do tworzenia profili użytkowników w celu wysyłania reklam lub śledzenia użytkownika na stronie internetowej lub na kilku stronach internetowych w podobnych celach marketingowych.
