Teatry.

Autor: T

  • To tylko sztuka

    To tylko sztuka

    „To tylko sztuka” – Terrenca McNally

    Reżyseria: Bartłomiej Wyszomirski
    As. Reżysera : Teresa Iwko
    Scenografia: Wojciech Stefaniak
    Kostiumy: Iza Toroniewicz
    Producent: Małgorzata Nejman
    Obsada:
    JAMES WICKER – PAWEŁ WAWRZECKI
    VIRGINIA NOYES – EWA KASPRZYK
    JULIA BUDDER – EWA WENCEL
    PETER AUSTIN – GRZEGORZ WONS
    FRANK FINGER – ANDRZEJ ANDRZEJEWSKI
    GUS P. HEAD – MARCIN KWAŚNY
    IRA FLUTE – ANDRZEJ SZOPA
    EMMA – LUCYNA MALEC

     

    Opis spektaklu:

    Nowa sztuka „Złote Jajo” ma właśnie swoją prapremierę na nowojorskim Broadway’u. Jej nieprzyzwoicie bogata producentka, Julia Budder, organizuje zatem nieprzyzwoicie wystawne przyjęcie w swym nieprzyzwoicie, a jakże, luksusowym domu na wschodnim Manhattanie.

    Salon powoli zalewają gwiazdy i celebryci, jednak prawdziwa akcja rozgrywa się na górze, w jej prywatnej sypialni, gdzie wstęp mają tylko wybrani, najbliżsi współpracownicy i przyjaciele gospodyni, w większości twórcy premierowego spektaklu. Wszyscy czekają z niecierpliwością na najważniejsze wydarzenie każdego premierowego wieczoru – pierwszą recenzję New York Timesa, od której, jak przez dziesięciolecia, zależy dalsze istnienie przedstawienia. A co za tym idzie, być albo nie być wszystkich jego twórców. Grono to tworzą między innymi: autor sztuki, zdenerwowany nie bez przyczyny, albowiem na swój broadwayowski debiut czekał, powiedzmy, kilkadziesiąt lat za długo; niestabilny emocjonalnie reżyser, lata temu okrzyknięty „złotym dzieckiem sceny”, którego jedynym marzeniem jest odnieść, uwaga, pierwszy raz w życiu, spektakularną porażkę; gwiazda głównej roli, delikatnie rzecz ujmując, z lekka nadużywająca środków odurzających, mająca nadzieję na wielki powrót, po sromotnej klęsce w Hollywood; i wreszcie najlepszy przyjaciel autora, egocentryczny a jednocześnie pełen kompleksów (tak, to jest możliwe w tej branży)aktor komediowy, który odrzucił główną rolę w sztuce, by grać w serialu telewizyjnym dla wielkiej stacji telewizyjnej. Ale spokojnie, właśnie zdejmują go z anteny.
    Pojawia się też, niczym sęp wyczuwający kąsek świeżej padliny, krytyk teatralny, słynący ze swej nienawiści do wszelkich twórców teatralnych (bo sam od lat pisze sztuki do szuflady, tylko nikt nie chce tego czytać…); świeżo przybyły z głębokiej prowincji służący, pracujący dorywczo, bo oczywiście też marzy o wielkiej scenie; taksówkarka, może trochę grubo ciosana, ale która widziała już wszystko, no cóż, niełatwo być przecież taksówkarką na Manhattanie…

    Eleganckie, towarzyskie „bułkę-przez-bibułkę” z początku wieczoru, dość szybko, i nieustająco, traci na swej elegancji, kiedy recenzje (wszystkie złe, niektóre tylko straszne, ale inne dramatycznie potworne) zaczynają napływać z telewizji, radia, a nawet z przecieków z najważniejszych drukarni prasowych. Wtedy to wszyscy zebrani desperacko próbują wskazać najbardziej winnego nieuchronnej klęski. Ale na New York Timesa przyjdzie im jeszcze chwilę poczekać…

    banner promocyjny

  • Pół żartem, pół serio

    Pół żartem, pół serio

    Scenariusz i reżyseria: Szymon Szurmiej
    Scenografia: Izabela Chełkowska
    Choreografia: Mariusz Bach
    Kierownictwo muzyczne: Teresa Wrońska
    Aranżacja: Michał Lamża, Krystian Segda, Teresa Wrońska
    Obsada: Mariusz Bach, Marcin Błaszak, Monika Chrząstowska, Ewa Dąbrowska, Waldemar Gawlik, Ewa Greś, Genady Iskhakov, Ryszard Kluge, Grzegorz Kulikowski, Mariola Kuźnik, Beata Łapuk, Małgorzata Majewska, Sylwia Najah, Joanna Przybyłowska, Henryk Rajfer, Rafał Rutowicz, Izabella Rzeszowska, Monika Soszka, Barbara Szeliga, Szymon Szurmiej, Alina Świdowska, Gołda Tencer, Roksana Vykalyuk, Jerzy Walczak, Marek Węglarski, Helena Wilda, Wojciech Wiliński, Ernestyna Winnicka, Piotr Wiszniowski
    Zespół muzyczny: Teresa Wrońska – fortepian, Marek Wroński – skrzypce, Dariusz Falana – klarnet, Krystian Segda – syntezator, Michał Lamża – konbtrabas, Tomasz Dziubiński – perkusja
    Czas trwania: 2h 40min (z przerwą)

    „PÓŁ ŻARTEM, PÓŁ SERIO”
    Przedstawienie kabaretowo-muzyczne, oparte na tekstach przedwojennych autorów tej klasy, co Julian Tuwim, Marian Hemar, Jerzy Jurandot, Zdzisław Gozdawa, Wacław Stępień. Przedwojenne teksty mistrzów kabaretu zadziwiają aktualnością. Skecze, dowcipy i anegdoty przeplatają się z muzycznymi szlagierami, rewiowymi i estradowymi, skomponowanymi m. in. przez takie gwiazdy muzyki, jak Jerzy Petersburski, Henryk Wars czy Artur Gold.

    Fotografia teatralna

    fotografia teatralna fotografia teatralna fotografia teatralna

    Plakat teatralny

    plakat teatralny

  • Sierpień

    Sierpień

    Reżyseria: Grzegorz Bral
    Scenografia: Paulina Czernek
    Kostiumy: Anna Puchalska
    Reżyseria światła: Prot Jarnuszkiewicz
    Projekcje: Łukasz Mróz
    Obsada:
    Ewa Blaszczyk, Teresa Budzisz-Krzyżanowska, Agata Góral, Edyta Jungowska, Monika Obara,
    Małgorzata Rożniatowska, Joanna Trzepiecińska, Przemysław Bluszcz, Krzysztof Franiczek, Jerzy Trela
    [udział specjalny w projekcjach], Mirosław Zbrojewicz, Wojciech Zieliński
    Czas trwania : 180 minut (bez przerwy)
    Data premiery: 02/02/2012

    Sierpień Tracy’ego Lettsa to utwór, który krytycy uznali za największe osiągnięcie w dramaturgii amerykańskiej początku XXI wieku. Opinię tę potwierdziła przyznana autorowi w 2008 roku Nagroda Pulitzera – najpoważniejsze wyróżnienie literackie w USA . Sztuka cieszyła się niebywałym powodzeniem u publiczności – na Broadwayu grana była bez przerwy przez trzy lata, a do kasy biletowej ustawiały się długie kolejki; stała się również teatralnym przebojem na wielu scenach europejskich. Co jest przyczyną tak wielkiego, międzynarodowego sukcesu Sierpnia? Najkrócej mówiąc: temat i forma. Tracy Letts, dramatopisarz, ale i aktor, z zawodowym wyczuciem praw sceny, buduje przejmującą historię trzypokoleniowej, oddalonej od siebie rodziny, którą do spotkania i konfrontacji postaw zmusza samobójcza śmierć ojca. Przy pomocy wartkich dialogów autor tworzy soczyste postaci ludzi zagubionych i nieszczęśliwych, którzy nie potrafią zapomnieć o dawno doznanych cierpieniach i wciąż wzajemnie się ranią.

  • V Międzynarodowe Warsztaty Teatru Sztuki Mimów

    V Międzynarodowe Warsztaty Teatru Sztuki Mimów

    V Międzynarodowe Warsztaty Teatru Sztuki Mimów „SILENCE OF THE BODY/ MILCZĄCE CIAŁO” w Teatrze IMKA.

    W dniach 25-28 maja 2013 roku, w Teatrze IMKA odbędzie się V edycja Międzynarodowych Warsztatów Teatru Sztuki Mimów „SILENCE OF THE BODY/ MILCZĄCE CIAŁO”. Autorem i dyrektorem artystycznym warsztatów jest Stefan Niedziałkowski. W tym roku organizatorem przedsięwzięcia jest Związek Artystów Scen Polskich, przy współpracy z Teatrem IMKA.

    Międzynarodowe Warsztaty Teatru Sztuki Mimu – SILENCE OF THE BODY/MILCZĄCE CIAŁO ukierunkowane są na badanie i doskonalenie sztuki milczącego aktora, której istotą i źródłem jest sam Człowiek. Przedsięwzięcie adresowane jest do wszystkich, którzy chcą doskonalić swój warsztat twórczy, a więc nie tylko do osób zajmujących się zawodowo teatrem, ale także do artystów z innych dziedzin sztuki i wszystkich, których interesuje praca nad koordynacją ciała i umysłu, niezależnie od posiadanego doświadczenia i wykształcenia zawodowego.

    V edycja Międzynarodowych Warsztatów „Silence of the Body/Milczące Ciało” będzie składać się z warsztatów praktycznych, premiery nowego spektaklu Teatru Sztuki Mimu oraz prezentacji artystów.

    Czterodniowe warsztaty dla uczestników będą rozpoczynać się każdego dnia rano, w siedzibie ZASP, od krótkich wykładów teoretycznych o sztuce mimu. Zaraz po nich, w Teatrze IMKA, kontynuowane będą warsztaty w formie zajęć praktycznych. Każdego dnia, o godzinie 19:00 spotkania z publicznością rozpoczną się od premiery spektaklu Stefana Niedziałkowskiego pt. „Natchnienie/Spirit”, w wykonaniu zespołu Teatru Sztuki Mimu. Codziennie po spektaklu odbywać się będą prezentacje Stefana Niedziałkowskiego i zaproszonych przez niego artystów.

    Warsztaty dla uczetników będą odbywać się w Teatrze IMKA (25, 26 i 27 maja) oraz Mazowieckim Centrum Kultury i Sztuki (28 maja). Uczestnicy będą mieli okazję pracować z takimi artystami jak:

    •  Stefan Niedzialkowski (Polska)
    • Terry Press (Kanada/Meksyk)
    • Nobuko Press Kayashima (Japonia/Meksyk)
    • Philippe Minella (Francja/Szwajcaria)
    • Iris Weder (Szwajcaria)
    • Lina do Carmo (Niemcy/Brazylia)

    Fotografie teatralne

    fotografia teatralna

    fotografia teatralna

    fotografia teatralna

    fotografia teatralna

    fotografia teatralna

    fotografia teatralna

  • Musical „W cieniu” Teatr Muzyczny Tintilo

    Musical „W cieniu” Teatr Muzyczny Tintilo

    Musical „W cieniu” jest kolejną dużą produkcją Teatru Muzycznego Tintilo. Na deskach Teatru Rampa, bo tam będzie grany w dniach 28-29 maja wystąpią adepci szkoły musicalowej Tintilo i zawodowi aktorzy. Będzie można zobaczyć Olgę Kalicką znaną z serialu Rodzinka.pl, ale także sporą grupę uczestników popularnego programu Bitwa na Głosy: Kamil Krupicz w roli Cienia czy Sylwia Przetak w roli Księżniczki.

    Aktorzy młodego pokolenia jak Wojciech Michalak z serialu Tancerze czy Adrian Wiśniewski we wspaniałej kreacji aktorskiej nadpobudliwego Lekarza. Wszystko okraszone sporą dozą humoru, mocnych głosów i niebanalnej choreografii Jacka Wazelina znanego z programu You Can Dance. Nad całością czuwała doświadczona w sztuce musicalowej reżyser Teresa Kurpias-Grabowska. Do tego na uwagę zasługują niezmiernie plastycznie wykonane kostiumy, które wraz ze scenografią tworzą spójną całość.

    Spektakl opowiada o młodym pisarzu, który odwiedza fikcyjny kraj południa, poszukując właściwego tematu do swojej książki o poszukiwaniu szczęścia. Konsekwencją twórczych poszukiwań pisarza jest utrata poczucia rzeczywistości i wejście w świat fikcji literackiej. Wymyślony bohater z jego opowieści okazuje się jego własnym cieniem, który przejawiając stłumione skłonności do poklasku i żądzy władzy, wymyka się spod kontroli. Pisarz staje się manipulowany przez swój własny cień.

    Jaki będzie finał tej historii warto sprawdzić samemu wybierając się na tę ucztę dla oka i ucha 28/29 maja do Teatru Rampa lub 2 czerwca do Teatru Syrena.

    Fotografia teatralna

    fotografia teatralna fotografia teatr foto teatr fotografia teatralna

    Plakat

    plakat teatralny

  • M jak Molly

    M jak Molly

    (blogteatralny)

    Reżyseria: Piotr Wojewódzki
    Światło: Michał Wiśniewski
    Opracowanie muzyczne: Tomasz Gołaski
    Występują: Barbara Dziekan, Joanna Mądry, Julia Sielska

    „M jak Molly”. Nocna opowieść sentymentalno-erotyczna inspirowana XVIII epizodem „Ulysses’a” James’a Joyce’a na podstawie tłumaczenia Macieja Słomczyńskiego.

    Proszę sobie wyobrazić żonę umiarkowanie statecznego obywatela Dublina, który niewątpliwie – mimo licznych wątpliwości, co do jego sposobu prowadzenia się – jest „stuprocentowym” mężczyzną jej życia („cóż może być równie dobrze on jak i inny”), a mianowicie panią Molly. Wspomniany mąż- niejaki Leopold Bloom (irlandzki Żyd węgierskiego pochodzenia) – wyrusza rankiem dnia 16 czerwca 1904 roku – jak Odyseusz – uliczkami Dublina na podbój dnia – jak na podbój Troi. Otóż w czasie, kiedy Bloom miotany różnymi okolicznościami towarzyskimi, zawodowymi i nie tylko, błąka się po Dublinie, jego wierna, no może nie do końca, żona, czekając na swojego prawowitego, zajęta jest graniem wprawek na pianinie oraz przeróżnymi niezbyt istotnymi sprawami domowo – osobistymi. Kiedy szanowny małżonek, wyraźnie podpity, z nadszarpniętymi funduszami oraz honorem, po wizycie w domu publicznym, zjawia się o drugiej w nocy i bezceremonialnie wyciąga się obok śpiącej już, bo zmęczonej wyczekiwaniem Molly, budzi ją. To co dzieje się zaraz potem, staje się bezpośrednią treścią scenicznej opowieści.

    Obudzona w środku nocy Molly zaczyna snuć pełną wspomnień sentymentalno-erotyczną opowieść, gdzie przeszłość miesza się z teraźniejszością, wspomnienia stają się konfabulacją, wymysły – podejrzeniami a radość miesza się z oburzeniem. Wielość wątków zaczyna w pewnym momencie przypominać pajęczynę tkaną we wszystkich kolorach tęczy przez pijanego pająka i w efekcie tworzy raczej swobodnie pleciony fresk minionych wydarzeń i myśli wybiegających w przyszłość, niż pułapkę na ofiarę. Tym bardziej, że ofiara zmęczona trudami drzemie smacznie obok.
    Sam monolog Molly jest w swojej formie pionierski i stanowi klasykę gatunku, zwanego strumieniem świadomość. Spektakl, inspirowany opowieścią Molly, oplecie widza czułymi ramionami głównej bohaterki, a właściwie trzech, bo najpierw w sennej, a potem coraz bardziej bachicznej atmosferze czerwcowej nocy, pojawi się Molly młodziutka – zadziwiona erotyką świata, potem Molly z wieku, w którym ma ochotę na nowo ten świat podbić i wyssać z niego najsłodsze nektary, a następnie Molly dojrzała, patrząca na „te sprawy” z pewnego dystansu. Ten wielogłos dąży do pointy będącej wielką afirmacją życia i miłości, mimo wszystkich przeszkód pojawiających się po drodze. Na końcu zabrzmi wielkie TAK…. Piotr Wojewódzki

    Fotografia teatralna

    fotografia teatralna

    fotogafia teatralna

  • Ordonka, dziewczyna z Woli

    Ordonka, dziewczyna z Woli

    (blogteatralny)

    Scenariusz i reżyseria: Szczepan Szczykno
    Scenografia: Beata Paruch
    Aranżacja i akompaniament: Dawid Ludkiewicz
    Występują: Magdalena Daszkiewicz, Katarzyna Gruszewska, Joanna Mazewska, Radosław Mazur, Dominik Wieder

    Hanka Ordonówna, Gwiazda przedwojennego kabaretu i kina, którą każdy kojarzy nierozerwalnie z dwiema piosenkami: „Na pierwszy znak” i „Miłość Ci wszystko wybaczy”. W repertuarze Ordonki było jednak znacznie więcej znakomitych utworów, zarówno lirycznych, jak i komicznych, zaś jej życie stanowić by mogło najbardziej niesamowity scenariusz ze wszystkich. „ Ordonka, dziewczyna z Woli
    Ze stu twarzy tej niezwykłej indywidualności, my odsłonimy przed Państwem, zarówno te znane, jak i te zaskakujące. Będzie więc Ordonka – prosta acz sprytna dziewczyna z warszawskiej Woli, będzie Ordonka kreująca postaci ze szmoncesów żydowskich, nie zabraknie też oczywiście Ordonki – artystki, wykonującej swe wielkie szlagiery o miłości.Zaprezentujemy też wiersze jej autorstwa z tomiku „Piosenki, których nigdy nie śpiewałam” oraz fragmenty niepublikowanych wspomnień, listów i pamiętników. Program wzbogacą multimedialne obrazy minionej Warszawy i samej artystki, a wszystko to w niezwykłej atmosferze międzywojennego kabaretu.

    Będzie coś do śmiechu i coś na lirycznie, gwarą wprost z ulicy, i na poetycznie, dla starszych, dla młodszych, dla mężczyzn, dla damy, wszystkich bez wyjątku bardzo ZAPRASZAMY!

    Scenariusz i reżyseria: Szczepan Szczykno
    Scenografia: Beata Paruch
    Aranżacja i akompaniament: Dawid Ludkiewicz
    Występują: Magdalena Daszkiewicz, Katarzyna Gruszewska, Joanna Mazewska, Radosław Mazur, Dominik Wieder

    Spektakl został zrealizowany ze środków m. st. Warszawy – dzielnicy Wola

    fotografia teatralna

  • Warszawska Scena Tańca 2013 Maj

    Warszawska Scena Tańca 2013 Maj

    WARSZAWSKA SCENA TAŃCA 2013
    Izabela Chlewińska „TRALFAMADORIA”/45 min. / premiera warszawska

    23 MAJA 2013/ godz. 19:00

    Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski/ Sala Laboratorium

    „Tralfamadoria” to multimedialny spektakl solowy poruszający temat śmierci. Z jednej strony intymny, z drugiej tragikomiczny, wykorzystuje kontekst literacki Kurta Vonneguta – wymyśloną obcą planetę o nazwie Tralfamadoria. Jest to również rodzaj scenicznego dyskursu filozoficznego, którego motywem przewodnim stało się zdanie Seneki: „Abyś nigdy nie bał się śmierci, nieustannie o niej rozmyślaj”. Osobliwe wykorzystanie nowoczesnych multimediów (podczas spektaklu powstaje grafika i tekst), precyzyjna chłodna scenografia, staromodny kostium, muzyczne loopy, wreszcie złożony z dwóch słów monolog tworzą specyficzną atmosferę tego spektaklu. Izabela Chlewińska, znana z wielu artystycznych mariaży (m.in. Teatr Alter, Dada von Bzdülöw, Ramona Nagabczyńska) debiutuje na Warszawskiej Scenie Tańca.

    Reżyseria, choreografia, opracowanie muzyczne i wykonanie: Izabela Chlewińska
    Współpraca artystyczna: Arkadi Zaides
    Dramaturgia, tekst, reżyseria świateł: Tomasz Śpiewak
    Kostium: Maciej Chojnacki

    Premiera: 18.06.2011, Klub Żak, Gdańsk

    Zrealizowano we współpracy z Klubem Żak oraz dzięki wsparciu finansowemu Urzędu Miasta Lidzbark Warmiński

    IZABELA CHLEWIŃSKA – tancerka, choreograf, pedagog, artystka niezależna. Stypendystka prestiżowego programu szkoleniowego dla młodych choreografów i tancerzy DanceWeb w Wiedniu(2008). Członek Embassy of… – kolektywu blisko 70 artystów z całego świata. Współpracuje z Teatrem Dada von Bzdülöw. Obecnie rozpoczęła pracę nad nowym projektem DP1, częściowo finansowanym przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego (stypendium indywidualne 2013).

    Po spektaklu zapraszamy na spotkanie z artystami
    prowadzenie: Julia Hoczyk

    Bilety: normalny 20 zł, profesjonalny 10 zł
    rezerwacja@cialoumysl.pl

    Do odebrania przed spektaklem w Sali Laboratorium CSW, kasa czynna od godz. 18:00

    Więcej info:
    www.cialoumysl.pl

    www.facebok.com/WarszawskaScenaTanca

    WST realizowana jest w ramach przyznanej 3-letniej dotacji Miasta st. Warszawa oraz dotacji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

    Organizator: Fundacja Ciało Umysł

    Partner : Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski

    Patronat medialny: TVP Kultura, Purpose, kulturalnie waw.pl, teatralia.com., teatr dla was.pl, placdefilad.com, independent.pl, Instytut Rozwoju Kultury Alternatywnej – IRKA, POKA POKA
    Promocja: Agata Życzkowska

    a.zyczkowska@cialoumysl.pl

    tel. 884 647 604

    Fotografia teatralna

    fotografia teatralna taniec

    fotografia teatralna taniec

    fotografia teatralna taniec

  • Marienbad

    Marienbad

    „MARIENBAD”
    Na podstawie powieści Szolema Alejchema
    (blogteatralny)

    Reżyseria: Maciej Wojtyszko
    Adaptacja: Henryka Królikowska-Wojtyszko
    Muzyka: Jerzy Derfel
    Choreografia: Emil Wesołowski
    Kierownictwo muzyczne: Teresa Wrońska
    Scenografia: Ewa Łaniecka
    Reżyser światła: Ewa Garniec
    Asystent reżysera: Henryk Rajfer
    Obsada: Monika Chrząstowska, Ewa Dąbrowska, Waldemar Gawlik, Ewa Greś, Ryszard Kluge, Sylwia Najah, Małgorzata Majewska, Jan Prochyra, Joanna Przybyłowska, Ernestyna Winnicka, Henryk Rajfer, Rafał Rutowicz, Joanna Rzączyńska, Izabella Rzeszowska, Piotr Sierecki, Barbara Szeliga, Monika Soszka, Gołda Tencer, Małgorzata Trybalska, Jerzy Walczak, Marek Węglarski, Piotr Wiszniowski.
    Premiera 22 lutego 2013r.

    Pełna wdzięku proza Szołema Alejchema zaadaptowana na przedstawienie muzyczne to wybitna pozycja i niezwykle oryginalna. Przedstawienie o miłości, tęsknocie oraz wiecznie niespełnionych pragnieniach. „Marienbad czyli qui pro quo między dwoma miastami w listach i telegramach” to śpiewane kompozycje Jerzego Derfla.
    Panie wyjeżdżają do uzdrowiska, żeby się poprawić, a panowie aby ubyć. Jednocześnie religijne żony, które znalazły się w europejskim kurorcie, błyskawicznie stają się nowoczesne. Mężowie natomiast robią wszystko, by uchodzić za pozbawionych zobowiązań kawalerów. Każdy stara się wypaść jak najlepiej wśród innych uczestników uzdrowiska.
    Portret świata zamożnych Żydów z warszawskich Nalewek, pokazany z dobrotliwym humorem, wielką przenikliwością i talentem w dostrzeganiu detali.

    Czas trwania: 2h 20 min (z przerwą)

    Rezerwacja biletów pod numerem (+48 22) 850 56 56 i bow@teatr-zydowski.art.pl

    Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich – Centrum Kultury Jidysz w Warszawie, Plac Grzybowski 12/16

    KONTAKT DLA MEDIÓW
    Joanna Bieguńska
    Agencja Kostrzewa PR
    joanna.biegunska@kostrzewapr.pl
    tel. kom. 609104796

    Fotografia teatralna: Andrzej Wencel

    Marienbad - fot. Andrzej Wencel_ Izabella Rzeszowska,Jerzy Walczak_warszawa

    Marienbad - fot. Andrzej Wencel_ Joanna Przybyłowska,Monika Soszka,Sylwia Najah,Joanna Rzączynska_

    Marienbad - fot. Andrzej Wencel_ zbiorowe

    Plakat teatralny

    plakat teatralny

    Video / Trailer / Film

  • Małe zbrodnie małżeńskie – DK Rakowiec

    Małe zbrodnie małżeńskie – DK Rakowiec

    Dom Kultury „Rakowiec” zaprasza na spektakl MAŁE ZBRODNIE MAŁŻEŃSKIE 22 maja 2013 (środa) o godz. 19.00.
    (blogteatralny)

    Sztuka Erica-Emmanuela Schmitta
    Przekład Barbara Grzegorzewska
    Reżyseria Marek Pasieczny
    Scenografia i kostiumy Katarzyna Stochalska
    Opracowanie muzyczne Marek Pasieczny
    Światło Damian Pawella
    Występują: Katarzyna Herman i Redbad Klijnstra

    „Kiedy widzicie mężczyznę i kobietę w urzędzie stanu cywilnego, zastanówcie się, które z nich stanie się mordercą” – ostrzega Eric-Emmanuel Schmitt, autor sztuki „Małe zbrodnie małżeńskie”. To jeden dzień z życia Lisy i Gellesa, małżeństwa z piętnastoletnim stażem. On, dotknięty amnezją po wypadku, nic nie pamięta. Ona stara się odtworzyć jego życie. Gelles jednak nie przyznaje się, że amnezja się cofnęła, i jak żona, stara się ugrać swoje na udawanej utracie pamięci. Oboje więc kłamią. Grają, by odrodzić własne małżeństwo po latach. Emocjonująca historia o miłości i jej granicach, ze zbrodnią w tle.
    „…Katarzyna Herman i Redbad Klijnstra… grają te role brawurowo – to utożsamiając się z postaciami sztuki, to znów dystansując od nich, znakomicie uprawiając szermierkę słowną, nasyconą emocjami”. Anna Leszkowska /Sekcja polska MSKT
    „…Spektakl oszczędny, bez nadmiaru środków reżyserskich, pozwala widzowi skoncentrować się na istocie relacji łączącej małżonków. Więzi między dwojgiem ludzi zazwyczaj są wielopłaszczyznowe i to właśnie próbuje uchwycić zarówno autor, jak i twórcy przedstawienia”. Anna Czajkowska /”Teatr dla Was”
    „…Do tego jeszcze dwie walizki i ich dwoje: zdeterminowana Lisa Katarzyny Herman i wycofany, niepewny Gilles Redbada Klijnstry. Powstała między nimi inteligentna, pełna zwrotów gra, co więcej, na wyciągnięcie ręki, muszą więc się pilnować, bo widz wytropi każdy fałsz. Grę prowadzą jak dobry mecz tenisa….
    …Opowieść o małżeństwie, które wedle przepowiedni Schmitta musi się skończyć morderstwem, przynajmniej mentalnym, śledzi się w niesłabnącym napięciu, łagodzonym dobrze odważoną domieszką humoru. Powstała rzecz do oglądania…” Tomasz Miłkowski /”Przegląd”

    Fotografia teatralna

    Plakat teatralny

    plakat teatralny

    Bilety do kupienia w Kasie DK „Rakowiec”.
    Rezerwacje: info@oko.com.pl, tel. 22-823-66-97; 22-823-66-72

    DOM KULTURY „RAKOWIEC”
    filia Ośrodka Kultury Ochoty
    02-114 Warszawa, ul. Wiślicka 8
    www.rakowiec.art.pl

  • Oklaski, ach oklaski

    Oklaski, ach oklaski

    CENTRUM SZTUKI FORT SOKOLNICKIEGO

    Anna Seniuk
    w spektaklu
    „Oklaski, ach oklaski“

    wg. poematu Stanisława Balińskiego „Wieczór w teatrze Wielkim“

    rodzinny występ matki i córki
    Anna Seniuk
    &
    Magdalena Małecka

    28.04.2013 godz.18.00

    „Wieczór w Teatrze Wielkim” w mistrzowskim wykonaniu Anny Seniuk, to poetycko-muzyczna opowieść o sztuce i barwna wędrówka śladami minionej epoki. Ten kameralny spektakl jest nie tylko ucztą dla fana teatru, ale dla każdego, kto kocha muzykę i poezję. Aktorce, towarzyszy w nim córka, wykonując na altówce suity solowe Jana Sebastiana Bacha.

    Stanisław Baliński opisuje z humorem, trochę ironicznie, a zarazem sentymentalnie świat współczesnych mu artystów. W recytowanym przez Annę Seniuk poemacie słyszy się zachwyt nad sztuką. Lecz to dopiero początek opowieści. Opera jest jedynie pretekstem, aby dotknąć tego, co zawsze najbardziej emocjonuje i ciekawi.
    Dzięki Balińskiemu będziemy mogli zajrzeć w teatralne kulisy, poznać losy wielkich śpiewaków, poczuć smak sławy a czasem- także ból porażki. Dawny plac Teatralny zabłyśnie tego wieczoru światłem gazowych latarni, znamienita publiczność wypełni po brzegi amifiteatr i znów rozpocznie się spektakl….

    Anna Seniuk o poemacie Balińskiego: „Jest w nim coś i o teatrze, i o muzyce, trochę sentymentalnie, ale z poczuciem humoru, czyli tak jak lubię. Mówię ten poemat od wielu lat, ale bardzo rzadko. Wymaga bowiem specyficznej publiczności, kameralnego otoczenia i doskonałej oprawy muzycznej.“

    Gazeta Krakowska 18 czerwca 2002

    Stanisław Baliński – autor poematu, który zmarł w 1984 r., uchodzi za ostatniego członka Skamandrytów – grupy poetyckiej założonej w r. 1918 przez Juliana Tuwima, Antoniego Słonimskiego, Jarosława Iwaszkiewicza, Kazimierza Wierzyńskiego i Jana Lechonia.W czasie II wojny światowej był urzędnikiem polskiego rządu emigracyjnego. Po wojnie pozostał na emigracji w Anglii i pisał nostalgiczne wiersze o utraconej ojczyźnie. W poemacie „Wieczór w Teatrze Wielkim” pisał o swojej młodości, o przedwojennych artystach, śpiewakach i muzykach oraz bywalcach Teatru Wielkiego.

    Fotografia

    fotografia teatralna fotografia teatralna spektakl

    Plakat promujący wydarzenie

    plakat teatralny

    28.04.2013 godz.18.00

    CENTRUM SZTUKI FORT SOKOLNICKIEGO
    ul. Czarnieckiego 51, www.nowyfort.pl, info@nowyfort.pl, 48 507 670 075
    Rezerwacje: rezerwacja@nowyfort.pl

    Kontakt dla dziennikarzy:
    Agnieszka Kminikowska
    tel.: 662 051 858
    email: agnieszka@enterpr.pl

  • Na horyzoncie myśli

    Na horyzoncie myśli

    Najnowszy spektakl Teatru Pantomimy Mimo.
    B.Ostapczuk „NA HORYZONCIE MYŚLI”. – PREMIERA

    Premiera odbędzie się 6 i 7 kwietnia br. w Teatrze Dramatycznym o godz. 19:00.

    Wszystkie mapy zgubili dawno temu.
    Czas odmierzają porami roku.
    Wędrują przed siebie po cienkiej linii marzeń,
    poszukując miejsca, które dobrze znają.
    Niosą ze sobą swój dom nieskończony wierząc,
    że niebo nie okaże się być zbyt wysoko.

    Reżyseria: Bartłomiej Ostapczuk
    Występują: Maja Pieczerak, Bartłomiej Ostapczuk

    Produkcja WARSZAWSKIE CENTRUM PANTOMIMY

    6,7 (sb,ndz.) KWIETNIA godzina 19.00
    Scena Przodownik Teatru Dramatycznego
    ul. OLESIŃSKA 21, W-wa (Mokotów)
    Kasa jest czynna od poniedziałku do piątku w godz. 10:00 – 18:00
    oraz w dniu spektaklu na godzinę przed jego rozpoczęciem
    Kontakt: tel. kom. 663 741 903, rezerwacja@labodram.pl

    Plakat teatralny

    plakat teatralny pantomima

  • Kafka tańczy

    Kafka tańczy

    (blogteatralny)

    Tytuł oryginału: Kafka Dances
    Autor sztuki: Timothy Daly
    Tłumaczenie: Lech Mackiewicz
    Reżyseria: Lech Mackiewicz, Szymon Szurmiej
    Scenografia: Jan Polivka
    Kostiumy: Marta Grudzińska
    Muzyka: Piotr Moss
    Choreografia: Iliana Alvarado
    Asystent reżysera: Ewa Dąbrowska
    Obsada:
    Franz Kafka – Piotr Sierecki
    Ojciec/Herman – Marek Węglarski
    Matka/Julia – Joanna Przybyłowska
    Otla/Siostra – Katarzyna Post
    Felicja/Panna młoda – Małgorzata Trybalska
    Kafka zatańczy w Teatrze Żydowskim

    „Kafka tańczy” – premiera 26 kwietnia

    Spektakl „Kafka tańczy” został zainspirowany listami Franza Kafki do Felicji Bauer, napisanymi w trakcie ich krótkiej, lecz burzliwej znajomości. Autor dramatu, Timothy Daly, zainteresował się tematyką zmagań sztuki z życiem i życia ze sztuką. Napisał sztukę o artyście, który uczy się żyć i staje przed wyborem pomiędzy swoją twórczością a trudami codzienności i stara się dokonać wyboru.
    W przypadku Franza Kafki odpowiedź mogła być tylko jedna…

    Rolą panny młodej w sztuce „Kafka Dances” debiutowała Cate Blanchett w Sydney Theater Company i otrzymała za nią prestiżową australijską nagrodę teatralną dla najlepszej debiutantki. W Teatrze Żydowskim tę samą rolę odegra Małgorzata Trybalska, a w postać Franza Kafki wcieli się Piotr Sierecki.

    Data premiery: 26 IV 2013 r.
    Miejsce: Duża scena Teatru Żydowskiego (Plac Grzybowski 12/16)
    Czas trwania: 2 h 20 min (z przerwą)

    26 kwietnia 2013 r. w Teatrze Żydowskim odbędzie się premiera spektaklu „Kafka tańczy” w reżyserii Lecha Mackiewicza i Szymona Szurmieja. Spektakl triumfował na scenach teatralnych m. in. w Australii, USA, Francji, a teraz będziemy mieli okazję obejrzeć go w Warszawie.

    Fotografia teatralna: Adam Hanuszkiewicz

  • Sen nocy letniej – projekt teatralny

    Niezwykły projekt teatralny już 6 kwietnia na Dużej Scenie Teatru Polskiego im. Arnolda Szyfmana w Warszawie.

    „Sen nocy letniej” został zrealizowany wspólnie z osadzonymi w Zakładzie Karnym w Opolu Lubelskim w ramach projektu Centrum Kultury w Lublinie – Zapaleni.org, którego celem jest zaangażowanie w działania kulturotwórcze i artystyczne osób, które z różnych powodów spotykają się z wykluczeniem społecznym. Działania warsztatowe z udziałem osadzonych prowadzone były od czerwca 2012 roku w specjalnie dobranych zespołach, które zajmowały się przygotowaniem spektaklu. Uczestnikami projektu i aktorami są więźniowie, często z wieloletnimi wyrokami. Część z nich pracowała również nad scenografią do spektaklu.

    Premiera spektaklu odbyła się październiku 2012 roku podczas Festiwalu Konfrontacje Teatralne w Lublinie. Spektakl towarzyszył gali wręczenia Nagrody im. prof. Zbigniewa Hołdy przyznawanej osobom zaangażowanym w ochronę praw człowieka, działaniom na rzecz wykluczonych oraz działalności na rzecz interesu publicznego. W Warszawie odbędzie się jedno przedstawienie.

    W spektaklu oprócz osadzonych występują również zawodowi aktorzy: Dariusz Jeż, Paulina Połowniak, Dorota Porowska, Katarzyna Tadeusz.

    Rezerwacja biletów: 22 826 49 18, 22 826 61 64 rezerwacje@teatrpolski.waw.pl
    (materiał nadesłany)

  • Międzynarodowy Dzień Teatru – Dotknij

    Międzynarodowy Dzień Teatru – Dotknij

    Międzynarodowego Dnia Teatru

    DOTKNIJ TEATRU to ogólnopolski program przygotowany z okazji Międzynarodowego Dnia Teatru, którego celem jest stworzenie możliwość twórczego spotkania artystów teatru i widzów.

    W dniach 18 – 28 marca widzowie z 42 miejscowości w 16 województwach będą mogli wziąć udział w 540 wydarzeniach przygotowanych specjalnie z tej okazji: spektaklach, próbach otwartych, warsztatach edukacyjnych, zwiedzaniu teatrów, spotkaniach z twórcami, wystawach, koncertach i happeningach.

    Po raz pierwszy DOTKNIJ TEATRU odbyło się w 2010 roku w Łodzi. Inicjatorem projektu była grupa łódzkich artystów i animatorów kultury, a koordynatorem – Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka w Łodzi. W 2012 roku DOTKNIJ TEATRU zorganizowano w czterech województwach: łódzkim, mazowieckim, wielkopolskim i śląskim.

    W tym roku projekt DOTKNIJ TEATRU zyskał prawdziwie ogólnopolski charakter – włączyło się do niego 169 organizatorów, wśród których są teatry instytucjonalne, muzea, ośrodki kultury, a także fundacje, stowarzyszenia, teatry i artyści niezależni ze wszystkich szesnastu województw. Koordynatorem edycji ogólnopolskiej jest Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego oraz Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka w Łodzi.

    W tegorocznej edycji udział biorą: Będzin, Białystok, Bielsko-Biała, Bydgoszcz, Bytom, Chorzów, Częstochowa, Elbląg, Gdańsk, Gdynia, Gliwice, Gniezno, Gorzów Wielkopolski, Jaworzno, Kalisz, Katowice, Kielce, Konin, Koszalin, Kraków, Lublin, Łomża, Łódź, Opole, Ornontowice, Poznań, Rybnik, Rzeszów, Siedlec, Sosnowiec, Supraśl, Szczecin, Tarnowskie Góry, Toruń, Tychy, Wałbrzych, Warszawa, Wrocław, Wodzisław Śląski, Zabrze, Zielona Góra.

    Międzynarodowy Dzień Teatru obchodzony jest od 1961 roku. Święto zostało ustanowione dla upamiętnienia daty otwarcia Teatru Narodów, które miało miejsce 27 marca 1957 roku w Paryżu.

    WARSZAWA|

    Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza, MOK Józefów, Och-Teatr, Scena E-12/MCKIS, Scena Współczesna, Teatr 6. piętro, Teatr Ateneum im. Stefana Jaracza, Teatr Capitol, Teatr Dramatyczny m. st. Warszawy, Teatr Druga Strefa, Teatr Guliwer, Teatr Hoteloko, Teatr IMKA, Teatr Improwizowany Klancyk, Teatr Kamienica, Teatr Konsekwentny, Teatr Królewski, Teatr Lalka, Teatr La M.ORT, Teatr Scena Prezentacje, Teatr Ochoty, Teatr Polonia, Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana, Teatr Powszechny im. Zbigniewa Hübnera, Teatr Rampa, Teatr Scena Prezentacje, Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza, Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich, TR Warszawa, Warszawska Opera Kameralna

    Szczegółowy program znajduje się na stronie: www.dotknij-teatru.pl.
    Zapraszamy także na nasz profil na portalu Facebook: www.facebook.com/dotknijteatru

    dotknij teatru

    DOTKNIJ TEATRU 2013 w liczbach:

    – 198 spektakli, w tym 15 premier
    – 128 warsztatów
    – 35 spotkań z artystami i pracownikami teatrów
    – 30 wycieczek po teatrach
    – 28 akcji performatywnych
    – 23 próby otwarte
    – 20 wykładów
    – 16 czytań dramatów, tekstów i bajek
    – 16 lekcji teatralnych
    – 14 projekcji filmów i rejestracji spektakli
    – 13 dni otwartych
    – 13 wystaw
    – 10 koncertów
    – 10 happeningów
    – 6 uroczystosci wreczenia nagród teatralnych
    – 5 spotkań dyskusyjnych
    – 5 konkursów
    – ponadto: widowisko muzyczne, recital, wieczór autorski, przegląd teatrzyków szkolnych, promocje dwóch książek, gra teatralne i gra teatralnoradiowa, premiera słuchowiska, opowiadanie baśni, sesja fotograficzna w teatrze

    W DOTKNIJ TEATRU 2013 udział biorą:

    BĘDZIN | Teatr Dzieci Zagłębia
    BIAŁYSTOK | Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Białymstoku, Białostocki Teatr Lalek, Europejskie Centrum Sztuki w Białymstoku, Opera i Filharmonia Podlaska, Teatr Dramatyczny im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku, WOAK Spodki
    BIELSKO-BIAŁA | Teatr Lalek Banialuka, Teatr Polski
    BYDGOSZCZ |Teatr Polski im. Hieronima Konieczki, Bydgoski Teatr Lalek „Buratino”
    BYTOM | Opera Śląska, Śląski Teatr Tańca, Wydział Teatru Tańca PWST
    CHORZÓW | Chorzowskie Centrum Kultury, Starochorzowski Dom Kultury, Stowarzyszenie Teatralne Entree, Teatr Rozrywki
    CZĘSTOCHOWA | Teatr im. Adama Mickiewicza
    ELBLĄG| Teatr im. Aleksandra Sewruka
    GDAŃSK | Opera Bałtycka, Teatr Miniatura
    GDYNIA | Teatr Miejski im. Witolda Gombrowicza, Teatr Muzyczny im. Danuty Baduszkowej
    GLIWICE | Gliwicki Teatr Muzyczny
    GNIEZNO | Teatr im. Aleksandra Fredry
    GORZÓW WIELKOPOLSKI | Teatr im. Juliusza Osterwy
    JAWORZNO | Teatr Sztuk
    KALISZ | Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego
    KATOWICE | Centrum Scenografii Polskiej, Teatr & Klub muzyczny Old Timers Garage, Teatr Gry i Ludzie, Teatr Śląski im. Stanisława Wyspiańskiego, Teatr Zielone Słońce, Śląski Teatr Lalki i Aktora „Ateneum”
    KIELCE | Teatr Lalki i Aktora „Kubuś”
    KONIN | Centrum Kultury i Sztuki
    KOSZALIN | Bałtycki Teatr Dramatyczny im. Juliusza Słowackiego
    KRAKÓW | Teatr Bagatela, Teatr BARAKAH, Teatr KTO, Teatr Ludowy, Teatr Łaźnia Nowa, Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej, Teatr im. Juliusza Słowackiego
    LUBLIN | Centrum Kultury w Lublinie, Teatr im. Hansa Christiana Andersena, Teatr im. Juliusza Osterwy, Teatr Stary
    ŁOMŻA | Teatr Lalki i Aktora
    ŁÓDŹ | Akademicki Ośrodek Inicjatyw Artystycznych, Bałucki Ośrodek Kultury, Carnival, Centrum Dialogu im. Marka Edelmana w Łodzi, Centrum Kultury Młodych, Dom Kultury 502, Dom Literatury, Fabryka Sztuki, Fulbright, Fundacja FORM.ART, Fundacja Kino Tańca, Fundacja Miasto Projekt, Fundacja Promised Land, Fundacja Tworzenia i Promowania Sztuki ALEŻ GUSTAWIE!, KIJO, Klub Nauczyciela w Łodzi, Łódzkie Towarzystwo Kultury Teatralnej, Marcel Szytelchelm/ Centrum Działań Pozaszkolnych nr 2 Sopocka, Muzeum Kinematografii, Muzeum Miasta Łodzi, Ośrodek Kultury „Górna”, Planetarium, Pracownia Fizyczna, Stowarzyszenie INTV, Teatr Lalek Arlekin, Teatr Chorea, Teatr Kana, Teatr Pinokio, Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka w Łodzi, Teatr Powszechny, Teatr Szwalnia, Widzewskie Domy Kultury, Zespół Szkół Specjalnych nr 6 w Łodzi
    OPOLE | Opolski Teatr Lalki i Aktora
    ORNONTOWICE | Centrum Kultury Arteria
    POZNAŃ | Centrum Kultury Zamek, Fundacja LuxSfera, Stowarzyszenie Teatralne „U Przyjaciół”, Teatr Polski w Poznaniu, Studenckie Koło Literacko-Teatralne „Dygresja”, Klub Dragon, Teatrzyk Kukiełkowy Kuby Kaprala, Teatr Porywacze Ciał, Teatr Ósmego Dnia, Teatr Nowy im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu, Teatr Wierzbak Plus – Artur Szych. Nieinstytucjonalny Teatr Zawodowy, Teatr Muzyczny w Poznaniu, Teatr Usta Usta Republika, Pracownia Rzemiosła oraz Sztuki Aktorskiej ROSA, Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu, Stowarzyszenie VIA ACTIVA, Teatr Atofri, Art Stations Foundation, Polski Teatr Tańca, Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu, Młodzieżowy Dom Kultury nr 2 w Poznaniu, Teatr BEZ VAT, Studio Teatralne PRÓBY, Klub muzyczny Strefa Kultywator, Teatr Animacji w Poznaniu, Teatr Tańca KOINSPIRACJA
    RYBNIK | Rybnickie Centrum Kultury
    RZESZÓW | Teatr im. Wandy Siemaszkowej
    SIEDLEC | Teatr Paragraf-2
    SOSNOWIEC | Teatr Zagłębia
    SUPRAŚL | Teatr Wierszalin
    SZCZECIN | Teatr Lalek Pleciuga
    TARNOWSKIE GÓRY | Teatr ZL
    TORUŃ | Teatr Baj Pomorski, Teatr im. Wilama Horzycy
    TYCHY | Teatr Mały
    WAŁBRZYCH | Teatr Dramatyczny im. Jerzego Szaniawskiego
    WARSZAWA | Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza, MOK Józefów, Och-Teatr, Scena E-12/MCKIS, Scena Współczesna, Teatr 6. piętro, Teatr Ateneum im. Stefana Jaracza, Teatr Capitol, Teatr Dramatyczny m. st. Warszawy, Teatr Druga Strefa, Teatr Guliwer, Teatr Hoteloko, Teatr IMKA, Teatr Improwizowany Klancyk, Teatr Kamienica, Teatr Konsekwentny, Teatr Królewski, Teatr Lalka, Teatr La M.ORT, Teatr Scena Prezentacje, Teatr Ochoty, Teatr Polonia, Teatr Polski im. Arnolda Szyfmana, Teatr Powszechny im. Zbigniewa Hübnera, Teatr Rampa, Teatr Scena Prezentacje, Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza, Teatr Żydowski im. Estery Rachel i Idy Kamińskich, TR Warszawa, Warszawska Opera Kameralna
    WODZISŁAW ŚLĄSKI | Wodzisławskie Centrum Kultury
    WROCŁAW | Instytut im. Jerzego Grotowskiego/neTTheatre, Opera Wrocławska, Teatr Polski, Wrocławski Teatr Lalek, Wrocławski Teatr Pantomimy im. Henryka Tomaszewskiego
    ZIELONA GÓRA | Lubuski Teatr im. Leona Kruczkowskiego, Urząd Marszałkowski Województwa Lubuskiego
    ZABRZE | Dom Muzyki i Tańca, Ognisko Pracy Pozaszkolnej nr 3, Teatr MaStuMo, Teatr Nowy

    KOORDYNACJA PROJEKTU:

    Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie
    Lilianna Uczkiewicz
    luczkiewicz@instytut-teatralny.pl
    tel.: 22 745 10 32
    (Bydgoszcz, Gdańsk, Gdynia, Gorzów Wielkopolski, Kielce, Koszalin, Lublin, Opole, Szczecin, Toruń, Wałbrzych, Warszawa, Wrocław, Zielona Góra)

    Teatr Nowy im. Kazimierza Dejmka
    Anna Ciszowska
    cet@nowy.pl
    tel.: 42 632 78 55
    (Łódź)

    Regionalny Ośrodek Kultury w Katowicach
    Artur Szczęsny
    aszczesny@rok.katowice.pl
    tel.: 32 251 75 63 w. 118
    (Będzin, Bielsko-Biała, Bytom, Chorzów, Częstochowa, Gliwice, Jaworzno, Katowice, Rybnik, Sosnowiec, Tarnowskie Góry, Tychy, Wodzisław Śląski, Zabrze)

    Teatr Dramatyczny im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku
    Paweł Żuk
    pzuk@dramatyczny.pl
    tel.: 85 74 99 163
    (Białystok, Supraśl)

    Teatr im. Aleksandra Sewruka
    Tomasz Walczak
    tomaszwalczak@teatr.elblag.pl
    tel.: 55 641 97 00
    (Elbląg)

    Teatr Nowy im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu
    Agata Barełkowska
    a.barelkowska@teatrnowy.pl
    tel.: 61 848 48 85 w. 152
    (Gniezno, Konin, Kalisz, Poznań, Siedlec)

    Narodowy Stary Teatr im. Heleny Modrzejewskiej
    Elżbieta Bińczycka
    literacki@stary.pl
    tel.: 608 461 613
    (Kraków)

    Kontakt dla mediów:
    Kaja Stępkowska, rzeczniczka prasowa Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego
    22 501 70 03, 693 463 665
    kstepkowska@instytut-teatralny.pl

  • Przegląd spektakli szkół warszawskich

    Przegląd spektakli szkół warszawskich

    banner grafika promująca

    2 marca, godz. 17.00

    „O” na podstawie „Operetki” Witolda Gombrowicza
    LXXXVI Liceum im. Batalionu „Zośka”

    „O” to spektakl I klasy artystycznej z LXXXVI Liceum im. Batalionu „Zośka”, który powstał w trakcie warsztatów teatralnych. Na początku naszej pracy tekst „Operetki” był tylko pretekstem do muzycznej i teatralnej zabawy, ale z czasem ta zabawa przybrała formę spektaklu. Widz odnajdzie tam wszystko to co dla Gombrowicza charakterystyczne, czyli zderzenia: Człowieka i Formy, wyższości i niższości, wolności i konwencji, natury i kultury. Wszystko to oczywiście z przymrużeniem oka prezentuje kwiat młodzieży polskiej.

    Reżyseria: Jolanta Sikorska
    Występują: Gabriela Gałuszka, Michał Zadroga, Natalia Narożna, Monika Maciąga, Magda Kulis, Martyna Waniek, Eliza Bohdziel, Kasia Najfeld, Weronika Lewandowska, Gosia Bereza, Justyna Krawczyk, Zuzanna Baranowska, Zuzanna Kucharek, Zuzanna Poźniak.

    2 marca, godz. 19.30

    „Tango” Sławomira Mrożka
    XXVIII Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kochanowskiego w Warszawie

    Spektakl został wystawiony w ramach XVIII Festiwalu Teatralnego w Kochanowskim, na którym odniósł sukces, zdobywając Grand Prix, Nagrodę Publiczności, a także dwie nagrody indywidualne. Dla młodych twórców była to również okazja do rozwinięcia swoich umiejętności teatralnych oraz pokazania się szerszej publiczności. O czym jest „Tango”? O abstrakcyjnym świecie, w którym nic nie jest na swoim miejscu. Pokolenia zamieniły się rolami, osoby starsze pełne są młodzieńczego zapału, a rodzice przejęli rolę zbuntowanych nastolatków. Pojawia się buntownik, reprezentant młodego pokolenia, który dąży do przywrócenia dawnego ładu i odwiecznych zasad.

    Reżyseria: Agnieszka Michalska, Marek Mogilski i Kacper Pruchnik
    Występują: Marek Mogilski, Michał Mokrogulski, Jakub Fajkowski, Agnieszka Michalska, Magda Faryś, Nadia Nagórka, Kacper Pruchnik
    Wykonanie utworu muzycznego „La Cumparsita”: Zofia Bizacka (skrzypce) i Paweł Wicherek (gitara)
    Choreografia układu tanecznego: Anna Szornak

    3 marca, godz. 17.00

    „Iwanow” na podstawie Antoniego Czechowa
    XXVII Liceum Ogólnokształcące im. Tadeusza Czackiego w Warszawie

    „Iwanow” to fatalistyczna wizja człowieka jako bezwolnej łupiny na wzburzonym morzu instynktów. Każdy bohater widzi rzeczywistość z perspektywy własnej życiowej instalacji. Pokazana tu metafizyka i wynikająca z niej deterministyczna wizja losu, poddanego ciemnym siłom, potrzebna jest jako koło zamachowe, obnażające donkichoterię i autodestrukcję jednostek wybitnych. Można by powiedzieć, że jest to tylko jeden z przykładów istnegoIntelligenzdammerung. Cytując „to jest sztuka o życiu”.

    Reżyseria: Jakub Głasek
    Scenariusz: Adaptacja sztuki Antona Czechowa
    Występują: Daniel Potkański (Mikołaj Aleksjejewicz Iwanow), Kasia Skibska (Anna Pietrowna), Aleksander Czułowski (Matwiej Sjemionowicz Szabelski), Jakub Głasek (Paweł Kiryłłycz Lebiediew), Adrianna Frelek (Zinajda Sawiszna), Anna Migut (Sasza), Aleksander Strzelczyk (Eugeniusz Konstantynowicz Lwow), Marcin Dunin-Borkowski (Dymitr Nikiticz Kosych), Piotr Trawiński (Michał Michajłowicz Borkin), Jacek Niemaszyk (Jegoruszka), Marek Staszak (Gawriła).

    3 marca, godz. 19.30

    „Bang! Bang! You`redead!” William Mastrosimone
    XII LO im. Henryka Sienkiewicza, Teatr „Scena Bez Dystansu”

    Adaptacja sceniczna dramatu terapeutycznego „Bang, bang! You`redead!” amerykańskiego psychoterapeuty i dramatopisarza Williama Mastrosimone. Sztuka powstała pod wpływem serii tragicznych wydarzeń w amerykańskich szkołach, gdzie młodzi zabójcy otworzyli ogień z broni palnej, zabijając i raniąc swoich kolegów i nauczycieli.Większość z tych wypadków wiązała się z wyobcowaniem w środowisku szkolnym lub wręcz z przemocą fizyczną i psychiczną ze strony rówieśników. Również w rodzinach ci młodzi ludzie nie odnajdowali wsparcia. Są to zjawiska nieobce i polskiej młodzieży, która coraz częściej ucieka od dręczących ją problemów w przemoc lub próby samobójcze. Dziś podnoszą rękę na siebie w geście rozpaczy, jutro… . Bohater sztuki – Josh teoretycznie ma wszystko: rodzice spełniają każdą jego zachciankę po to, by mieć spokój i czas dla siebie. Nadwrażliwy i rozpieszczony chłopak nie potrafi odnaleźć się w grupie, w klasie. Alergicznie reaguje na słowa krytyki i pierwszy zawód miłosny. Brak oparcia w szkole, rodzicach i rówieśnikach skłania go do sięgnięcia po broń. Zabija rodziców, potem kilku kolegów… Spektakl „Bang! Bang! You`redead!” sztuce osadzonej w amerykańskich realiach nadaje charakter uniwersalny. To mogło i może wydarzyć się wszędzie! To wstrząsająca opowieść o korzeniach przemocy, która rodzić się może w normalnym domu, zwyczajnym środowisku i w każdym kraju. Czy nasze szkoły, nauczyciele, pedagodzy i psychologowie są gotowi aby stawić czoło rosnącej alienacji młodzieży? Czy my jesteśmy w stanie pomóc młodym w ich przerażająco słabnącej odporności na porażki i stres? Te i inne pytania stawia w swej inscenizacji Teatr „Scena Bez Dystansu” z XII LO im. Henryka Sienkiewicza w Warszawie.

    Scenariusz, scenografia i reżyseria: Paweł Szczęsny
    Występują: Marcin Pasierbski (Josh), Jakub Kapuściński-Bernatek (Michael), Ewa Michałowicz (Emily), Marta Stelęgowska (Jessie), Martyna Piorun(Katie), Grzegorz Sobczyński (Matt).

    Każdego dnia Przeglądu, po ostatnim spektaklu odbędzie się spotkanie z twórcami, których spektakle były prezentowane w danym dniu. Będzie to okazja do wymiany myśli, doświadczeń, podsumowania wrażeń.

    Spotkania odbędą się we foyer Sceny Kameralnej (ok. godz. 20.30).

  • Kroniki sejneńskie w Teatrze Polskim

    Kroniki sejneńskie w Teatrze Polskim

    Pokaz spektaklu odbędzie się 18 marca, o godzinie 19:30 na Scenie Kameralnej Teatru Polskiego.

    Zapraszamy do udziału w pokazie spektaklu „Kroniki sejneńskie”, który odbędzie się w ramach cyklu „GOŚCIE W POLSKIM”.

    Premiera spektaklu odbyła się w listopadzie 1999 roku. Od tamtej pory już trzecie pokolenie młodych ludzi uczestniczy w twórczej przygodzie, podczas której na nowo próbuje odczytać swoje miasto, znajdując w nim miejsce na przeszłość i dzień dzisiejszy. Buduje tę opowieść, która daje nowe imię ich miejscu zamieszkiwania, tworząc współczesny mit pogranicza, w którym każdy jest u siebie w domu – niezależnie od różnic narodowych czy religijnych – i czuje się spadkobiercą wielokulturowego dziedzictwa.

    W zajęciach pracowni „Kronik sejneńskich” zawsze biorą udział dzieci i młodzież różnych narodowości i wyznań – Polacy, Litwini i staroobrzędowcy. Ważne jest to, że historie sejneńskie opowiadane przez kolejną grupę młodych ludzi wnoszą do spektaklu nowe opowieści o swoich rodzinach i sąsiadach. Sam spektakl adresowany jest zarówno do młodzieży jak i dorosłych. Prezentowany był w wielu miastach Polski, m.in. na Międzynarodowym Festiwalu Malta w Poznaniu (2002), w Bośni, na Litwie, w Niemczech i Danii. W kwietniu 2008 roku spektakl pokazywany był przez dwa tygodnie w Teatrze La MaMa w Nowym Jorku.

    Pięć lat obcowania z miastem. Krzątanina wokół niego, wsłuchiwanie się w jego rytm, gwar, muzyczność. I wielki dar ofiarowany przez pokolenie najstarszych, odchodzących mieszkańców – opowieść o ich życiu – pozostaje.

    „Kroniki sejneńskie” jako przedsięwzięcie artystyczno-edukacyjne zainicjowane zostało w 1999 roku. Jest to kolejny etap długofalowej pracy Ośrodka „Pogranicze – sztuk, kultur, narodów” z dziećmi i młodzieżą, gdzie w twórczy sposób młodzi ludzie próbują odpowiedzieć na pytanie, jak dziedzictwo kulturowe uczynić wartością żywą dla młodego pokolenia.

    Jak pamięć, wspólną historię, świadomość dziedzictwa kulturowego wdrożyć w krwioobieg młodych mieszkańców tej ziemi, jak zabrać ich razem w twórczą przygodę odkrywania własnej historii – miasta, regionu, rodziny, jaki język znaleźć do opowiadania tejże historii?

    Jak budowanie tożsamości kulturowej w takim wymiarze zorientować na kulturę rodzinno-domową, dziedzictwo przodków, zakorzenienie, a przede wszystkim, jak budować poczucie swojskości w swej „małej ojczyźnie”?

    Te pytania to swoisty klucz do wędrówek, który pozwoli młodemu pokoleniu zrozumieć całą złożoność dziedzictwa kulturowego miejsca, by stało się ono nie tylko zbiorem nazwisk i oderwanych od siebie pojęć, a zadomowiło się w ich sercach jako szeroko pojmowana wielokulturowość.

    Sejny

    to miasteczko niedaleko granicy polsko-litewskiej. Mieszkają w nim Polacy, Litwini i Rosjanie staroobrzędowcy, a przed drugą wojną światową żyli tu również Żydzi, Cyganie, Niemcy, Białorusini i Tatarzy. Ciekawy jest – zamieszczony w „Tygodniku Ilustrowanym” z 1913 roku – rys statystyczny dotyczący mieszkańców Sejn. Odnotowuje on, że „Sejny liczą 3493 mieszkańców. Z tego przypada na Polaków – 1345, Litwinów – 144, Rosjan – 119, Niemców – 93, Tatarów – 5, Żydów – 1787, Hiszpanów – 1”.

    To miasto dramatycznie doświadczone – szczególnie w XX wieku – konfliktami, tragediami i sąsiedzkimi wojnami. Wielokulturowa wspólnota, z tradycjami dobrego sąsiedztwa, wzajemnego szacunku, uległa rozbiciu. Bolesny fakt, iż wytworzyła się i pielęgnowana jest pamięć złej historii, natomiast wszelkie przykłady dobrego sąsiedztwa bądź uległy zapomnieniu, bądź z rzadka są przywoływane.

    Pokaz spektaklu odbędzie się 18 marca, o godzinie 19:30 na Scenie Kameralnej Teatru Polskiego.

    Zapraszamy do rezerwowania biletów pod numerem telefonu 22 826 49 18 lub pod adresem rezerwacje@teatrpolski.waw.pl

     

    Fotografia

    teatr polski fotografia

    teatr polski fotografia

    Więcej o projekcie

    na stronie: Pracownia Kronik Sejneńskich

  • Warszawska Scena Tańca 2013

    Warszawska Scena Tańca 2013

    Warszawska Scena Tańca 2013

    W kwietniu rusza kolejna odsłona Warszawskiej Sceny Tańca 2013.

    W tym roku będzie to 6 wieczorów (kwiecień, maj, czerwiec) oraz kilkugodzinna Warszawska NOC Tańca w listopadzie. Artyści zostali wybrani przez radę artystyczną, w skład której weszli Edyta Kozak, choreografka, dyrektor artystyczna Fundacji Ciało/ Umysł i pomysłodawczyni projektu, Janusz Marek, kurator ds. teatru i tańca w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski oraz Sandra Wilk, niezależna dziennikarka, krytyk tańca. Do projektu zostały także zaproponowane produkcje C/U. Zobaczymy spektakle zarówno twórców warszawskich, którzy na stałe tu mieszkają i pracują, jak i artystów, którzy tworzą za granicą. Gościem WST będzie także środowisko młodych trójmiejskich artystów.

    Warszawską Scenę Tańca 2013 otworzy spektakl Anity Wach „Oops”, który powstał we współpracy ze słoweńskim reżyserem Bojanem Jablanovecem (Teatr Via Negativa), a uznany został przez Redaktora Naczelnego miesięcznika „TEATR” za najlepszy spektakl tańca w sezonie 2011/2012 r.

    W ramach WST także w kwietniu, pojawi się Thomas Lehmen, niemiecki choreograf, który słynie z niekonwencjonalnych projektów. Tym razem przygotowuje objazd motorem po krajach Europy i Azji, w których oferuje „A Piece for You” dla jednego artysty z danego kraju. Owoce tej współpracy mają szansę zobaczyć widzowie. Zaprezentuje się także Pink Mama Theatre, prowadzony przez Sławka Bendrata w szwajcarskim Bernie. Jest to grupa tancerzy polskich, niemieckich i francuskich, którzy wspólnie przygotowali spektakl „Freaks” na temat tożsamości i zderzenia tradycji baletu z tańcem współczesnym.

    Będziemy mogli także zobaczyć spektakl Izabeli Chlewińskiej „Tralfamadoria”, którego nazwa została zaczerpnięta z powieści Kurta Vonneguta „Rzeźnia Numer Pięć”. Jeden wieczór będzie dedykowany młodym, ale wyrazistym artystom z Gdańska. Magdalena Jędra oraz Anna Steller, znane z Good Girl Killer, pokażą samodzielne performensy. Ponadto premiera w wykonaniu Karola Tymińskiego, jednego z najbardziej uzdolnionych tancerzy młodego pokolenia, który jest artystą międzynarodowej sieci APAPnet (Advancing Performing Art Project), tegoroczny stypendysta programu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Młoda Polska”. W tym roku pokaże na WST spektakl „BEEP”, który powstawał na rezydencji w Berlinie, Zagrzebiu i Warszawie.

    Dokładny Program zostanie podany wkrótce:
    www.cialoumysl.pl

    Partner projektu w 2013: Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski

    WST realizowana jest w ramach przyznanej 3-letniej dotacji Miasta st. Warszawa oraz dotacji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

    Fotografia Katarzyna Madziała

    Warszawska Scena Tańca

    Fotografia Monika Chmielarz

    foto Monika Chmielarz Warszawska Scena Tanca

  • Ślub

    Ślub

    (blogteatralny)

    Reżyseria:
    Anna Dziedzic
    Występują:
    Dorota Chwedorowicz, Magdalena Łoś, Diana Karamon, Grzegorz Jarek, Patryk Pawlak, Andrzej Tomaszewski, Dariusz Wieteska.

    Wojna. Północna Francja na linii frontu. Henryk i jego przyjaciel Władzio, wracają do rodzinnego domu, „który już nie jest domem”. Wszystko „wypaczone i przeinaczone”. Rodzice niby ci sami, a jednak całkiem inni, obcy. Narzeczona przemieniona w karczemną dziwkę. I to pragnienie by wszystko naprawić, zmyć winy. Ale jak? Ślubem. Ślub, wyniesie dziwkę do roli świętej, uszczęśliwi, uporządkuje. Tylko czy ślub w świecie bez Boga, gdzie jedynym kapłanem jest diabeł-pijak, spełni pragnienie Henryka? A może wszystko jest snem lub projekcją szaleńca?

    Spektakl gościł na Międzynarodowym Festiwalu w Grenoble, a także był zaproszony na Międzynarodowy Festiwal Gombrowiczowski w Radomiu.

    Dziennik, Witold Gombrowicz,1954

    „Ślub” bez teatru jest jak ryba bez wody – tak, bo to nie tylko dramat pisany dla teatru, ale, przynajmniej w zamierzeniu swoim, to sama wyzwalająca się teatralność istnienia. […]
    Więc „Ślub” na scenie powinien stać się górą Synaj, pełną mistycznych objawień, chmurą, brzemienną tysiącem znaczeń, rozpędzoną pracą wyobraźni i intuicji, Grand Guignolem, obfitującym w igraszki, zagadkową missa solemnis na przełomie czasów u stóp niewiadomego ołtarza.

    Dynamika spektaklu

    Dynamika spektaklu doskonale współgra z dramatem Gombrowicza, który jest, jak sam autor podkreślał, swoistą partyturą symfoniczną. I faktycznie słyszymy rozgrywaną na słowa i myśli muzykę współczesną dramatu Gombrowicza. Widzimy bezbronność bohaterów wobec kolejnych konstrukcji myślowo-słownych, gdzie jedno pociąga drugie, tworząc swoiste zagubienie, ale też pokazując jak w teatrze ludzkiego życia jesteśmy uwikłani w siebie samych i otaczające nas środowisko. Wszystko wydaje się być przypadkiem, a jednak nic nie jest przypadkowe.
    …
    Jeśli tylko pozwolimy zahipnotyzować się takiej formie wypowiedzi teatralnej, pozwolimy jej na to, by poniosła naszą wyobraźnię, uwolnimy się od myślokształtów, zobaczymy skomplikowane zależności jakie kreują powiązania między ludźmi – nami – bogami. Pozwólmy sobie na to by Henryk – żołnierz, demiurg, król, zbrodniarz, bóg, człowiek opowiedział nam historię nas samych. Pozwólmy sobie na to, by Pijak pokazał nam swoje mądre oblicze. Bo w tym spektaklu, tak jak w życiu, nie ma jednoznacznego podziału na złych i dobrych, a każdy bohater ma w sobie pierwiastki mistycyzmu i prostoty, geniuszu i głupoty, boskości I pierwotności.
    fragment pochodzi z bazy: AICT Polska – Sekcja Polska Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Teatralnych

    XL teatr

    Miejsce SCena Lubelska
    Daty 28 luty i 1 marca godz.11, 2 i 3 marca godz.19 cena biletu 30 zł ulgowy 25 zł rezerwacje na diana.eduteart@gmail.com

    Plakat teatralny

    ślub witolda gombrowicza

    Sen się konkretyzuje

    recenzja nadesłana

    Sen się konkretyzuje. Stołki zostają odwrócone, a łóżko staje się stołem w tawernie rodziców Henry’ego. Ojciec – sfrustrowany pijak, jest postacią autorytarną i agresywną. Matka, piękna kobieta, służalczo oddana swojemu mężowi, zdaje się obawiać jego wahań nastroju, wybuchów gniewu. Na scenie widzimy również służącą, Marikę, młodą blondynkę o niewinnej i zalęknionej twarzy. Musi ona znosić nieustanne seksualne napaści ojca Henry’ego, musi poddawać się jego prawu Pana. Pozostaje równocześnie obiektem pożądania, zazdrości i frustracji bywalców tawerny, którzy nierzadko kpią z niej i tyranizują ją. Wyjątkowo brutalną i okrutną jest scena, w której mężczyźni grają jej ciałem używając pojemników na zupę umieszczając je na jej piersiach i łonie.

    Wbrew własnej woli, Marika jest przyczyną sporu pomiędzy ojcem a innymi pijakami, którzy nagle przekształcają tawernę w pole walki. Matka wpada w histerię. Rozbrzmiewają krzyki, stołki fruwają w powietrzu.

    Henryk nie znosi rodzinnej tradycji narzuconej przez ojca – modlitwy przed posiłkiem. Podobnie jak nie znosi swojego ojca i jego grubiańskiego zachowania. Pogarda dla ojca znajduje wyraz w karykaturalnej scenie, w której widzimy go z głową w wielkiej wazie, którą balansuje w powietrzu uderzając łyżką.
    Niewątpliwie Henry nie raz pragnął odmienić swoje życie i znaleźć wyjście ze swojej sytuacji. Tego właśnie dokonuje w swoim śnie, nadając swemu ojcu inny status – przemieniając go w króla, za pomocą czerwonej peleryny i korony. Króla hojnego, który w swej wielkiej dobroci odda synowi rękę Mariki, której on podświadomie pożąda. Niestety, ślub, który rozpoczyna się radosną zabawą i tańcami gości, zmienia się w dramat. Henry’ego „dopadają” stare demony – nie jest wstanie oprzeć się alkoholowi. Kompletnie pijany wpada w szał, płosząc wszystkich gości.

    Scena delirium daje widzowi możliwość oglądania sztuki aktorskiej na nadzwyczajnym poziomie. Poprzez gesty, zmiany wyrazu twarzy, ruch i monologi widz śledzi wewnętrzne wzburzenie i ogromne zagubienie bohatera, pozwala mu odczuwać dla niego współczucie, gdy bohater, kręcąc się w koło, stawia sobie pytania o swoją tożsamość i prześladujące go demony.

    Widz śledzi targające bohaterem sprzeczności. Henry wyrwawszy ojcu pelerynę i koronę, przywłaszcza je sobie i ogłasza się królem. Nie czyni go to jednak lepszym. Brutalnie atakuje żonę, próbuje ją najpierw zgwałcić, później, zmieniając zdanie, całuje, po czym zaczyna dusić… Chwyciwszy nóż, wali w stoły, miota się po scenie jak dzika bestia, zadając sobie pytanie, czy oszalał. Następnie zwraca się do swego przyjaciela Władzia, który obserwuje go z niepokojem, wręcza mu swój nóż i nakazuje (dla zabawy) aby się zabił.

    Czujemy, że pomimo swej nowej pozycji, Henry nie wierzy ani w zmianę ani w szczęście. I wszystko się rozpada… ponownie widzimy matkę kołyszącą się wulgarnie w stanie otępienia. Pojawia się kompletnie pijany ojciec, który krzyczy, aż w końcu pada.

    Sceny te są dla widza wyjątkowym wyzwaniem. Na szczęście, przeplatane są innymi scenami, spokojniejszymi, które przynoszą nową nadzieję. W nowym wcieleniu króla Henry chcąc nadać swemu ślubowi większej powagi, wprowadza Marikę do kościoła. Widzimy ich otoczonych aureolą światła, klęczących przed ołtarzem. Widzimy bohatera w długiej czerwonej pelerynie, stanowiącej pendant dla trenu panny młodej. Scena ta jest pięknym obrazem pokoju i jasności (zgody i światła).

    Jednak surowy wygląd mężczyzny, w wysokim kapeluszu i czarnym ubraniu, symbolizującego diabła, wróży dramatyczne następstwa, które ponownie przyćmią radosny nastrój. Nagle … Władzio odbiera sobie życie. Widok ciała martwego ciała przyjaciela przywraca Henry’ego do brutalnej rzeczywistości, do rozpaczy, wprawiając go w osłupienie.

    „Jestem niewinny”- mówi w swoim śnie. Tymczasem zatrzymany przez policję, rozbiera się i staje nagi z ubraniem w ręku.

    Scena ta była interpretowana na różne sposoby. Oczywiście jako niewola, ale również męczeństwo św. Sebastiana , a także jako dotarcie do duchowości czy też czystości dzieciństwa… Dlaczego nie, przecież widok, który towarzyszy ostatniej scenie, to widok matki szepczącej słodkie słowa do ucha dziecka: „moje dziecko! nie martw się! Czy nie potrafisz żyć normalnie?… Po prostu mnie pocałuj”

    Scena ta, bardzo mocna, pięknie podsumowuje spektakl. Porusza. Jest tym lepsza, że doskonale zagrana przez aktorów.
    Inscenizacja, wyjątkowa poprzez surowość dekoracji, polega na różnorodnym i oryginalnym wykorzystaniu nielicznych prostych elementów, które się na nią składają. Światło ostre lub rozproszone – subtelnie podkreśla zdarzenia, stany emocjonalne. Muzyka i popularne tańce, które towarzyszą wydarzeniom radosnym, dają wytchnienie po scenach przemocy, które zostały szczególnie starannie dopracowane.

    Zakończę uwagami na temat gry głównego aktora. Bardzo mnie wzruszył, dzięki temu, jak bardzo jego twarz i gesty ukazywały głębię refleksji, niepokój i cierpienie granej przez niego postaci. Jeden z uczestników debaty przy kawie, Alberto, mówi o” skoku jakościowym” tego aktora, o niesamowitym wrażeniu jakie robi on na scenie.

    Pragnę pogratulować reżyserce – Annie Dziedzic misterności jej pracy i poszukiwań, jak również wyboru autora, ponieważ jak powiedział Fernand Garnier dyrektor Crearc : „Rzadko spotyka się autora, wnikającego równie głęboko w życie wewnętrzne postaci”.

    (materiał nadesłany)

  • Studium Teatralne zaprasza na Linię powrotu

    Studium Teatralne zaprasza na Linię powrotu

    8, 9, 16, 22, 23 marca – godz. 19:00.

    ul. Lubelska 30/32
    wstęp: 25 zł normalny / 15 zł ulgowy

    więcej

    To gra żywej, niechcianej pamięci, tocząca się w Adamie, głównej postaci spektaklu. To gra-rozmowa z samym sobą- gra o siebie.

    Jako dziecko Adaś wyobrażał sobie, że jest Arielem, lotnym duchem, a jego rodzina prze różnymi postaciami z „Burzy” Szekspira. Ariel zlał się z nim i najbardziej w nim utkwił. Był zwierciadłem jego życia, a Burza Szekspira zarówno sposobem rozumienia świata jak i schronieniem. Ta jego wyobraźnia rzutowała na całą otaczającą go rzeczywistość oraz stwarzała powikłane i zawiłe związki rodzinne.

    Reżyseria: Piotr Borowski, Występują: Piotr Aleksandrowicz, Waldemar Chachólski, Martina Rampulla, Gianna Benvenuto. Kostiumy: Zofia Ufnalewska. Konsultacje dramaturgiczne: Wiktor Uhlig. Podziękowania dla Krzysztofa Czyżewskiego

    Fotografia: Paweł Wilewski

    fotografia teatralna studium fotografia teatralna studium fotografia teatralna studium

  • Kobieta z wydm

    Kobieta z wydm

    Klasyka światowej literatury w Teatrze na Bielanach
    (blogteatralny)

    Autor: Abe Kobo
    Adaptacja i reżyseria: Piotr Wojewódzki
    Występują: Katarzyna Maternowska, Dominik Bąk, Andrzej Brzeski
    Muzyka: Waldemar Osiecki

    Na deski Teatru na Bielanach wraca sztuka „Kobieta z wydm” w reżyserii Piotra Wojewódzkiego. Najbliższe spektakle już 22, 23, 24 lutego o godz. 19.00
    „Kobieta z wydm” była pierwszą premierą ( luty 2010 ) w Teatrze na Bielanach przy Goldoniego 1 i zarazem pierwszą polską premierą teatralną adaptacji powieści jednego z największych japońskich pisarzy Abe Kobo.

    Jest to historia mężczyzny, którego pragnienie uwolnienia się od szarego dnia codziennego i obowiązków związanych z nudną egzystencją, poszukiwanie odmiany, prowadzi do „nowego” więzienia i zderzenia z beznadziejną zdawałoby się sytuacją, gdzie droga odwrotu zostaje odcięta.
    Teraz właśnie w tak ekstremalnych warunkach, może docenić najbardziej banalną rzecz jaką jest smak wody czy wartość miłości bliskiego mu człowieka. Odkrywa dla siebie nowy wymiar egzystencji i prawdy o sobie samym… Pasja poszukiwania rzadkich okazów owadów, prowadzi bohatera sztuki na wydmy, a potem do tajemniczej, „piaskowej wsi”. Gdy zapada zmierzch, entomolog zmuszony jest przenocować w jednej z piaszczystych jam, będącej domem młodej wdowy. Znalazłszy się w sypiącym się zewsząd domostwie , za wszelką cenę, usiłuję wydostać się z pułapki….Surrealistyczna wyprawa w głąb ludzkiej natury….

    Fotografia

    fotografia teatralna

    Plakat teatralny

    plakat teatralny

  • W Och-Teatrze życia – spotkanie otwarte z Marią Seweryn

    W Och-Teatrze życia – spotkanie otwarte z Marią Seweryn

    Warszawa, 13.02.2013 r.

    W Och-Teatrze życia – spotkanie otwarte z Marią Seweryn.

    W sobotę 2 marca br. o godz. 13.00 na Wydziale Nauk Społecznych WSP TWP w Warszawie odbędzie się spotkanie otwarte, pt. „W Och-Teatrze życia”. Główną bohaterką spotkania będzie Maria Seweryn – polska aktorka teatralna i filmowa, reżyserka, która podzieli się doświadczeniami na temat rozwoju swojej kariery zawodowej oraz opowie o wyborach życiowych i artystycznych.

    Spotkanie będzie doskonałą okazją, aby dowiedzieć się skąd Maria Seweryn czerpie inspiracje dla swojej twórczości i czy to, co robi, przynosi jej satysfakcję. Aktorka zdradzi tajemnicę, w której z życiowych ról czuje się najlepiej, a w jakiej chciałaby jeszcze zagrać. Udzieli kilku cennych wskazówek, jak według niej można opanować sztukę życia.
    Jest to kolejne spotkanie w ramach cyklu wykładów otwartych z ciekawymi osobami ze świata nauki, kultury, polityki i biznesu pt. „Szukając swojej drogi rozwoju” organizowanego przez ośrodek szkoleniowy Przestrzeń Rozwoju WSP TWP w Warszawie. „W Och-Teatrze życia” to pierwszy z 20 wykładów otwartych realizowanych w ramach obchodów XX-lecia Wyższej Szkoły Pedagogicznej TWP w Warszawie. Do końca 2013 roku na wszystkich Wydziałach Uczelni odbędą się kolejne spotkania z cyklu.

    Celem organizowanej inicjatywy jest inspirowanie i stymulacja do rozwoju zawodowego i osobistego, do odważnych decyzji, poszerzania swoich horyzontów i pracy nad własnym potencjałem. Zaproszeni goście – osoby znane, o ugruntowanej pozycji zawodowej, które wykonują swój zawód z pasją oraz trenerzy z zakresu rozwoju osobistego i zawodowego podzielą się swoimi doświadczeniami, powiedzą o swoich wyborach życiowych i towarzyszących im trudnościach. Przekażą również wskazówki jaką drogę wybrać aby dotrzeć do celu, czyli spełnienia zawodowego. W projekcie udział wzięli już m.in. Renata Arendt-Dziurdzikowska, Katarzyna Montgomery, Henryka Krzywonos, Beata Pawlikowska, Dorota Wellman. Dotychczasowe spotkania wzbudziły ogromne zainteresowanie uczestników, a liczne dyskusje i pytania zamieniły wykład w aktywne i inspirujące wydarzenie.

    Spotkania są skierowane szczególnie do osób, które chcą rozwijać się zawodowo, zmienić swój zawód, które dopiero znajdują się na etapie wyboru zawodu oraz do doradców zawodowych i coachów. Udział w spotkaniach jest bezpłatny. Osoby zainteresowane uczestnictwem w spotkaniu prosimy o przesłanie potwierdzenia uczestnictwa na adres: przestrzenrozwoju@wsptwp.eu, w tytule maila należy wpisać Maria Seweryn.

    Maria Seweryn Robert Jaworski
    Szczegółowych informacji nt. wydarzenia udziela:
    Monika Załuga
    tel. 22 823 66 23 wew. 108
    e-mail: m.zaluga@wsptwp.eu
    www.wsptwp.eu

  • Matka Mejra i jej dzieci

    Matka Mejra i jej dzieci

    MATKA MEJRA I JEJ DZIECI – monodram w wykonaniu CARYL SWIFT, Teatr Rondo ze Słupska
    reżyseria Stanisław Miedziewski

    środa 20.02.2013, godz. 19:00, Dom Kultury „Rakowiec”, ul. Wiślicka 8, www.rakowiec.art.pl

    MATKA MEJRA I JEJ DZIECI
    Caryl Swift w monodramie „Matka Mejra i jej dzieci” wciela się w postać tytułowej Mejry. Tekst powstał m.in. na podstawie reporterskich relacji Ryszarda Bilskiego (Urodziłam się z łopatą) i Wojciecha Tochmana (Jakbyś kamień jadła), dotyczących masakr popełnionych w imię „czystek etnicznych” podczas wojny na Bałkanach, w latach 1992-95.
    Inspiracją dla spektaklu była postać dr Ewy Klonowski, urodzonej we Wrocławiu, jednej z najwybitniejszych przedstawicielek medycyny sądowej na świecie i członkini Amerykańskiej Akademii Nauk Sądowych, która dostarczyła też część wykorzystanego w monodramie materiału.

    Dr Klonowski od ponad 15 lat wydobywa ludzkie szczątki z niezliczonych grobów rozsianych po całej Bośni. Metodycznie pracując po kilkanaście godzin dziennie, oddziela drobne kostki dzieci od kości nastolatków i dorosłych, dopasowując każdą z nich do pozostałych. Z wydobytych bezładnych stosów szczątków odtwarza zwłoki ludzi, które zwraca rodzinom. Jest ona kluczem do połączenia zmarłych z żywymi.

    Tytułowa Matka Mejra, muzułmanka z Bośni, która w roku 1992 straciła podczas tej wojny syna i córkę, towarzyszy doktor Ewie z codzienną pomocą, nacechowaną jednak permanentnym oczekiwaniem na odnalezienie szkieletów swoich najbliższych.

    Monodram „Matka Mejra i jej dzieci” rzuca światło na heroiczną „walkę z żywymi o prawa zmarłych”. Traktuje o naszej bezgranicznej pamięci o najbliższych, ale też o potrzebie złożenia ich w grobie i uwolnieniu się od żałoby. Spektakl ten jest wołaniem o sprawiedliwość wobec niewinnych, wobec ofiar i zapomnianych. Mówi o okrucieństwach popełnianych dawniej i obecnie na całym świecie, a nam, żyjącym we Wspólnej Europie, przypomina też o demonach kryjących się w dziejach naszego kontynentu.

    Po spektaklu zapraszamy na dyskusję. Wezmą w niej udział twórcy sztuki (Caryl Swift i Stanisław Miedziewski), Ryszard Bilski (wieloletni korespondent „Rzeczpospolitej” na Bałkanach) oraz Tomasz Kontek (Radio Kafana.FM).

    wstęp 8 zł

    Rezerwacja: tel. 22-823-66-97; 22-823-66-72, dkrakowiec@oko.com.pl

    Premiera: 06.01.2012

    NAGRODA KAPITUŁY PUBLICZNOŚCI za najlepsze przedstawienie – 27. Toruńskie Spotkania Teatrów Jednego Aktora, listopad 2012
    NAGRODA PREZYDENTA WROCŁAWIA – 41. Ogólnopolski Festiwal Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu, październik 2012

    Dom Kultury „Rakowiec”,
    ul. Wiślicka 8, Warszawa
    http://www.rakowiec.art.pl
    tel. 22-823-66-97; 22-823-66-72
    dkrakowiec@oko.com.pl

     

    dom kultury rakowiec

  • Jezus Chrystus Zbawiciel

    Jezus Chrystus Zbawiciel

    Klaus Kinski
    JEZUS CHRYSTUS ZBAWICIEL

    reż. Michał Zadara

    W 1971 roku Klaus Kinski, jeden z najbardziej kontrowersyjnych i najwybitniejszych aktorów niemieckich, przez długie lata współpracownik Wernera Herzoga – dwukrotnie wygłosił własną wersję życia Jezusa Chrystusa. Scenariusz jest zwieńczeniem jego wieloletniego zainteresowania Ewangeliami. Był to ostatni występ Kinskiego na żywo przed publicznością.

    Kinski przedstawił Jezusa jako jednego z „najodważniejszych, najbardziej wolnych, najnowocześniejszych spośród wszystkich ludzi, który woli dać się zmasakrować, niż żywcem zgnić wraz z innymi. Kinski wyrwał figurę Jezusa instytucjom władzy i przywrócił go kontrkulturze, przypominając nam, że Jezus nie chciał nigdy być sojusznikiem jakiejkolwiek władzy i przeciwstawiał się wszystkim stosunkom, w których człowiek jest poniżany, kategoryzowany, instrumentalizowany czy wykorzystywany.

    Michał Zadara inscenizuje, jeszcze nigdy w Polsce nie wystawiany monolog Kinskiego. Aktorka Barbara Wysocka, perkusista Leszek Lorent i gitarzysta Bartek Tyciński przypominają widzom, dlaczego ustatkowane społeczeństwo tak bardzo nie mogło znieść Jezusa i wolało go zabić, niż konfrontowac się z jego słowami.
    Obsada: Barbara Wysocka/aktorka, Leszek Lorent/perkusista, Bartłomiej Tyciński/gitarzysta

    Fotografia teatralna: Tomasz Wiech

    fotografia teatralna Tomasz Wiech

    fotografia teatralna Tomasz Wiech

    fotografia teatralna Tomasz Wiech

    fotografia teatralna Tomasz Wiech

    fotografia teatralna Tomasz Wiech
    KONTAKT:
    Teatr Dramatyczny m. st. Warszawy
    Bilety na wszystkie spektakle Teatru Dramatycznego m. st. Warszawy są dostępne w trzech Kasach Teatru

    Scena im. G. Holoubka
    PKiN, pl. Defilad 1
    tel. 22 656 68 44
    kasa@teatrdramatyczny.pl

    Scena Na Woli im. T. Łomnickiego
    u. Kasprzaka 22
    tel. 22 632 24 78
    tel. kom. 663 741 122
    kasa@teatrdramatyczny.pl

    Scena Przodownik
    Ul. Olesińska 21
    tel. kom. 663 741 903
    kasa@teatrdramatyczny.pl

    Bilety dostępne także on-line na www.ebilet.pl
    www.teatrdramatyczny.pl

     

    15, 16 lutego 2013 g. 19:00
    Scena Przodownik

  • Plotka

    Plotka

    Plotka
    (blogteatralny)

    Francis Veber
    reżyseria
    Wojciech Malajkat
    scenografia
    Wojciech Stefaniak
    asystent reżysera
    Marzena Strzycka
    inspicjent
    Łukasz Barszcz
    Występują:
    Tomasz Sapryk, Piotr Polk, Piotr Szwedes, Joanna Trzepiecińska, Marta Walesiak, Katarzyna Bagniewska, Grażyna Strachota, Łukasz Chmielowski, Witold Dębicki, Piotr Siejka, Beatrycze Łukaszewska, Albert Osik, Przemysław Glapliński

    François Pignon to główny bohater filmów i sztuk teatralnych znakomitego francuskiego reżysera, Francisa Vebera. „Plotkę” (org. „Le Placard”) należy stawiać obok – równie znanych i lubianych przez widzów teatralnych i filmowych – innych komedii tego twórcy: „Kolacji dla głupca” (dla kinomanów – „Kolacja dla palantów”), „Tajemniczego blondyna w czarnym bucie” (ze słynnym Pierre’m Richardem), „Zbiegów” czy „Co ja panu zrobiłem, Pignon?”.

    Każda komedia musi zawierać w sobie element przewrotny, napędzający akcję. W tym przypadku z jednej strony widz obserwuje szarą codzienność Pignona – nieudacznika, księgowego w fabryce prezerwatyw (!), by po chwili ten obraz zestawić z sytuacją bohatera po uwolnieniu w świat wymyślonej przez niego plotki. Pignon bowiem, bojąc się utraty pracy (nawet szef się nim znudził), rozprowadza fałszywą informację, że jest… gejem.

    Scenariusz „Plotki” był do tej pory znany z filmu Vebera, w którym wyśmienicie zagrali Daniel Auteuil i Gérard Depardieu. Już od 15 marca „Plotkę” rozsiewać będzie Teatr Syrena. W roli Pignona wystąpi Tomasz Sapryk (znany choćby z wielokrotnie nagradzanych filmów – „Ki”, „Sztuczki”, „Co słonko widziało”, w Syrenie od 2010 r., m.in. główna rola w „Skazanych na Shawshank”). Santinim – pewnym siebie, homofobicznym kadrowym firmy – będzie Piotr Szwedes (gwiazda serialu „Złopolscy”, a od 3 lat także naszego Teatru; uznane role u Krzysztofa Zanussiego, Jerzego Antczaka czy Krystyny Jandy). W rolę Panny Bertrand wcieli się Joanna Trzepiecińska (związana z Teatrem Studio, uwielbiana przez widzów za wiele ról filmowych – m.in. “Sztuka kochania”, teatralnych i musicalowych; nominowana do Feliksa Warszawskiego w 2008 r. za rolę w “Dowodzie” w reż. Andrzeja Seweryna). Po raz pierwszy na scenie Teatru Syrena pojawi się Witold Dębicki (niezapomniane kreacje w „Alternatywach 4”, „Zmiennikach”, „Ekstradycji”, czy ostatnio – „Czarnym czwartku”). W roli prezesa firmy, w której pracuje Pignon został obsadzony aktor i piosenkarz – Piotr Polk (aktor Teatru Syrena, ostatnio pojawiający się na małym ekranie w serialu „Ojciec Mateusz”).

    Premiera: 15.03.2012 19:00
    Czas trwania: 2 godziny 30 minut (1 przerwa)
    Patroni: RAGE AGE, CUSTOMFORM

    Plakat teatralny

    plakat teatralny

  • Kamasutra

    Kamasutra

    Watsjajana Mallanaga
    KAMASUTRA. NAUKA ROZKOSZY
    (blogteatralny)

    Tłumaczenie – Maria Krzysztof Byrski
    Adaptacja – Edyta Duda-Olechowska
    Reżyseria – Aldona Figura
    Scenografia – Jan Kozikowski
    Choreografia – Anna Iberszer
    Muzyka na żywo – Daniel Biel
    Konsultant muzyczny – Bartłomiej Woźniak
    Asystent reżysera – Julian Potrzebny / Mateusz Karoń
    Obsada:
    Kurtyzana – Małgorzata Rożniatowska
    Miłośnica – Joanna Jeżewska
    Dziewica – Maria Dejmek
    Nauczyciel – Zdzisław Wardejn
    Mieszczanin – Kamil Siegmund
    Przyjaciel – Marcin Sitek
    na kontrabasie akompaniuje Daniel Biel

    ”Kamasutra” to podręcznik sztuki życia. Mówi, jak spędzać czas, celebrować jedzenie i picie, z kim się przyjaźnić, jak osiągnąć harmonię ciała, emocji i umysłu. „Kamasutrę” przenika zmysłowość, która nie ogranicza się do miłości, ale wzbogaca nas w różnych wymiarach. Seks jest tu najwyższą formą przyjemności, a przyjemność to esencja udanego życia.

    Według Watsjajany człowiek powinien się spełniać równocześnie w kilku sferach. Przyjemność, pieniądze, religia – trzeba dążyć do osiągnięcia satysfakcji w każdej z tych dziedzin. W akcie seksualnym wszystkie zmysły jednocześnie znajdują zaspokojenie, dzięki niemu przeżywamy najintensywniejsze emocje. – mówi Maria Krzysztof Byrski, autor przekładu.

    „Kamasutrę” od większości podręczników i traktatów odróżnia poetycki język. Korzystając z oryginalnego tekstu postanowiliśmy opowiedzieć współczesną historię, rozgrywającą się na imprezie w domu młodego playboya – mówi reżyserka Aldona Figura.

    Zapraszamy na sceniczną wersję hinduskiego traktatu sprzed tysiąca sześciuset lat. Kamasutra jest jak Biblia. Wszyscy mają o niej jakieś wyobrażenie, ale nikt nie wie, czym jest naprawdę.

    Spektakl wystawiany na Scenie na Woli im. T. Łomnickiego, ul. Kasprzaka 22

    Plakat teatralny

    Kamasutra Nauka Rozkoszy

  • Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku

    Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku

    (blogteatralny)

    SCENARIUSZ Dorota Masłowska
    REŻYSERIA Krzysztof Dracz
    OBSADA
    Karolina Gibki
    Sonia Roszczuk
    Michał Czaderna
    Łukasz Kaczmarek
    Michał Kosela
    Adam Pietrzak
    Radomir Rospondek

    Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku Doroty Masłowskiej w reżyserii Krzysztofa Dracza
    Spektakl dyplomowy IV roku wydziału aktorskiego wrocławskiej filii PWST

    Dorota Masłowska – niczym przepływający od czasu do czasu w dramacie rudowęglowiec Ibuprom – przywozi nas do świata tyleż obrzydliwego, co (na szczęście) umownego. To świat brudu, biedy, wszechobecnych bambotli w torbach z marketu,świat wąchania kleju, świat niechcianych ciąż. Wolimy go oglądać we „wstrząsających” reportażach, popijając spokojnie herbatę. Lubimy też z niego szydzić, opowiadając kawały o biednych Rumunach. Parcha i Dżina usilnie przekonują nas ze sceny, że są jedynie za Rumunów przebrani, że raczej opowiadają dowcipy, niż są ich bohaterami… Kto kogo jednak wymyślił: Polak Rumuna, czy Rumun Polaka? Kto ma prawo wyszydzać kogo? A może to twórcy spektaklu śmieją się z nas, widzów i naszej potrzeby szukania jednoznacznych odpowiedzi?

    NADCHODZĄCE SPEKTAKLE
    SOHO FACTORY, MIŃSKA 25 29.01 19:30 30.01 19:30
    Ceny biletów: 15 i 10zł

    Dorota Masłowska o dramacie:

    „Dwoje biednych Rumunów mówiących po polsku ” to krótki, pełen humoru i niekończących się gagów dramat. Dwoje przesympatycznych bohaterów pod wpływem niejasnego impulsu udaje się w niezamierzoną frenetyczną podróż życia po Polsce, pełną śmiesznych przygód, które stopniowo przestają być tak aż śmieszne, a wręcz przeciwnie, całkowicie nieśmieszne, a wręcz straszne. Widz musi się liczyć z tym, że jest to sztuka nie aż tak wesoła, jak może się wydawać, jej bohaterowie nie reprezentują pozytywnych postaw społecznych i psychologicznych, a ta podróż wcale nie musi okazać się podróżą życia, a wręcz przeciwnie.”

    Fotografie ze spektaklu

    fotografioa ze spektaklu

    fotografioa ze spektaklu

    fotografioa ze spektaklu

    fotografioa ze spektaklu

    fotografioa ze spektaklu

    fotografioa ze spektaklu

    fotografioa ze spektaklu

    fotografioa ze spektaklu

    fotografioa ze spektaklu

    fotografioa ze spektaklu

    fotografioa ze spektaklu

    Plakat teatralny

    dwoje-biednych-rumunów-plak

  • Autyzm miejski. Zgoda w poszukiwaniu absurdu. – spektakl Teatru Zgoda

    Autyzm miejski. Zgoda w poszukiwaniu absurdu. – spektakl Teatru Zgoda

    „Autyzm miejski. Zgoda w poszukiwaniu absurdu.” – spektakl Teatru Zgoda.
    Kosmos Kosmos

    Spektakl „Autyzm miejski. Zgoda w poszukiwaniu absurdu.”
    W szalonym pędzie miejskiego życia, zapętlonym w autyzm wykonywanych ruchów wpisana jest absurdalność naszych działań. Pochylamy się na każdym gestem, poddajemy go obserwacji, obróbce i wyświetlamy w wielkim formacie. Znajdziesz tu uwodzenie, czynności codziennego życia, ale też poezję nonsensu Pana Leara – mistrza obserwacji. Jedno jest pewne, aby otrzymać odpowiedź należy umieć zadać pytanie. A odpowiedź pojawi się bez koniecznego wyboru widza…

    Info o teatrze:

    TEATR ZGODA powstał w 2006 r. w Bemowskim Centrum Kultury. Składa się z osób dorosłych. W naszej pracy wchodzimy w nowy obszar teatru współczesnego zwany „działaniami z pogranicza”. Jego reżyserem jest Agata Adamek, która z niezwykłą pasją i charyzmą angażuje się we współpracę ze swoimi aktorami. Sama mówi o Teatrze ZGODA jako o teatrze „z pogranicza”, ponieważ wychodzi on poza stereotypy, jakie mamy w swoich głowach na temat tej formy sztuki.

    W Teatrze grają osoby dorosłe z zaburzeniami psychotycznymi; jednak nie jest to teatr osób tylko niepełnosprawnych (reżyserka unika tego typu nazewnictwa, gdyż według niej wpływa to na stygmatyzację tych osób); w grupie teatralnej grają również osoby zdrowe – przyjaciele i zwolennicy teatru ZGODA. Zatem jest to teatr, w którym występują aktorzy amatorzy i tego określenia się trzymajmy.

    Zamysłem twórców teatru nie jest terapia ani jakakolwiek forma leczenia aktorów poprzez sztukę.

    „Zależy mi, aby skupić się na włączaniu do społeczeństwa artystów – aktorów, takich jak ich zastaliśmy; […] spychamy kwestie terapeutyczne na plan dalszy, prezentujemy przede wszystkim inspirujące poszukiwania estetyczne i intelektualne, tworząc sztukę z pogranicza, będącą wyzwaniem dla współczesnego widza”

    mówi reżyserka Teatru ZGODA

    Teatr debiutował spektaklem Cyrk Mortalis. Kolejne spektakle to:
    – Schizofrenia – zamknijcie okna?
    – Po drugiej stronie
    – Autyzm miejski. Zgoda w poszukiwaniu absurdu.

    W 2011 roku Teatr zostaliśmy zaproszeni na Festiwal Malta.

    29.01.13

    ul. Koszykowa 55
    godz.19.00
    wstęp wolny

    Fotografia teatralna

    fotografia teatralna

  • Obsesja

    Obsesja

    STOWARZYSZENIE TEATRALNE REMUS
    Reżyseria: Katarzyna Kazimierczuk

    „OBSESJA”
    Premiera: 6 lutego 2013 r.

    „Obsesja” to spektakl poruszający w nietypowy sposób tematykę dyskryminacji. Zespół Teatru Remus zebrał w nim autentyczne historie – świadectwa osób, które doświadczyły agresji na tle rasowym. Z tymi przejmującymi historiami kontrastuje piękno odległych kultur, obecne w warstwie muzycznej i choreograficznej. W spektaklu aktorzy Teatru Remus wykonują tradycyjne wielogłosowe pieśni z różnych zakątków świata: Maroka, Ugandy, Korsyki, Włoch, Brazylii i krajów bałkańskich. Zespołowi towarzyszą wybitni zagraniczni artyści: irański wirtuoz perskiego fletu ney – Mohammad Rasouli, japoński tancerz butoh – Rui Ishihara oraz Hana Umeda – aktorka wykonująca tradycyjny japoński taniec Nihon Buyo.

    Tytuł nawiązuje do historii marokańskiego artysty, znanego jako Malik, który podczas stypendialnego pobytu w Polsce został brutalnie pobity: „Po tym zdarzeniu (…) wciąż rozglądam się nerwowo, myślę o tym, że za chwilę ktoś może mnie zaatakować. To już jest obsesja”.

    Plakat teatralny

    plakat teatralny

    Fotografia teatralna

    fotografia teatralna

     

    Obsesja_Teatr_Remus_fotografia Obsesja_Teatr_Remus_fotografia Obsesja_Teatr_Remus_fotografia Obsesja_Teatr_Remus_fotografia Obsesja_Teatr_Remus_fotografia Obsesja_Teatr_Remus_fotografia Obsesja_Teatr_Remus_fotografia Obsesja_Teatr_Remus_fotografia Obsesja_Teatr_Remus_fotografia

     

    Spektakle w Warszawie:
    6 II 2013 r. (premiera) oraz 7 i 9 II, a także 18-24 III, godz. 19.00, Warszawa, ul. Targowa 80 (kamienica w podwórzu, trzecie podwórko, II piętro).

    WSTĘP WOLNY!

    Spektakl zrealizowano ze środków Europejskiego Funduszu na Rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich oraz z budżetu państwa.

     

  • Irydion

    Irydion

    Autor:Zygmunt Krasiński
    Adaptacja: Andrzej Seweryn
    Reżyseria: Andrzej Seweryn
    Scenografia: Magdalena Maciejewska
    Kostiumy: Dorota Kołodyńska
    Muzyka: Olo Walicki
    Reżyseria światła: Jacqueline Sobiszewski
    Ruch sceniczny: Leszek Bzdyl
    Asystent reżysera: Anna Skuratowicz
    Asystent scenografa: Maja Skrzypek
    Inspicjent: Katarzyna Bocianiak
    Sufler: Ewa OwsiakRówno 100 lat po pierwszej premierze na deskach Teatru Polskiego Andrzej Seweryn mierzy się, tak jak w 1913 roku Arnold Szyfman, z tekstem Zygmunta Krasińskiego. Wybierając „Irydiona” na inaugurację założonego przez siebie teatru Szyfman wskazywał kierunek swojego myślenia o teatrze i repertuarze.

    Andrzej Seweryn, wracając w roku jubileuszowym do tekstu Krasińskiego, nawiązuje do najgłębszych tradycji Teatru Polskiego, a jednocześnie zadaje pytanie jaką drogę przebył teatr przez ostatnich sto lat? Który z licznych tematów dramatu Krasińskiego pozostaje bliski współczesnemu widzowi i może go poruszyć? W jakiej formie należy przedstawić dziś „Irydiona”, żeby był on czytelny dla widza w 2013 roku?

    Odpowiedzią na te pytania jest całkowicie nowa adaptacja autorstwa reżysera, w której buduje dramat wokół aktualnego tematu zemsty. Tematu trudnego, zwłaszcza kiedy zemsta staje się nie tylko pokusą, a obowiązkiem…

    Rolę Irydiona reżyser powierzył Krzysztofowi Kwiatkowskiemu, któremu partnerują gwiazdy Teatru Polskiego, m.in. Anna Cieślak, Olgierd Łukaszewicz, Jerzy Schejbal.

    Do współpracy przy spektaklu Andrzej Seweryn zaprosił uznanych artystów: Dorotę Kołodyńską (kostiumy), Magdalenę Maciejewską (scenografia), Jacqueline Sobiszewski (światła) i Jagę Hupało (stylizacja fryzur) Ola Walickiego (muzyka), dzięki którym starożytny Rzym wyda się widzom bliższy niż kiedykolwiek wcześniej.

    W sprzedaży są jeszcze ostatnie bilety na II premierę spektaklu „Irydion” w reżyserii Andrzeja Seweryna, która odbędzie się na Dużej Scenie Teatru Polskiego w dniu 30 stycznia 2013 roku.

    Kolejne pokazy „Irydiona” odbędą się w terminach:
    31 stycznia
    2, 3, 16, 17 lutego
    oraz 27 marca.

    Do zobaczenia w Teatrze Polskim!

    Plakat teatralny

    plakat teatralny

  • Osiemnastka Nataszy Urbańskiej

    Osiemnastka Nataszy Urbańskiej

    Razem z rozpoczęciem 2013r., Natasza Urbańska, Teatr Studio Buffo i odwiecznie towarzysząca im publiczność, może świętować, 18 lat, odkąd popularna artystka pojawiła się na scenie.

    Natasza Urbańska rozpoczęła swoją współpracę z Teatrem Studio Buffo 18 lat temu. Z tej okazji przygotowała jubileuszowy koncert. Jej pierwsze przygody na deskach teatru, pierwsza rola, czy pierwsza premiera widziane oczami aktorki, a także Janusza Józefowicza będzie można zobaczyć już wkrótce. Artystka przygotowała utwory, wykonywane przez nią przez 18-letnią karierę muzyczną. Poza tym, usłyszymy też piosenki, które zwiastują solową płytę Nataszy. Autorem słów, do niektórych z nich jest Seweryn Krajewski. Na scenie wystąpią też Artyści Studio Buffo, Orkiestra oraz zespół muzyczny Jana Smoczyńskiego. Za reżyserię odpowiedzialny jest Janusz Józefowicz.

    Premiera odbędzie się 19.01.2013r. o godzinie 20.00.

    Następne koncerty 20.01, 2.02 3.02, 15 i 16.03.

    plakat koncert studio buffo

  • Niżyński

    Niżyński

    Spektakl pt.: „NIŻYŃSKI”

    (blogteatralny)

    Reżyseria, adaptacja tekstu: MICHAŁ SIEGOCZYŃSKI
    W roli Wacława Niżyńskiego: MAREK KOSSAKOWSKI
    Tancerki: Małgorzata Cwalina, Małgorzata Czyżowska
    Tancerki współpracujące: Agnieszka Tumkiewicz,
    Maria Niedziałkowska, Mayu Gralińska-Sakai
    Scenografia, kostiumy: Karolina Sulich
    Muzyka: Jakub Dykiert
    Operator, video-projekcje: Jędrzej Niestrój
    Charakteryzacja: Agnieszka Rudzińska
    Fotografie: Marcin Szpak
    Projekty graficzne: Katarzyna Myszkowska
    Strona internetowa: Bogumił Ślusarczyk
    Produkcja: Eliza Rudzińska & Fundacja Centrum Idei fot. Marcin Szpak

    Odważny, bezkompromisowy, drapieżny obraz Boga-Człowieka; artysty, dla którego własny geniusz staje się przyczyną upadku.

    Spektakl pt. Niżyński w reżyserii Michała Siegoczyńskiego to projekt poświęcony Wacławowi Niżyńskiemu. Punktem wyjścia do autorskiej refleksji reżysera był „Dziennik” Niżyńskiego. Autor „Dziennika” – chory umysłowo, niezaprzeczalny geniusz sceny, tancerz baletowy polskiego pochodzenia, artysta o światowej sławie i barwnej biografii staje się bohaterem monodramu (w tej roli Marek Kossakowski). Stajemy z nim twarzą w twarz już po wielkiej tragedii jego życia, kiedy choroba umysłowa zamknęła go we własnym, wewnętrznym świecie i jasne jest, że nigdy więcej nie zatańczy. Szczere i nieporadne słowa, zarazem odważne i żarliwe, zostają jedyną możliwością wyrażenia się. Tak samo jak kiedyś poprzez taniec, teraz swoistym monologiem, żąda być dyktatorem serc.

    Obrazoburcze stawianie siebie w miejsce Boga, dzielenie się przepuchnietym ego, zatapianie odbiorcy w tragicznej, osobistej historii sprawia, że staje się on nieludzki wobec ludzi, jak i również wobec własnej osoby. Staje się jednocześnie katem i ofiarą własnej wizji; katem i ofiarą Niżyńskiego; katem i ofiarą baletu – sztuki, która wykonawcę i siebie samą unicestwia i wypala.

    W „Dzienniku” Niżyński pozwala sobie na głośne powiedzenie tego, co wszyscy czasami myślą, ale nigdy nie wypowiadają z obawy przed karą. Bezgraniczna wewnętrzna wolność Niżyńskiego sprawia, że to co przekazuje nie zawsze jest do przyjęcia, a fakt dzielenia się myślami najstraszniejszymi powoduje, że jest on fenomenalnie i prawdziwy, i ohydny. W schizofrenicznym szaleństwie, trudny do pokochania i piękny boleśnie Bóg Tańca – Niżyński nie panujący nad własnym rozhuczanym umysłem, uwięziony w drętwiejącym ciele, staje przed widzami niedorzeczny i błyskotliwy, heroiczny i pokonany.

    Niżyński to paraliżujące wyznanie światowej sławy artysty, ikony tańca i choreograficznego innowatora, który będąc u szczytu znakomitości, został uznany za nieuleczalnie chorego i na zawsze musiał schować się swoim szczelnie głuchym, zmąconym świecie.

    Fotografia teatralna: Marcin Szpak

    fotografia teatralna fotografia teatralna fotografia teatralna fotografia teatralna

    Plakat teatralny

    plakat teatralny

    PREMIERA WARSZAWSKA: 21 i 22.01.2013 / godz. 19:30
    KLUB KULTURY SASKA KĘPA
    ul. Brukselska 23

    Strona internetowa:
    www.nizynski-projekt.com

     

    BILETY w cenie 20zł
    do nabycia w Klubie Kultury Saska Kępa
    / w godzinach pracy klubu / www.cpk.art.pl / tel.22 499 94 92 /
    oraz na godzinę przed spektaklem w Klubie Kultury Saska Kępa

    REZERWACJA BILETÓW pod adresami e-mailowymi:
    promocja@klubsaska.pl
    nizynski.spektakl@gmail.com

    fot. Karolina Sulich

    Partnerzy projektu: Stowarzyszenie Artystyczne Makata / Folwark – Praska Metta Artystyczna / Centrum Kultury Dwór Artusa w Toruniu / Acting Coach Studio / Teatr Academia / Qbek Studio / Fundacja Rozwoju Tańca / Pracownia Wschodnia / Klub Kultury Saska Kępa / Dom Kultury Śródmieście / Fundacja PROMOTOR ART

    WACŁAW NIŻYŃSKI

    Genialny tancerz o światowej sławie, z pochodzenia Polak.

    Tańczył już jako 3 latek. Jego taniec był idealny.

    I chociaż miał problem z wysławianiem się, zapierał dech w piersiach widzom całego świata.

    Twórca ten zrewolucjonizował myślenie o XX wiecznej choreografii i sztuce, szczególnie poprzez stworzone wraz z Igorem Strawińskim dzieło – „Święto wiosny”.

    Kiedy choroba psychiczna w wieku 29 lat odcięła go od życia, w które dopiero wstępował, napisał „Dziennik”. Jego słowa są tam dobitne, ostre, a nawet wulgarne.

    Wacław mówi w nich o miłości do żony, córeczki, znienawidzonego kochanka i Boga, ale przede wszystkim dokonuje chirurgicznego ukazywania nam własnego przerażającego świata.

    Wacław Niżyński – Wikipedia

  • Lucyna uśmiecha się mimo woli w Teatrze Academia

    Lucyna uśmiecha się mimo woli w Teatrze Academia

    28 luty 2014 koncert w DZiKu godzina 21.00 – więcej …

    (blogteatralny)

    Zagra zespół w składzie: Tomasz Głowacki (gitara), Paweł Wilewski (wokal), Carolina Albano (wokal), Piotr Aleksandrowicz (organetto), Paweł Kowalski (gitara basowa) Wojtek Czubin (saksofon), Miguel Nieto (instrumenty perkusyjne) i Jan Holoubek (perkusja).
    Realizacja dźwięku: Michał Anuszewski
    Organizacja: Anna Zuzanna Błaszczyk

    Lucyna uśmiecha się mimo woli na żywo w Teatrze Academia.

    Pierwsza próba otwarta zespołu odbędzie się 26. I. 2013 roku o godzinie 20:30 w Teatrze Academia (ul. 11 listopada 22).

    Zapraszamy wszystkich chętnych by razem z nami spędzili ten wieczór. To nasza premiera! Zespół zagra 8 różnorodnych gatunkowo utworów. Mamy nadzieję, że każdy znajdzie w nich coś dla siebie.

    To wyjątkowe przedstawienie muzyczne adresowane jest do wszystkich miłośników muzyki alternatywnej (rock, punk, funky, ska), oraz do widzów, którzy nie boją się eksperymentów z pogranicza muzyki i teatru.

    Dzięki uprzejmości Romana Woźniaka zespół „Lucyna uśmiecha się mimo woli” będzie miał okazję zaprezentować się na scenie Teatru Academia. W tej magicznej przestrzeni piosenki zyskają nowy wymiar. W teatrze słowa przybiorą na sile i staną się mniej oczywiste. O czym gramy i śpiewamy?

    „Usłyszymy osamotniony głos jednostki w nieprzyjaznym dla niej środowisku, w zaborczym społeczeństwie wielkiego miasta. Bohaterowie, którzy wyłaniają się z tekstów Lucyny mają wspólne cechy. Na różne sposoby wyrażają swoje oburzenie i skargę na otaczający świat. Manifestują swoją niepodległość, jak również pragną akceptacji i prawa do bycia sobą.”

    Przedstawienie muzyczne potrwa 60 minut, z krótką przerwą na mandarynki.

    Do zobaczenia w Teatrze Academia.

    Utwory: Wstęp, Warszawskie tempo, Lucyna uśmiecha się mimo woli, Od tygodnia, Jestem, Bank Bang, Patrz tam, Żywy.

    Lucyna uśmiecha się mimo woli również do Ciebie.

    Ilość miejsc ograniczona. Wstęp wolny.

    Więcej informacji na oficjalnej stronie zespołu: 

    Video

    plakat koncert